Het leven van Jaimie Vaes is de afgelopen jaren allesbehalve rustig geweest. Je zag hoe ze publiekelijk door diepe dalen ging en zichzelf weer bij elkaar raapte. Nu lijkt de rust teruggekeerd.
Ze is opnieuw gelukkig in de liefde en bouwt stap voor stap aan stabiliteit. Toch laat ze op Instagram een andere kant zien. In een kwetsbaar bericht schrijft ze over haar zoon Lío en de intensiteit van het moederschap dat zij dagelijks ervaart.
Moeder zijn van een kind in het spectrum
In haar bericht schrijft Jaimie zonder omwegen: “Moeder zijn van een jongen in het spectrum, en non-verbaal, is het meest uitdagende wat ik ooit heb meegemaakt”. Die woorden komen binnen. Je voelt dat dit geen oppervlakkige update is, maar een rauwe realiteit. Haar zoon Lío heeft een vorm van autisme en is non verbaal. Dat betekent dat communicatie niet vanzelfsprekend is en begeleiding structureel nodig blijft.
Ze beschrijft hoe de zorg zwaar kan drukken op haar schouders. De verantwoordelijkheid is continu aanwezig. Er zijn geen pauzeknoppen. Geen momenten waarop je het even loslaat. Dat maakt het ouderschap voor haar anders dan zij zich ooit had voorgesteld. Tegelijkertijd klinkt er kracht door in haar woorden. Ze erkent de zwaarte, maar blijft staan.
De tol van intensieve zorg
Jaimie schrijft openhartig over de impact op haar dagelijks leven. “Er zijn momenten waarop het moeilijk voelt om het leven bij te benen, om te blijven glimlachen onder alle zorgen en het gewicht dat het met zich meebrengt. Alles wat ik wil, is hem beschermen in een wereld die niet altijd zacht of vriendelijk is”. Die zin zegt alles. Je leest niet alleen vermoeidheid, maar ook een diepe beschermingsdrang.
Het opvoeden van een kind met speciale behoeften vraagt om constante alertheid. Je plant anders. Je denkt vooruit. Je houdt rekening met prikkels, overgangen en onverwachte situaties. Dat vraagt mentale veerkracht. Jaimie laat zien dat moederschap niet alleen uit mooie foto’s bestaat. Het is ook doorzetten wanneer je zelf moe bent.
Liefde zonder woorden
Ondanks de uitdagingen benadrukt ze vooral de band met haar zoon. “De liefde die ik ervoor terugkrijg, is anders dan alles wat ik ooit heb gekend. Hij herinnert me er elke dag aan dat liefde geen woorden nodig heeft.” Die uitspraak raakt. Het onderstreept hoe verbinding niet altijd via taal hoeft te lopen. Soms zit het in een blik, een aanraking of een kleine routine.
Je merkt dat deze liefde haar overeind houdt. Ze beschrijft hoe die liefde haar door moeilijke periodes draagt. Het is geen sprookje. Het is een eerlijk verhaal over balans zoeken tussen zorgen en dankbaarheid. Daarmee spreekt ze ook andere ouders aan die zich soms alleen voelen in hun situatie.
Een boodschap aan andere ouders
In haar bericht richt Jaimie zich expliciet tot ouders met een vergelijkbare ervaring. “Aan iedere ouder die een kind met speciale behoeften opvoedt: ik zie jullie.” Die woorden zijn simpel, maar krachtig. Ze geven erkenning aan een groep die vaak in stilte doorvecht. Je voelt dat dit geen loze zin is. Het is een vorm van solidariteit.
Door haar verhaal publiek te delen, doorbreekt ze een taboe. Het laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Het is juist een manier om verbinding te maken. Zeker in een wereld waarin sociale media vaak een perfect plaatje tonen, kiest zij voor eerlijkheid.
Liefde en steun aan haar zijde
Naast de zorg voor haar zoon lijkt er ook ruimte voor geluk in haar privéleven. Jaimie heeft opnieuw een relatie met haar oude liefde Afshin. Na een turbulente periode koos ze ervoor om elkaar weer een kans te geven. In een FaceTime gesprek met Shownieuws verschijnt hij vrolijk in beeld. “Hi! We gaan zo skiën, maar we zijn te laat”, vertelt hij in het Engels.
Die luchtige momenten contrasteren met de zwaarte van haar eerdere woorden. Toch vormen ze samen een compleet beeld. Het leven bestaat uit meerdere lagen. Zorgen en vreugde bestaan naast elkaar. Dat zie je bij Jaimie duidelijk terug. Ze combineert moederschap, liefde en publieke aandacht op haar eigen manier.
Een nieuw hoofdstuk met realisme en hoop
Als je haar bericht leest, merk je dat Jaimie gegroeid is. Ze romantiseert niets. Ze benoemt de realiteit zoals die is. Tegelijkertijd straalt ze hoop uit. Ze accepteert de uitdagingen, maar laat zich er niet door definiëren. Dat maakt haar verhaal herkenbaar voor veel ouders.
Door haar openheid geef je als lezer niet alleen aandacht aan een bekende naam. Je krijgt ook inzicht in een wereld die vaak onzichtbaar blijft. Het moederschap van een kind in het spectrum is complex. Maar zoals Jaimie zelf laat zien, kan liefde daarin een anker zijn.
