Twintig jaar na hun doorbraak staat De Jeugd van Tegenwoordig opnieuw in de spotlights. Dit keer niet met een nieuw album of een festivalshow, maar met een film die hun eigenzinnige carrière onder de loep neemt.
De Making of De Jeugd van Tegenwoordig beleeft dinsdagavond zijn première in Tuschinski en draait vanaf 19 februari in de bioscopen. Je krijgt geen standaard terugblik voorgeschoteld, maar een creatieve reconstructie van twee decennia muziek, chaos en cultuurimpact.
Volgens Willie Wartaal bestaat er nog altijd een hardnekkig misverstand over de groep. Veel mensen zouden denken dat ze vreemd of excentriek zijn. Hij relativeert dat beeld direct in een interview met het ANP. “We zijn zelfs saai”, zegt hij droog. Die uitspraak zet meteen de toon voor een project dat speelt met verwachtingen.
Geen chronologische terugblik maar een mozaïek van momenten
De film is geregisseerd door Thomas Kaan en Jan Hulst en kiest bewust niet voor een traditionele opzet. Je ziet geen rechte tijdlijn van eerste hit tot jubileum. In plaats daarvan krijg je een mozaïek van archiefbeelden en fictieve scènes waarin werkelijkheid en verbeelding door elkaar lopen. Het past bij een groep die altijd buiten de lijntjes kleurde.
Pepijn Lanen, beter bekend als Faberyayo, legt uit waarom ze deze vorm kozen. “Normale dingen passen niet bij ons, we houden niet van iets dat al gedaan is”, zegt hij. “Chronologisch is al heel vaak gedaan.” Daarmee onderstrepen ze hun drang om telkens iets anders te doen dan de rest van het muzieklandschap.
Acteurs kruipen in de huid van de jeugd van tegenwoordig
Opvallend is dat jongere versies van de bandleden niet door henzelf worden gespeeld. Acteurs als Lange Frans, Giel Beelen, Charlie Chan Dagelet en Isabelle Kafando vertolken hen in verschillende fases van hun leven. Dat zorgt voor een vervreemdend effect, ook voor de rappers zelf.
Willie Wartaal beschrijft die ervaring als ongemakkelijk en confronterend tegelijk. “Het is heel gek, je kijkt naar jezelf vanuit iemands anders ogen. Dan komt ook je ego naar boven: hoe wil ik dat mensen mij zien?” Die zelfreflectie vormt een rode draad in de film. Je ziet niet alleen successen, maar ook twijfels en spiegelmomenten.
Reactie op jarenlange interviews
De keuze voor een experimentele filmvorm komt niet uit de lucht vallen. Pepijn Lanen vertelt dat hij na interviews vaak met een leeg gevoel achterbleef. “Bijna altijd heb ik aan het einde van de rit het gevoel: het gesprek ging nergens over. Dezelfde vragen.” Dat herkenbare patroon motiveerde hem om het verhaal zelf anders te vertellen.
Hij benadrukt dat hij juist graag praat over het maakproces van een album. “Dan ben ik enthousiast en wil ik uitleggen hoe zo’n album tot stand is gekomen.” Toch blijft succes ongrijpbaar. “Er is geen pijl op te trekken hoe je een album opneemt. Magie duurt langer. Zelfs een goede dag in de studio betekent niet dat er drie fantastische nummers klaar zijn.” Daarmee schetst hij het grillige karakter van creativiteit.
Archiefbeelden en vervormde herinneringen
Wanneer je twintig jaar aan materiaal terugziet, veranderen herinneringen. Pepijn merkte dat sommige momenten in zijn hoofd anders aanvoelden dan op beeld. “Realiteit voelt af en toe onecht.” Dat gevoel van vervreemding geeft de film extra diepgang. Je wordt geconfronteerd met hoe tijd je blik kan vervormen.
Willie moest vooral lachen om details uit zijn jongere jaren. “Ik zag dat ik in elk shot aan het eten was. Confronterend, maar ook grappig.” Die luchtige observatie laat zien dat zelfspot nog steeds onderdeel is van hun identiteit. Ze nemen hun werk serieus, maar zichzelf niet altijd.
Twintig jaar later nog altijd dezelfde energie
Twintig jaar in de muziek heeft de groep naar eigen zeggen niet ineens wijzer gemaakt. Pepijn geeft toe dat patronen hardnekkig zijn. “Je blijft dingen op een bepaalde manier doen, ook als je weet dat het geen goed idee is.” Die eerlijkheid maakt hun verhaal herkenbaar, ook voor jou als kijker.
Willie vult dat nuchter aan met een simpele conclusie. “Normaal doen. Elke avond te laat naar bed.” Die opmerking klinkt bijna terloops, maar vat hun houding samen. Ze hebben succes gekend, prijzen gewonnen en generaties beïnvloed, maar in essentie zijn ze dezelfde gebleven.
Een film die het imago op scherp zet
De Making of De Jeugd van Tegenwoordig is geen nostalgische greatest hits montage. Het is een creatieve reconstructie van een band die nooit in een hokje paste. Je ziet hoe realiteit en fictie in elkaar overvloeien, hoe ego en zelfspot botsen en hoe succes nooit vanzelfsprekend is geweest.
Met deze film vieren ze niet alleen hun jubileum, maar bevragen ze ook hun eigen imago. Zijn ze echt zo excentriek als vaak wordt gedacht, of juist verrassend gewoon? Als je Willie moet geloven, ligt de waarheid ergens in het midden. En misschien is dat precies wat deze twintig jaar zo interessant maakt.
