In het Nederlandse medialandschap zijn er stemmen die zo lang meegaan dat ze bijna vanzelfsprekend lijken. Een vertrouwde aanwezigheid op de radio, een gezicht dat bij generaties herinneringen oproept, en een carrière waarin plezier en professionaliteit vaak hand in hand gaan.
Toch schuilt er achter die herkenbaarheid soms een verhaal dat jarenlang buiten beeld bleef. In een nieuwe publicatie komt Tineke de Nooij met een persoonlijke onthulling naar buiten, eentje die teruggrijpt op een periode die ze zelf als extreem verwarrend en zwaar beschrijft.
Een geheim dat ze jarenlang bewaakte
In Weekend zijn deze week passages te lezen uit het boek Tineke! van Gideon van Aarsten, waarin De Nooij openlijk vertelt over een keuze uit het einde van de jaren zeventig. Ze zegt dat ze in de media ooit een ander verhaal vertelde.
Volgens haar eigen woorden heeft ze destijds beweerd dat ze een miskraam kreeg door verkeerde medicijnen. Nu, in het boek, wil ze juist “open en eerlijk” zijn over wat er volgens haar werkelijk gebeurde.
Zwanger in een periode die al op instorten stond
De situatie speelde zich af toen Tineke naar eigen zeggen twee maanden zwanger bleek. In plaats van blijdschap kwam er paniek, omdat haar grote liefde Tony Vos kort daarvoor een auto-ongeluk had gehad en daar hersenbeschadiging aan overhield.
In het boek beschrijft ze haar man als ontoerekeningsvatbaar en volledig de controle kwijt. De combinatie van een zwangerschap en een partner die zichzelf niet meer was, voelde voor haar niet als een nieuw begin, maar als een noodsituatie.
De onmogelijke boodschap die ze niet kon brengen
Ze schetst hoe absurd het voor haar voelde om aan een ziekenhuisbed het nieuws te brengen dat ze zwanger was. Ze vraagt zich af hoe je zoiets überhaupt deelt met iemand die door ernstige hersenschade de werkelijkheid nauwelijks kan bevatten.
In haar woorden: ze kon niet “leuk” gaan zitten en vertellen dat ze weer papa en mama zouden worden. In die periode dacht ze vooral: wat moet ik hiermee, en hoe kan een baby passen in zo’n instabiele situatie?
De keuze voor abortus in een ander tijdperk
Uiteindelijk bleek ze ongeveer vijftien weken zwanger te zijn. Ze beschrijft dat het “op het randje” was, maar dat ze besloot dat ze een abortus wilde. Daarbij plaatst ze nadrukkelijk de tijdgeest: eind jaren zeventig.
Abortus was toen volgens haar verhaal nog illegaal in Nederland en er waren geen abortusklinieken zoals mensen die nu kennen. Dat maakt haar herinnering extra beladen: niet alleen emotioneel, maar ook door de omstandigheden waarin zo’n beslissing toen genomen werd.
De man die bleef, maar niet meer dezelfde was
Na de abortus bleef ze achter met de vraag hoe ze verder moest met “haar Tony”. Ze beschrijft hoe hij hele dagen op bed lag, en hoe zijn uiterlijk nog steeds dat vertrouwde beeld gaf van de man van wie ze hield.
Maar zijn karakter was volgens haar veranderd. Ze schrijft dat de “nieuwe Toon” plotseling razend kon worden zonder duidelijke aanleiding. Voor een partner is dat niet alleen verdrietig, maar ook ontregelend: je herkent iemand, maar je herkent hem tegelijk totaal niet.
Onbegrip, woede en somberte in huis
De Nooij vertelt dat ze vaak niet begreep waar die woede vandaan kwam en dat er ook dagen waren waarop hij somber op bed bleef liggen. Ze beschrijft hoe ze hem vroeg om eruit te komen, en hoe er dan simpelweg een harde “nee” kwam.
Daarin klinkt ook haar eigen machteloosheid door. Ze was destijds 29 en zegt zelf dat ze niet “oud en wijs” was. Bovendien, schrijft ze, had Tony door zijn hersenbeschadiging geen idee meer wie hij was of wat hij haar aandeed.
Een nieuw hoofdstuk, maar met het besef van tijd
Inmiddels woont Tineke de Nooij al een aantal jaar in het Rosa Spier Huis, een woon- en leefgemeenschap voor oudere kunstenaars. Ze bleef daar tot voor kort ook radiowerk doen, iets wat past bij haar imago: altijd doorgaan, altijd betrokken.
Tegelijk zegt ze in het boek dat ze daar sterker dan ooit het besef voelt dat ze in de laatste fase van haar leven zit. In haar omgeving wordt ze regelmatig geconfronteerd met medebewoners die overlijden, wat haar blik op gezondheid en ingrijpen verandert.
Waarom ze nu vaker denkt: laat maar
Waar ze vroeger naar eigen zeggen alles deed om ongemakken op te lossen, merkt ze dat ze nu vaker kiest voor rust en acceptatie. Ze noemt als voorbeeld dat ze niet meer verder wil met prednison tegen chronische bronchitis.
Ook zegt ze niet steeds meer bloed te willen laten prikken. Tijdens een MRI-scan zag een specialist volgens haar twee “balletjes” in haar borstkas, waarop ze reageerde met: niets aan doen, laat maar zitten.
Wat deze onthulling losmaakt
Het verhaal raakt meerdere gevoelige thema’s tegelijk: liefde en verlies, een zwangerschap in een crisis, en de maatschappelijke context van een tijd waarin keuzes rondom abortus heel anders lagen dan nu. Juist die combinatie maakt het persoonlijk én historisch.
Dat De Nooij nu terugkomt op een eerdere uitleg in de media, laat ook zien hoe lang mensen hun eigen verhaal soms aanpassen om het draaglijk te maken. Niet om te shockeren, maar om te overleven in een periode waarin er weinig ruimte voelde voor nuance.
Praat mee: hoe kijk jij hiernaar?
Met haar openheid zet Tineke de Nooij een kwetsbaar punt in het volle licht. Het is een herinnering aan hoe ingrijpend hersenletsel kan zijn voor een relatie, en hoe een beslissing uit het verleden decennia later nog steeds gewicht kan hebben.
We zijn benieuwd hoe jij dit verhaal leest: roept het begrip op, verdriet, of juist vragen over die tijd? Laat het weten op onze sociale media en praat mee—respectvol, zoals dit onderwerp verdient.
