In een openhartig gesprek in De Kist laat Simon Keizer zich van een kant zien die je niet elke dag op televisie tegenkomt. Niet de hitmachine, niet de grappenmaker, maar iemand die nog altijd zoekt naar rust in zijn hoofd.
Pas gaandeweg wordt duidelijk waar het echt over gaat: zijn overleden vader, een periode waarin verwachtingen zwaar drukten en een bijzondere ervaring in Costa Rica die Simon onverwacht troost bood. Zonder grote woorden, maar met veel gevoel.
Een terugblik in De Kist die binnenkomt
Tijdens de aflevering vertelt Simon over een retraite die hij drie jaar geleden deed in Costa Rica. Daar stapte hij in een programma dat bedoeld is om te vertragen, te voelen en te kijken naar wat je normaal liever wegdrukt.
Hij ging er niet heen met een strak plan of een kant-en-klaar doel. Maar wat hij daar meemaakte, bleek achteraf een keerpunt: een moment dat hem een inzicht gaf waar hij al jaren omheen cirkelde.
Wat is holotropic breathing eigenlijk?
Een belangrijk onderdeel van die retraite was een holotropic breathing-sessie. Dat is een ademtechniek waarbij je intensief en ritmisch ademt, vaak begeleid door stevige, bombastische muziek die emoties kan losmaken.
Simon begon er sceptisch aan, vertelt hij. Toch gebeurde er volgens hem iets dat hij niet zag aankomen: hij voelde zich verbonden met een jonge versie van zichzelf, kijkend naar zijn vader zoals hij hem als kind zag.
De vader als arbeider en alleskunner
In die ervaring zag Simon zijn vader terug als de man die altijd bezig was, altijd iets kon maken, fixen of oplossen. Het beeld van een harde werker, iemand die met zijn handen wist wat hij deed en trots was op vakmanschap.
Voor Simon was dat destijds bewondering, maar ook iets anders: het gevoel dat hij daar ooit aan moest tippen. Niet omdat het uitgesproken werd als eis, maar omdat verwachtingen tussen de regels door soms het hardst binnenkomen.
De druk van verwachtingen
Simon vertelt dat zijn vader vroeger weleens zei: ‘Simon gaat later doen wat ik doe.’ Misschien bedoeld als liefdevolle trots, maar voor een jonge Simon voelde het als een soort route die al vastlag.
LEES OOK:Edsilia Rombley moet onverwacht optredens afzeggen na spoedingreep
En precies daar ging het schuren. In zijn hoofd ontstond de gedachte: hoe dan? Hoe kan ik ooit hetzelfde kunnen als jij? Die vraag werd geen losse twijfel, maar een soort onderstroom die jaren bleef meezingen in alles wat hij deed.
Het patroon van jezelf klein houden
Tijdens de ademsessie kwamen die oude gevoelens in volle kracht terug. Simon beschrijft het alsof zijn hele leven in flarden voorbij schoot, met daarin terugkerende momenten waarin hij zichzelf nét niet liet uitblinken.
Hij benoemt hoe hij studies niet afmaakte en zichzelf op meerdere vlakken niet het maximale gunde. Alsof er onbewust een bewijsdrang was, maar dan om te laten zien dat hij toch niet ‘genoeg’ was.
Een ontmoeting zonder woorden
Het meest bijzondere deel van zijn verhaal is dat hij in die ervaring de aanwezigheid van zijn vader voelde. Niet als een gesprek, niet als een stem, en ook niet als een duidelijke boodschap die hem werd ingefluisterd.
Juist de stilte viel op. Simon vertelt dat zijn vader niets zei en hem het zelf liet uitzoeken. Geen oordeel, geen discussie, geen correctie—alleen een soort ruimte waarin Simon zelf tot iets kon komen.
‘Je bent genoeg’ als inzicht
In die ruimte landde de boodschap waar hij al zo lang naar zocht. Simon omschrijft het als een knikkende bevestiging: precies, je hebt het zelf bedacht… en je bent genoeg. Niet als slogan, maar als een doorleefd besef.
Hij noemt het magisch mooi en emotioneel. Het raakte hem omdat het niet voelde als een trucje of een momentopname, maar als een antwoord op een oud thema dat jarenlang in zijn systeem had gezeten.
Troost zonder verklaring
Hoe je zo’n ervaring precies moet uitleggen, laat Simon in het midden. Was het herinnering, emotie, onderbewuste verwerking, of iets dat verder gaat dan woorden? Hij geeft toe dat hij het niet strak kan verklaren.
Maar wat voor hem telt, is hoe helder het voelde. Alsof er een last van hem afgleed, niet omdat alles ineens opgelost was, maar omdat hij iets mocht loslaten: de overtuiging dat hij zich constant moest bewijzen.
Waarom dit gesprek zoveel losmaakt
Wat Simon deelt, raakt aan iets herkenbaars: de relatie met ouders, de mix van liefde en verwachting, en de manier waarop je als kind conclusies trekt die je later nog steeds beïnvloeden. Zeker als iemand er niet meer is.
In dat opzicht is zijn verhaal niet alleen persoonlijk, maar ook universeel. En misschien is dat wel waarom De Kist zulke gesprekken kan vangen: het gaat niet om sensatie, maar om wat er onder de oppervlakte leeft.
LEES OOK:Dochter Patricia Paay laat Angela de Jong niet ongestraft wegkomen
Herken jij dit gevoel?
Simons verhaal laat zien hoe diep oude overtuigingen kunnen zitten, en hoe onverwacht troost kan komen—soms op een plek ver weg, soms in een moment dat je niet plant. Het blijft nog even nazinderen.
Benieuwd hoe jij hiernaar kijkt. Heb jij ook weleens gevoeld dat je jezelf moest bewijzen, of juist dat één inzicht alles anders maakte? Laat het ons weten via onze social media.
