In zijn podcast ADHAZES laat André Hazes zich van een opvallend openhartige kant zien. Tussen de grappen en de dagelijkse verhalen door komt er ineens een persoonlijke onthulling voorbij die veel luisteraars niet zagen aankomen.
Hij vertelt namelijk dat de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar via een medisch traject. En zoals André dat kan, blijft hij niet hangen in droge feiten: hij neemt je mee in een situatie die vooral… behoorlijk ongemakkelijk bleek.
Een persoonlijke onthulling in de podcast
André legt uit dat zij destijds hulp hebben gehad van vruchtbaarheidsbehandelingen. Daarbij noemt hij zowel ICSI als IVF. Voor wie dat niet paraat heeft: bij ICSI wordt één zaadcel in een eicel geïnjecteerd in het lab.
Het is een detail dat hij zonder veel omhaal deelt, maar de manier waarop hij het vertelt maakt het herkenbaar menselijk. Niet alleen het medische deel komt voorbij, ook het praktische stuk waar je normaal weinig mensen over hoort praten.
Hoe zo’n “kamertje” er echt aan toe gaat
In de podcast beschrijft André hoe hij voor het traject een potje meekreeg en naar een aparte ruimte werd gestuurd. Daar stond volgens hem een tv en kreeg hij een afstandsbediening om “erotische films” te kunnen kijken.
Het klinkt bijna als een scène uit een film, maar dit soort ruimtes bestaan daadwerkelijk in vruchtbaarheidsklinieken. De bedoeling is simpel: zorgen dat iemand in een steriele, medische omgeving toch enigszins op weg geholpen wordt.
Te snel klaar, dus dan maar blijven zitten
Alleen had André die extra hulp naar eigen zeggen nauwelijks nodig. Hij zegt dat hij zó snel klaar was, dat hij zichzelf niet meteen naar buiten durfde te laten. Niet uit schaamte over het traject, maar vooral over de snelheid.
Zijn gedachte: als hij nu al de deur uitloopt, denken mensen misschien dat het “bizar” snel ging. Dus bleef hij nog even zitten. Niet omdat het moest, maar om de situatie minder opvallend te laten lijken.
Zappen tot alles voorbij is
Om de tijd te rekken, ging André naar eigen zeggen op die leren bank liggen en begon hij te zappen: kijken wat er allemaal beschikbaar was op dat scherm. Pas toen hij “alles had gezien”, stapte hij de kamer uit.
LEES OOK:Grote schrik rond Monique Westenberg in ziekenhuis: ‘Écht k*t’
Het is zo’n verhaal waar je tegelijk om kunt lachen én waarvan je denkt: dit is ook gewoon een kwetsbaar moment. Juist dat maakt het typisch André: hij verpakt spanning en ongemak in een anekdote.
Waarom een traject nodig was
De reden dat André en Monique Westenberg een medisch traject nodig hadden, lag niet bij hem, vertelt hij erbij. Monique heeft geen eileiders en wist al vóór ze André kende dat een zwangerschap via een ziekenhuisroute zou moeten lopen.
Ze begonnen met reguliere IVF en maakten later de stap naar ICSI. Dat traject leidde uiteindelijk tot de geboorte van hun zoon Dré, die op 25 oktober 2016 werd geboren—een uitkomst die voor hen allesbehalve vanzelfsprekend was.
Openheid met een randje
Wat opvalt, is hoe luchtig André over iets groots kan praten. Vruchtbaarheidstrajecten zijn voor veel stellen intens, spannend en soms ook verdrietig. Zijn verhaal laat vooral de menselijke kant zien: het ongemak, de gekte, de opluchting.
Tegelijk is het ook een vorm van normaliseren. Niet iedereen krijgt een kind “op de natuurlijke manier”, en dat is voor veel mensen nog steeds een gevoelig onderwerp. André gooit het op tafel, op zijn eigen ongefilterde manier.
En nu: wat vinden jullie?
De onthulling zorgt ongetwijfeld voor reacties, juist omdat hij zo’n privé-onderwerp aanstipt in een openbare podcast. Maar misschien is dat ook precies waarom het blijft hangen: het is eerlijk, rommelig en heel herkenbaar menselijk.
Wat vinden jullie van André’s openheid hierover—te veel detail, of juist verfrissend normaal? Laat het ons weten op onze sociale media, we zijn benieuwd hoe jullie hiernaar kijken.
