In de nieuwe aflevering van de podcast ADHAZES laten André en Roxeanne Hazes zich weer van een opvallend open kant zien. Het gesprek begint luchtig, maar krijgt gaandeweg een serieuzere ondertoon wanneer ze terugblikken op hun jeugd en alles wat daarbij kwam kijken.
Wie de familie Hazes een beetje volgt, weet dat de naam Hazes niet alleen iets losmaakt bij het publiek, maar ook binnen de familie zelf zwaar kan voelen. In de podcast duiken ze precies daar in: de momenten waarop die bekende achternaam niet alleen voordeel bracht, maar ook schaamte, spijt en ongemakkelijke herinneringen.
Een vraag die meer losmaakt dan verwacht
Het is Roxeanne die haar broertje een directe vraag stelt: of hij ooit de naam van hun vader heeft misbruikt. Niet eens groots of dramatisch bedoeld, eerder als een nieuwsgierige check-in tussen broer en zus die inmiddels gewend zijn om eerlijk te zijn aan de microfoon.
André hoeft niet lang na te denken. In plaats van een vaag antwoord komt er meteen een specifieke herinnering omhoog. Zo’n moment waarvan je achteraf denkt: waarom deed ik dit eigenlijk? En vooral: waarom voelde het toen wél logisch?
Terug naar een kwetsbare periode thuis
André neemt de luisteraar mee naar de laatste fase van het leven van André Hazes sr. De volkszanger was ernstig ziek en lag volgens André in die periode veel op bed. Het huis, ooit vol energie en muziek, voelde toen heel anders.
Juist in die kwetsbare setting deed André iets waar hij nu nog steeds mee zit. Niet uit kwaadheid, zegt hij niet, maar eerder vanuit een drang om te bewijzen wie hij was—alsof hij zelf ook bevestiging nodig had.
De webcam die hij liever nooit had omgedraaid
De confronterende herinnering: André vertelt dat hij destijds met twee meisjes online aan het praten was. Om te bewijzen dat hij écht de zoon van Hazes was, draaide hij zijn webcam richting zijn slapende vader. “Ik draaide mijn webcam en liet papa zien die daar zo lag,” vertelt hij.
Het is een beeld dat binnenkomt: een jongen die indruk probeert te maken, maar daarvoor een moment gebruikt dat eigenlijk privé en breekbaar is. André zegt dat hij zich daar lange tijd rot over heeft gevoeld, en die schaamte klinkt nog steeds door.
Ook na het overlijden bleef het knagen
Alsof die ene actie nog niet pijnlijk genoeg is, geeft André toe dat het niet bij dat moment bleef. Ook nadat hun vader was overleden, gebruikte hij volgens eigen zeggen zijn naam nog geregeld. Niet altijd bewust, maar wel vaak genoeg om het nu hardop te erkennen.
“Ik gebruikte altijd papa. Gewoon tot het einde,” zegt hij, zichtbaar beschaamd. In de podcast is het precies dat soort eerlijkheid dat blijft hangen: geen glad verhaal, maar een ongemakkelijke bekentenis die je niet mooier kunt maken dan hij is.
Roxeanne’s reactie: geschrokken, maar ook menselijk
Roxeanne reageert hoorbaar geschrokken. Tegelijk is er ook die typische broer-zus dynamiek: het besef dat het heftig is, maar dat je samen ook door de spanning heen kunt prikken. Ze noemt het “zielig,” waarbij ze duidelijk doelt op hoe hij als jongen met die situatie omging.
En ergens zit daar ook iets zachts in: ze lijkt niet te willen oordelen, maar eerder te begrijpen. Want opgroeien met een beroemde vader is al ingewikkeld. En opgroeien met een beroemde vader die ook nog ziek is, maakt het alleen maar verwarrender.
De druk van een beroemde naam
Wat dit gesprek vooral blootlegt, is hoe groot de schaduw van André Hazes sr. nog altijd is. Zijn naam opent deuren, maar legt ook een soort druk op zijn kinderen: mensen verwachten iets, willen bewijs, willen verhalen—en soms werk je daar op jonge leeftijd te gretig aan mee.
Voor André lijkt de kern van zijn spijt niet alleen te zitten in het ‘indruk maken’, maar in het overschrijden van een grens. Een moment dat eigenlijk van zijn vader was, werd opeens materiaal om een punt te maken. En dat dringt pas later echt door.
Een bekentenis die blijft hangen
De podcastaflevering laat zien hoe herinneringen, zeker uit je jeugd, onverwacht hard kunnen binnenkomen zodra je ze hardop uitspreekt. André zet zichzelf niet neer als slachtoffer, maar als iemand die terugkijkt en erkent: dit had ik anders moeten doen.
En misschien is dat precies waarom dit gesprek zoveel reacties oproept: omdat het gaat over schaamte die veel mensen herkennen, alleen dan in een extreem bekende context. Wat vind jij: is het gewoon jeugdige domheid, of gaat dit voor jou nét een stap te ver?
Laat het ons weten via onze social media—benieuwd hoe jij hiernaar kijkt.
