Soms zit het grootste verhaal niet in een hitlijstnotering of een uitverkocht concert, maar in iets dat je jarenlang probeert te verbergen. Sanne Hans, die vrijwel iedereen kent als Miss Montreal, laat in een openhartig gesprek met Libelle zien hoe kwetsbaarheid juist een soort kracht kan worden.
Ze praat over haar spraakstoornis en over hoe die haar leven op onverwachte plekken heeft gevormd: op de werkvloer, in de muziek en zelfs in de keuzes die ze onderweg moest maken. Het is geen zielig verhaal, eerder een realistisch inkijkje in wat het betekent om jezelf terug te vinden.
Stotteren als dagelijkse realiteit
Miss Montreal stottert, en tegenwoordig zegt ze dat ze dat helemaal heeft omarmd. Maar dat is niet iets wat vanzelf ging. Zoals bij veel mensen met een spraakstoornis zat de pijn vooral in het gevoel dat je steeds ‘anders’ bent.
Dat ‘anders zijn’ kwam niet alleen naar boven in gesprekken met onbekenden, maar ook in situaties waarin je geacht wordt vlot te praten: solliciteren, collega’s aanspreken of simpelweg uitleggen wat je bedoelt. Het kan klein lijken, maar het stapelt zich op.
Ontslagen om iets waar ze niets aan kon doen
Een van de pijnlijkste momenten uit haar eerdere jaren: Sanne werkte als vakkenvuller, maar werd uiteindelijk ontslagen omdat ze stotterde. Dat hakt erin, juist omdat je op zo’n moment niet wordt beoordeeld op inzet, maar op iets wat je niet kiest.
Na die baan volgden er meer banen, en dat liep niet allemaal soepel. Het laat zien hoe hard de buitenwereld kan zijn als je niet in het standaardplaatje past. Tegelijkertijd leerde ze daardoor ook: ik moet een plek vinden waar ik wél kan ademen.
Een werkplek waar ze zich wél thuis voelde
Die plek vond ze, al was het misschien niet de meest voor de hand liggende, bij Ponypark Slagharen. Daar voelde Sanne zich naar eigen zeggen wél op haar gemak. Soms is het verschil niet de functie, maar de mensen om je heen.
Een warme omgeving, collega’s met geduld en minder nadruk op ‘snel en foutloos’ kunnen precies zijn wat iemand nodig heeft. Het klinkt simpel, maar voor wie onzeker is over praten kan zo’n werkplek het verschil maken tussen krimpen en groeien.
Op het podium verdwijnt de schroom
Wie Miss Montreal ooit live heeft gezien, kent dat beeld: ze straalt op het podium. Juist daar lijkt de druk van ‘goed praten’ minder aanwezig. Muziek geeft kadans, ruimte en controle—en het publiek luistert anders dan in een kassa-gesprek.
Ze noemt twintig jaar Miss Montreal een enorme mijlpaal. En dat is het ook: twee decennia muziek maken, optreden, schrijven en jezelf laten zien. Ze kijkt ernaar uit om dat te vieren met een zaal vol lieve mensen.
De doorbraak die begon met een treinrit
In het interview blikt Sanne ook terug op haar doorbraak, die onverwacht snel ging. Ze stapte in de trein naar Amsterdam om een kaasreclame in te zingen. Geen groot masterplan, eerder een kans die ze gewoon pakte.
En voor ze het wist, was ze op televisie. Dat soort momenten lijken achteraf bijna sprookjesachtig, maar er zit vaak iets anders onder: iemand die ondanks twijfel tóch instapt. Ook als je dondersgoed weet dat het spannend wordt.
Een keuze met gevolgen: tv boven tentamen
Sanne maakte onderweg keuzes die je alleen durft te maken als je echt voelt dat dit je route is. Zo koos ze ooit voor een tv-optreden in plaats van een tentamen. Ze wist dat die beslissing waarschijnlijk betekende dat ze van het conservatorium moest.
Het is zo’n kruispunt waar veel mensen zouden terugdeinzen: zekerheid versus kans. Bij haar pakte het goed uit, zegt ze. Maar het laat vooral zien dat succes vaak niet netjes naast je studie ontstaat, maar juist door de sprong te wagen.
Nieuwe muziek en een duet met Mart Hoogkamer
Alsof het verleden daarmee niet genoeg verhaal oplevert, is er ook volop beweging in het nu. Miss Montreal bracht onlangs een nieuw nummer uit samen met Mart Hoogkamer. Hun gezamenlijke track heet Houden van Haten.
De samenwerking zorgt sowieso voor nieuwsgierigheid: twee verschillende stijlen en publieken die elkaar ontmoeten in één nummer. Het is precies het soort project dat past bij een artiest die al twintig jaar meebeweegt, zonder zichzelf kwijt te raken.
Van worsteling naar eigenaarschap
Wat blijft hangen is niet alleen dat ze is ontslagen of dat ze een kans greep in Amsterdam. Het is vooral hoe ze haar stotteren inmiddels in haar eigen verhaal heeft gezet. Niet als obstakel dat alles bepaalt, maar als onderdeel van wie ze is.
Dat maakt haar verhaal herkenbaar, ook voor mensen zonder spraakstoornis. Iedereen heeft wel iets dat in het begin als last voelt. De vraag is alleen: kun je het ooit ombuigen naar iets dat je niet meer klein houdt?
Praat mee
Het verhaal van Sanne laat zien hoe belangrijk een veilige omgeving is, en hoe kleine momenten—een baan, een optreden, een treinrit—uiteindelijk grote gevolgen kunnen hebben. En hoe je soms pas later begrijpt waarom iets pijn deed.
Wat vind jij: is Nederland inmiddels vriendelijker geworden voor mensen die stotteren of anders praten? Laat het weten via onze social media—we zijn benieuwd naar jouw reactie en ervaringen.
