In de familie Bauer schuift de dynamiek de laatste weken net iets op. Er is iets bijgekomen waar je geen draaiboek voor hebt, maar waar iedereen automatisch zijn plek in lijkt te vinden. En dat levert thuis vooral veel gezelligheid op.
Christiaan Bauer hintte er bij Shownieuws al op: er waait een nieuwe ‘rolverdeling’ door de familie. Niet omdat iemand van carrière switcht of een grote verhuizing aankondigt, maar omdat er een nieuwe generatie is aangekomen.
Een nieuwe rol in de familie
Christiaan is sinds kort oom. En dat betekent automatisch dat Frans Bauer en Mariska ineens opa en oma zijn. Volgens Christiaan zitten zijn ouders daar helemaal in: ze zijn, zoals hij het met een glimlach omschrijft, “enorm druk aan het opa’en en oma’en”.
Het zijn van oom is voor hem nog even schakelen. Hij ziet zijn jongere broertje nu met een kind en merkt dat dat iets in gang zet. Opeens voelt de tijd minder onbeperkt, en wordt volwassen worden ineens heel concreet.
Waarom het zo onwerkelijk voelt
Christiaan vertelde dat het soms bijna surrealistisch is. Je bent gewend dat je met z’n allen ‘de jongens’ bent, en dan staat er ineens een baby centraal. “Ho, wacht… ik word bijna 25,” is het soort gedachte dat dan vanzelf opkomt.
Daarmee bedoelt hij niet dat de lol verdwijnt, maar eerder dat kindertijd ergens ophoudt. Niet met een harde klap, maar met kleine momenten die je laten beseffen dat fases veranderen—en dat je daar zelf ook middenin zit.
Trots en plezier bij zijn broertje
Ondanks dat wennen straalt er vooral enthousiasme door. Christiaan vindt het “hartstikke leuk” om zijn broertje in die nieuwe rol te zien. Het is een ander soort trots: niet om een prestatie, maar om hoe iemand opbloeit in iets totaal nieuws.
En typisch zo’n ontwikkeling die je aan het denken zet zonder dat het zwaar wordt. Gewoon omdat je ziet hoe het gezinsleven er later óók uit kan zien, en hoe snel zo’n toekomstbeeld ineens niet meer abstract is.
Toekomstplannen: eerst bouwen aan carrière
Als het gaat om zelf kinderen krijgen is Christiaan helder: dat staat voorlopig niet op de planning. Voor hem is het “ver in de toekomst”. Eerst wil hij meters maken in zijn werk en echt bouwen aan wat hij aan het doen is.
Daarin staat hij niet alleen. Zijn partner Rosalie kijkt er volgens hem hetzelfde naar. Ze zijn allebei serieus bezig met hun eigen route, en pas als dat fundament steviger voelt, komt de rest vanzelf een keer in beeld.
Wel eens fantaseren, nog niets concreets
Dat betekent niet dat het onderwerp totaal niet langskomt. Zoals bij veel stellen wordt er weleens voorzichtig gefantaseerd: hoe zou dat later zijn, hoe ziet het eruit, waar zou je willen wonen? Maar het blijft bij dromen, niet bij plannen.
Christiaan vat het nuchter samen: eerst carrière, daarna pas nadenken over een kindje. Die volgorde is voor hem logisch, en je merkt aan alles dat hij het niet afhoudt uit angst, maar uit focus.
Samenwonen: bijna, maar nog net niet
Ook samenwonen is zo’n onderwerp dat op tafel ligt, maar waar nog geen datum aan hangt. Ze praten erover en zien het voor zich, alleen is “nu nog niet het moment”. De prioriteit ligt voor nu ergens anders.
Tegelijkertijd leeft het stel al behoorlijk in elkaars buurt. Christiaan ziet Rosalie veel en ze zijn vaak samen, alleen wonen ze officieel allebei nog bij hun ouders. En dat vindt zijn moeder, zegt hij er eerlijk bij, “hartstikke fijn”.
Dicht bij huis blijft een wens
Mocht Christiaan uiteindelijk wel uit het ouderlijk huis vertrekken, dan is één ding alvast duidelijk: hij wil niet ver weg. Hij zou graag dicht bij Frans en Mariska wonen—en hij denkt bovendien dat zijn ouders dat zelf ook prettig zouden vinden.
Familie speelt zichtbaar een grote rol in hoe hij keuzes maakt. Hij noemt zijn vriendin ook een familiemens, en dat maakt zulke plannen extra logisch. Een toekomst met meer zelfstandigheid, maar wel mét korte lijntjes naar thuis.
Van bekende familie naar heel herkenbaar verhaal
De Bauers staan al jaren bekend als een hechte club, en juist daarom voelen dit soort ontwikkelingen voor veel mensen herkenbaar. Nieuwe fases komen vanzelf: eerst ben je ‘kind’, dan broer, dan oom—en voor je het weet praten je ouders over oppasdagen.
Voor Christiaan lijkt het vooral een mooi moment van bewustwording: genieten van wat er nu is, terwijl hij rustig vooruitkijkt. Wat vind jij: is 25 een leeftijd waarop je al over samenwonen en kinderen móét nadenken, of juist helemaal niet? Laat het weten via onze sociale media.
