Freek Rikkerink (33) laat in de documentaire Suzan & Freek: We Vieren Het Leven op Videoland zien dat zijn wereld op z’n kop kan staan, zonder dat hij zelf omvalt. Het verhaal ontvouwt zich rustig, bijna terloops.
Pas gaandeweg wordt duidelijk hoe een ogenschijnlijk gewone dag ineens een alarmbel werd. Niet door een groot drama op het podium, maar door iets kleins en alledaags dat ineens niet meer klopte.
Een onschuldig rondje dat anders voelde
Tijdens een hardlooprondje merkte Freek dat hij zichzelf niet meer herkende. Hij liep niet lekker, kwam adem tekort en zag vooral één ding: Suzan ging hem moeiteloos voorbij. Dat bleef hangen.
Het contrast was extra groot omdat het juist een gelukkige periode was. Suzan was op dat moment zes weken zwanger. Terwijl zij vooruit keek naar wat kwam, voelde Freek dat er iets bij hem achteruitging.
Poolshoogte nemen bij de huisarts
Freek besloot naar de huisarts te gaan om poolshoogte te nemen. In de documentaire vertelt hij nuchter hoe daar een diagnose uit kwam die bijna iedereen meteen begrijpt, zonder dat hij hem breed hoeft uit te leggen.
Toch benadrukt hij dat hij niet wil dat die uitslag zijn hele verhaal bepaalt. Integendeel: hij probeert zichzelf juist te zien als iemand die nog steeds vooruit kan, ook al verandert de route.
Geen identiteit laten kapen door ziekte
Wat opvalt is hoe stellig Freek is over grenzen in zijn hoofd. Hij wil niet dat ‘kanker’ een label wordt dat overal aan blijft kleven. Voor hem is het geen persoonlijkheidskenmerk.
Hij noemt het zelfs een ‘gesloten boek’. Niet omdat hij het ontkent, maar omdat hij weigert om elke dag opnieuw in hetzelfde hoofdstuk te blijven hangen. Voor nu, zegt hij, gaat het goed.
Leven tussen ratio en gevoel
Na de diagnose reageerden Suzan en Freek verschillend, en juist dat maakt hun dynamiek herkenbaar. Freek zocht verklaringen en grip. Hij noemt zichzelf iemand die lang vooral in zijn hoofd leefde.
Daarin moest hij omschakelen. Hij vertelt dat hij opnieuw moest leren voelen in plaats van alleen analyseren. Suzan, die volgens hem juist een gevoelsmens is, hielp hem daarbij—soms zonder het expres te doen.
Suzan richtte haar blik op de babykamer
Suzan pakte het nieuws op haar eigen manier aan. Terwijl Freek antwoorden zocht, stortte zij zich op de komst van hun zoontje Sef. Inrichten, regelen, vooruitdenken: het werd haar manier om overeind te blijven.
Freek noemt dat haar copingmechanisme. Niet weglopen, maar dóórgaan met iets wat wél te bouwen is. De babykamer als tastbaar project, een plek waar toekomst in zit.
Werken aan mentale en fysieke kracht
Freek vertelt dat hij alles doet wat binnen zijn invloed ligt om zich sterk te voelen—mentaal én fysiek. Hardlopen hoort daar nog steeds bij, juist omdat het voor hem verbonden is met optreden en energie.
Hij zegt zelfs dat hij zich fitter voelt dan een jaar geleden. Voor shows proberen ze altijd fit te worden door te trainen. Het is een simpele gewoonte, maar in zijn verhaal krijgt die routine extra gewicht.
Het leven als een lange duurloop
In de documentaire gebruikt Freek een vergelijking die blijft hangen: het leven is een lange hardloopwedstrijd. Onderweg kan er iets onverwachts gebeuren waar je geen controle over hebt, hoe goed je ook plant.
Hij beschrijft het als een auto die je op een dag kan inhalen. Je weet niet wanneer die auto komt, maar je kunt wel kiezen wat je doet: stoppen en wachten, of blijven rennen en hopen dat je ruimte houdt.
Blijven rennen zonder te leven in angst
Freek zegt dat hij vorig jaar een bericht kreeg dat die auto misschien dichtbij is. Volgens hem is dat het moment waarop je twee keuzes hebt: opgeven of dóórgaan, met alles wat je hebt.
Zijn belangrijkste punt: blijf niet stilstaan om je af te vragen waar de auto blijft. Doorrennen is voor hem geen stoerdoenerij, maar een manier om niet elke dag door angst te laten bepalen.
Een verhaal dat verder gaat dan één diagnose
De kracht van de documentaire zit niet in grote uitspraken, maar in kleine zinnen die echt klinken. Het laat zien hoe een stel tegelijk bezig kan zijn met nieuw leven én met onzekerheid.
En hoe je, ondanks dat alles, toch manieren kunt vinden om vooruit te kijken. Niet door te doen alsof er niets is, maar door te blijven bouwen aan wat er nog wél is.
Praat mee
Het verhaal van Freek roept bij veel mensen herkenning op—of het nu gaat om gezondheid, controle verliezen, of je vastklampen aan routine. Juist daarom blijft het hangen na afloop.
Wat vind jij van zijn manier van kijken naar het leven en die ‘doorrennen’-metafoor? Laat het ons weten via onze social media en praat mee met andere lezers.
