Het hoort inmiddels bijna bij een Nederlands concert: een woord dat net iets te makkelijk wordt meegebruld, omdat de melodie erom vraagt en het publiek elkaar opjut. Soms blijft het bij onschuldige grappen, soms schuurt het. En juist dat schuren zorgde de afgelopen dagen voor flink wat gesprekstof rond Suzan & Freek.
Tijdens hun shows in het GelreDome klonk bij het nummer Als het avond is op een bepaald moment massaal het woord ‘hoer’ vanuit de zaal. Niet voor het eerst, want ook bij eerdere optredens doken al vergelijkbare beelden op. Dit keer werd het onderwerp extra groot, omdat Shownieuws het aan tafel besprak én omdat zanger Jeroen van der Boom toevallig zelf in de zaal zat.
Een avond die hem raakte, met een moment dat bleef hangen
Jeroen van der Boom ging zondag met zijn gezin naar het concert van Suzan & Freek. Het werd voor hem een emotionele avond: hij vertelde bij Shownieuws dat het optreden hem ‘van begin tot eind tot tranen’ toe roerde. Het was zo’n show waar je als bezoeker helemaal in meegezogen wordt.
Juist daarom viel het ene moment dat uit de toon leek te vallen extra op. Toen het geroep losbarstte, merkte Jeroen het direct op en tikte hij het ook thuis even aan. Hij vertelde dat hij tegen zijn oudste zoon Daan zei: “Ze roepen ‘hoer!’”
In de auto kwam de twijfel: was dit wel passend?
Opvallend: niet iedereen in hun gezelschap had het direct door. Jeroens vrouw Dany zou het gemist hebben en dacht even dat hij zich vergiste. Dat bleek helaas niet zo. Het publiek riep het woord daadwerkelijk, precies op het punt waar een groep fans blijkbaar een ‘traditie’ van heeft gemaakt.
En toen kwam die typische nabespreking die je na een concert in de auto hebt. Jeroen gaf aan dat het hem toch een nare bijsmaak gaf: het voelde niet echt gepast. Niet omdat het concert tegenviel, integendeel, maar omdat zo’n schreeuwmoment wringt met de sfeer van het lied.
Waarom gebeurt dit juist bij dit lied?
Als het avond is is een van de bekendste nummers van Suzan & Freek. Het is meeslepend, veel mensen kennen elke zin en je voelt in een grote zaal hoe zo’n refrein iedereen tegelijk optilt. Dat maakt het ook gevoelig voor ‘publieksgrappen’ die zichzelf herhalen.
In Nederland zijn we kampioen meezingen, maar ook kampioen net over de rand duwen. Een enkel woord wordt een gimmick, daarna een ritueel. Het probleem: wat voor de één een ‘geintje’ is, klinkt voor de ander ronduit grof—en dat verschil wordt in een stadion ineens heel groot.
Jeroen zag ook de andere kant: publiek en artiest waren één
Hoewel Jeroen het niet passend vond, nuanceerde hij het gesprek aan tafel ook. Hij schetste dat Suzan & Freek zó verbonden waren met het publiek, dat je als bezoeker bijna geneigd bent zo’n ‘antwoordje’ maar te slikken. De avond voelde als één grote gezamenlijke ervaring.
Hij suggereerde zelfs dat het duo er later misschien om kon lachen, eenmaal uit de spotlights en weg uit het moment. Niet omdat het woord ineens oké wordt, maar omdat artiesten soms alles al voorbij hebben zien komen en de situatie relativeren om het luchtig te houden.
Een verzoek van fans: kunnen we hiermee stoppen?
Dat het onderwerp nu zo leeft, komt ook doordat niet alle fans hier achter staan. Eerder doken al beelden op van hetzelfde geroep bij een optreden in 2024. In die periode liet een fan online weten dat het wel klaar mocht zijn met die ‘traditie’.
De boodschap was opvallend helder en vooral gericht op het publiek zelf: “Zullen we met zijn alles stoppen met ‘hoer’ schreeuwen bij Suzan & Freek? Dankjewel.” Het laat zien dat de discussie niet gaat om één incident, maar om gedrag dat zich herhaalt.
Het verbod-paradox: zeggen dat het niet mag werkt soms averechts
Jeroen stipte nog iets aan dat veel Nederlanders herkennen: als je mensen expliciet vraagt iets niet te doen, kan dat juist extra aandacht geven. Een oproep om te stoppen wordt dan een uitdaging, vooral in een grote massa waar mensen elkaar opzwepen en grenzen sneller vervagen.
Dat maakt het lastig: zwijgen voelt alsof je het laat gebeuren, maar een harde ‘stop!’ kan het in sommige groepen juist groter maken. En toch ligt de sleutel uiteindelijk bij het publiek. De sfeer in een zaal maak je samen—ook de toon.
Wat zegt dit over concertcultuur in Nederland?
We zijn trots op onze concerten: luid, vrij, spontaan. Maar met die vrijheid komt ook verantwoordelijkheid. Het gaat niet alleen om wat wettelijk kan, maar om wat je als menigte normaal wilt maken. Zeker bij artiesten die een breed publiek trekken.
Bij Suzan & Freek komen gezinnen, jongeren, ouderen en alles daartussen. Dan heeft één schreeuwwoord extra impact. Het wordt onderdeel van iemands concertherinnering—en dat is zonde, want de muziek zelf is juist bedoeld om mensen te raken, niet om te schuren.
Hoe nu verder voor Suzan & Freek en hun publiek?
Vooralsnog is het vooral een gesprek in de media en onder fans, aangejaagd door de beelden en de reacties. Of Suzan & Freek er zelf iets over gaan zeggen, is afwachten. Artiesten kiezen soms bewust voor geen podium op dit onderwerp, om het niet te voeden.
Maar de discussie is er, en die kan ook iets goeds opleveren: bewustwording. Meezingen mag, uitbundigheid hoort erbij, maar woorden doen ertoe—zeker wanneer duizenden kelen tegelijk hetzelfde roepen. Wat vind jij: onschuldige hype of grens over?
Laat vooral van je horen op onze sociale media: vind jij dat fans dit zelf moeten afleren, of moet een artiest ingrijpen als het gebeurt?
