Wie Chantal Janzen de laatste jaren op tv ziet, ziet vooral de vlotte presentator die elke live-uitzending strak aan elkaar praat en met een grap precies de juiste spanning breekt. Maar niet elke werkdag voelt licht, ook niet als je glimlach professioneel is ingeoefend. Soms neem je je privéleven mee de studio in, zonder dat je dat van plan was.
In haar editorial voor het magazine &C laat Chantal (47) zich van een kwetsbare kant zien. Ze schrijft over uiterlijk, onzekerheden en de druk om er altijd ‘goed’ uit te zien. Tussen die regels door schemert een zwaarder verhaal: tijdens opnames van The Voice of Holland stond ze huilend op de set, geraakt door het nieuws over de kankerdiagnose van acteur Vincent Croiset (53).
Milder naar jezelf kijken
In de editorial beschrijft Chantal dat ze met de jaren anders is gaan kijken naar haar eigen spiegelbeeld. Niet omdat onzekerheid ineens verdwijnt, maar omdat je gaandeweg beter begrijpt waar het wél en niet over gaat. Uiterlijk kan veel zijn, maar het is geen schild.
Ze verwoordt het nuchter en herkenbaar: hoe je eruitziet beschermt je niet tegen verdriet, niet tegen twijfel en ook niet tegen de momenten waarop dingen mislopen. Juist dat besef maakt haar, schrijft ze, milder voor zichzelf. Een zin die bij veel lezers blijft hangen.
Een week opnames, een hoofd vol zorgen
De emotionele periode waar Chantal op terugblikt, viel samen met drukke draaidagen van The Voice of Holland. Meerdere afleveringen werden in één week opgenomen, een werkschema dat weinig ruimte laat om tussendoor te landen. En precies in die weken kwam het slechte nieuws binnen.
Chantal hoorde dat de geliefde van een van haar beste vriendinnen ziek was: Vincent Croiset, de partner van actrice Tina de Bruin. Ze schrijft dat ze zó verdrietig was dat ze alleen maar kon huilen. En dat gebeurde niet achter de schermen, maar gewoon op de set.
Tranen die kijkers ook zagen
Wie dacht dat zulke emoties onzichtbaar blijven achter een laag make-up, heeft het mis. Chantal vertelt dat kijkers het op televisie opmerkten en dat ze via social media berichten kreeg. Mensen vroegen of haar vaste visagist Leco van Zadelhoff er niet was.
Chantal reageert daar met een mix van humor en eerlijkheid op: Leco is geweldig, maar hij is geen tovenaar. Met oogdruppels kun je roodheid verminderen, maar verdriet kun je niet ‘wegdruppelen of wegpoederen’. Soms zie je gewoon wat er in iemand omgaat.
Vincent croiset en tina de bruin: liefde in een zware tijd
De kankerdiagnose zette het leven van Vincent en Tina op z’n kop. Tegelijk laat hun verhaal ook zien hoe mensen in moeilijke tijden keuzes maken die dichtbij hun kern liggen. Na de diagnose besloten ze te trouwen, een stap die voor hen extra betekenis kreeg.
In een video blikt Vincent terug op die speciale dag. Niet als een sprookje zonder schaduw, maar als een moment van verbondenheid midden in onzekerheid. Het is precies dat soort contrast—liefde en angst naast elkaar—waar Chantal in haar editorial ook aan raakt.
Waarom dit verhaal raakt
Wat Chantal beschrijft, is voor veel mensen herkenbaar: je probeert ‘gewoon’ door te gaan, terwijl je hart ergens anders is. Werk, deadlines en camera’s stoppen niet omdat het leven ineens lastig wordt. En toch moet je er staan, met alles wat je meedraagt.
Juist doordat Chantal het klein en menselijk houdt—geen groot drama, maar de simpele constatering dat verdriet zichtbaar wordt—komt het binnen. Het herinnert eraan dat bekende gezichten ook gewoon mensen zijn, met vrienden, zorgen en dagen waarop mascara niet tegen verdriet op kan.
Praat mee
Het openhartige stuk van Chantal zorgt ongetwijfeld voor herkenning én reacties, zeker bij mensen die zelf verdriet of ziekte van dichtbij hebben meegemaakt. Hoe kijk jij hiernaar: moet er op tv meer ruimte zijn voor echte emoties, of verwacht je juist ‘professioneel’?
Laat vooral van je horen op onze sociale media. Reageer met je mening of deel jouw ervaring—respectvol en in je eigen woorden. Soms helpt het al om te weten dat je niet de enige bent die op een willekeurige werkdag ineens moet slikken.
