Wie Francis van Broekhuizen alleen kent van televisie, ziet vooral de flamboyante operazangeres met de grote lach en het snelle antwoord. Maar achter die zichtbare vrolijkheid zit ook een realiteit waar ze, ondanks alle jaren ervaring, nog steeds mee te maken krijgt.
In een open gesprek met Weekend vertelt Francis hoe reacties op haar geaardheid soms onverwacht hard kunnen binnenkomen. Niet omdat ze aan zichzelf twijfelt, maar omdat het confronterend blijft dat acceptatie voor sommigen blijkbaar nog steeds geen vanzelfsprekendheid is.
Een moment in de sportschool
Het zijn niet altijd grote discussies of felle confrontaties. Soms zit het juist in kleine, bijna achteloze momenten. Francis noemt als voorbeeld een situatie in de sportschool, waar ze samen met haar vrouw binnenloopt en iemand vraagt of haar partner haar zusje is.
Op het moment dat Francis rustig uitlegt dat het om haar vrouw gaat en dat ze met haar getrouwd is, ziet ze soms iets kantelen. Niet iedereen reageert neutraal of vriendelijk; ze beschrijft zelfs dat mensen weleens weglopen met zichtbare walging.
Waarom ze het bij de ander laat
Toch probeert Francis zich niet te laten meeslepen door zo’n reactie. Ze legt uit dat ze inmiddels goed weet wie ze is en waar ze voor staat. Als iemand niet kan omgaan met haar huwelijk, dan ziet zij dat vooral als een probleem van die ander.
Volgens Francis stopt de mogelijkheid tot contact op het moment dat iemand wegloopt. Maar vaak is dat niet wat er gebeurt. Ze probeert meestal juist in gesprek te gaan en vraagt dan direct wat er aan de hand is of waar die afkeer vandaan komt.
Een harde opmerking, een kalme reactie
Francis vertelt dat ze ook weleens iemand iets negatiefs hoorde zeggen over homoseksuelen, in termen die ronduit beledigend waren. In plaats van stil te blijven, gaf ze aan dat er ‘toevallig’ een homoseksuele vrouw naast die persoon stond.
Wat daarna volgt, is typisch Francis: geen schreeuwpartij, maar een vraag. Waar komt zo’n uitspraak vandaan? Is er iets gebeurd? Ze merkt daarbij op dat ze zich gek genoeg niet persoonlijk aangesproken voelt, omdat ze zichzelf niet ‘vies’ of ‘vuil’ vindt.
Niet snel beledigd, wel alert op de ondertoon
Ze zegt dat ze niet snel beledigd is, maar vooral denkt: deze mensen kennen mij niet. Door de jaren heen heeft ze geleerd dat sommige reacties voortkomen uit een soort benauwdheid bij de ander, alsof iemand vastzit in zijn eigen ideeën.
LEES OOK:Grote liefde van Christiaan geschokt door woorden Frans Bauer
En als dát de kern is, vindt Francis dat ze het niet hoeft over te nemen. Dan blijft het volgens haar bij de ander liggen. Niet omdat het haar niks doet, maar omdat ze weigert haar eigen leven te laten bepalen door andermans ongemak.
Geen constante waakstand
Francis benadrukt dat ze niet voortdurend rondloopt met extra antennes. Ze zoekt geen conflict en verwacht niet bij elke ontmoeting gedoe. Het gebeurt gewoon, soms in een opmerking, soms in een blik, en dan voel je dat het op jou gericht is.
Juist dat onverwachte karakter maakt het soms wrang. Je kunt een prima dag hebben, tot iemand ineens een grens trekt. Toch probeert ze het niet groter te maken dan het is: registreren, reageren als het kan, en weer door.
Bekendheid speelt soms ook mee
Volgens Francis zijn mensen bovendien vaak net zo bezig met het feit dat ze een bekend gezicht is. Ze omschrijft zichzelf ook als ‘gewoon’, waardoor het voor buitenstaanders misschien minder snel ‘opvalt’ dat ze lesbisch is. Dat kan agressie soms dempen.
Maar dat betekent niet dat het onderwerp geen schrikreactie kan oproepen. Ze merkt dat sommige mensen even moeten schakelen als ze zegt: ik ben lesbisch. Alsof het beeld dat ze in hun hoofd hadden, plots een andere vorm krijgt.
Onbekend maakt onbemind
Francis denkt dat een deel van die reacties vooral komt door onbekendheid. Mensen die er weinig mee in aanraking komen, hebben sneller ideeën of vooroordelen. Dat leidt niet altijd tot vijandigheid, maar wel vaak tot een stortvloed aan vragen.
En die vragen zijn niet altijd subtiel. Soms zijn ze nieuwsgierig en goedbedoeld, maar soms ook ongemakkelijk direct. Francis merkt dat mensen dan blijkbaar denken dat alles maar gevraagd kan worden, omdat zij open is over haar privéleven.
Vragen die nét over de grens gaan
Een voorbeeld dat ze noemt: de vraag wie ‘het mannetje’ of ‘het vrouwtje’ is in de relatie. Het is zo’n klassieker die veel zegt over hoe mensen gewend zijn om relaties te bekijken, alsof er altijd een vaste rolverdeling moet bestaan.
Francis’ verhaal laat zien hoe hardnekkig dat soort denkpatronen kunnen zijn, zelfs in een tijd waarin acceptatie officieel breed gedragen wordt. In het dagelijks leven blijken oude aannames nog lang niet verdwenen.
Wat haar houding losmaakt
Wat opvalt, is haar manier van reageren: niet wegduiken, maar ook niet gaan vechten om het vechten. Ze kiest vaak voor het gesprek, maar accepteert ook dat niet iedereen openstaat voor een gesprek. Dat realisme klinkt door in alles wat ze zegt.
Daarmee schetst ze een beeld dat veel mensen zullen herkennen: je kunt jezelf zijn, gelukkig zijn en stevig in je schoenen staan, en tóch af en toe botsen op de grenzen van andermans wereldbeeld.
LEES OOK:Christiaan Bauer openhartig over groot familieverdriet: ‘Papa’s pijn doet mij het meest’
Een gesprek dat nog niet klaar is
Francis en haar vrouw zijn al ruim twintig jaar samen en gelukkig. Dat maakt het des te duidelijker dat dit geen ‘fase’ of ‘onderwerp’ is, maar gewoon een leven. En precies daarom blijft het belangrijk dat zulke verhalen hardop verteld worden.
Want hoe meer het benoemd wordt, hoe minder ruimte er is voor dat ongemakkelijke zwijgen waarin vooroordelen kunnen blijven bestaan. Wat vind jij: is Nederland echt zo tolerant als we vaak zeggen? Laat het weten via onze social media.
