Het leven van Suzan & Freek staat de laatste tijd in een ander licht. Niet omdat de agenda ineens leeg is of de muziek is gestopt, maar omdat er achter de schermen iets meespeelt dat alles tegelijk zwaarder én scherper kan maken. In de buitenwereld zien we een populair duo dat blijft optreden, een jong gezin dat groeit en een documentaire die dicht op de huid zit. Maar voor henzelf is het vooral een periode waarin elke keuze — groot of klein — extra betekenis krijgt.
In Weekend praten Suzan Stortelder en Freek Rikkerink openhartig over hoe hun werkelijkheid veranderde sinds Freek te horen kreeg dat hij uitgezaaide longkanker heeft. In de Videoland-documentaire Suzan & Freek: We Vieren Het Leven komt al veel voorbij, maar in het interview wordt duidelijk hoe die diagnose Freek niet alleen lichamelijk, maar ook als mens heeft verplaatst.
Van hoofd naar hart
Freek (32) vertelt dat hij vóór het nieuws vooral iemand was die zaken rationeel benaderde. Veel denken, analyseren, oplossingen zoeken. Maar precies die houding bleek niet genoeg toen het leven in één klap een andere route nam. Hij moest leren om minder in zijn hoofd te wonen, en meer ruimte te maken voor wat hij voelde.
Daarin speelde Suzan een opvallend grote rol. Zij is, zoals Freek het zelf beschrijft, juist een “gevoelsmens”. In plaats van alles stuk te denken, durft zij eerder te erkennen wat iets met haar doet. En juist van die manier van omgaan met emoties heeft Freek naar eigen zeggen veel geleerd in deze periode.
Coping op twee totaal verschillende manieren
Wie denkt dat zo’n diagnose één duidelijke manier van verwerken oproept, heeft het mis. In de docu en het interview komt naar voren hoe verschillend Freek en Suzan reageerden. Suzan stortte zich op iets tastbaars: ze ging, zoals Freek het vertelt, “als een malle” de babykamer inrichten. Niet als afleiding, maar als houvast.
Voor haar was dat een manier om controle te voelen in een tijd waarin je die controle juist zo snel kwijtraakt. Inrichten, regelen, klaarmaken: het zijn acties die je kunt doen, ook als je hoofd overloopt. Freek kijkt daar met begrip op terug en benoemt het heel eerlijk als haar copingmechanisme.
Freek dook de boeken in
Freek zocht zijn grip op een andere plek: in woorden, verhalen en ervaringen van anderen. Hij las naar eigen zeggen zoveel mogelijk zelfhulpboeken, en alles wat hij kon vinden over mensen die een vergelijkbaar rampscenario kregen voorgeschoteld — en toch een weg vooruit vonden.
Niet half, maar “volle bak”, zoals hij het zelf noemt. Het past bij iemand die gewend is te willen begrijpen wat er gebeurt: als je de situatie niet kunt oplossen, kun je hem misschien wel doorgronden. En soms geeft dat net genoeg rust om de volgende dag überhaupt aan te kunnen.
Waarom zingen ineens ingewikkeld werd
Een van de meest opvallende dingen die Freek vertelt, is dat hij in het begin niet eens wílde denken aan het zingen van hun eigen liedjes. Muziek die jarenlang vanzelfsprekend was, kreeg een dubbele bodem. Teksten en regels die ooit algemeen voelden, leken opeens alleen nog maar over henzelf te gaan.
“Alles voelde zó dubbel,” zegt hij daarover. Alsof elk optreden en elk nummer een spiegel werd waarin ze hun eigen situatie steeds opnieuw terugzagen. En tegelijk is muziek ook hun werk, hun ritme, hun identiteit. Juist daarom kwam de vraag snel op: wat doe je, als stilzitten ook geen antwoord is?
De keuze om door te gaan
Suzan trok het gesprek al vrij vroeg richting het praktische: als je nu thuis gaat zitten, wat ga je dan de hele dag doen? Niks doen klinkt misschien veilig, maar het kan ook betekenen dat je jezelf langzaam laat opsluiten in wachten, zwijgen en scans.
Freek schetst het alternatief scherp: je geeft je over aan een lot en komt dan na maanden in stilte weer bij een volgende CT-scan uit, om te horen dat het misschien slechter is. Dat vooruitzicht maakte de keuze om te blijven leven — ook op een podium — opeens logisch. Niet als ontkenning, maar als verzet tegen stilstand.
Een rugzak die mee mag, maar niet alles bepaalt
Inmiddels zeggen ze de diagnose een plek te hebben kunnen geven. Dat betekent niet dat het weg is, of dat het geen rol speelt. Suzan beschrijft het liever als iets dat in een rugzak zit: het gaat mee, maar het hoeft niet ieder gesprek en iedere dag te domineren.
Volgens haar is Freek “gewoon weer zichzelf” en dat is voor haar een grote opluchting. Niet omdat er niets aan de hand is, maar omdat je als mens ook niet de hele dag in één gebeurtenis kunt blijven hangen. Er moet ook ruimte zijn voor boodschappen, grappen, muziek, vrienden en slaap — het gewone leven.
Topfit worden en blijven, waar dat kan
Freek vertelt dat hij alles doet wat hij kán doen om zich mentaal en fysiek zo sterk mogelijk te voelen. Dat is geen wondermiddel en het verandert de realiteit niet, maar het geeft hem wel het gevoel dat hij actief meewerkt aan zijn eigen draagkracht.
Die houding past bij de titel van de documentaire: het leven vieren, niet omdat alles makkelijk is, maar juist omdat het waarde krijgt als je beseft dat tijd niet vanzelfsprekend is. Zijn conclusie is helder: laten we doen waar we blij van worden. En dat begint thuis, met hun zoon.
Freek in vadermodus: lief én lekker gek
Suzan schetst Freek als vader met een glimlach: lief, maar ook behoorlijk maf. Ze vertelt dat als ze thuiskomt en Freek is bij Sef, hij vaak rondloopt in een raar pak — “een soort clown” — puur om hun zoon aan het lachen te krijgen.
Freek gaat dan volledig in entertainmentmodus. Niet voor het publiek, maar voor één kind in de woonkamer. Hij laat Sef alles zien, neemt hem mee in zijn wereld en maakt van alledaagse momenten kleine optredens. Het is een beeld dat tegelijk grappig en ontroerend is.
Een verhaal dat doorloopt
Het interview in Weekend en de Videoland-docu laten vooral zien hoe dicht vreugde en verdriet bij elkaar kunnen liggen. Tussen babykamer en ziekenhuisnieuws, tussen een dubbel gevoel bij een liedje en toch weer het podium op. Het is geen rechtlijnig verhaal, maar een verhaal in lagen.
Suzan en Freek gaven begin dit jaar al een uitgebreide update over het ouderschap, en ondertussen volgt het publiek hun reis via de documentaire en interviews. Hoe zij daarmee omgaan blijft hun eigen tempo en hun eigen grenzen. Wat vind jij van de manier waarop Suzan & Freek dit delen? Laat het weten in een reactie op onze social media.
