De laatste tijd groeit de belangstelling voor hoe Freek Rikkerink, bekend van Suzan & Freek, omgaat met het nieuws dat hij ongeneeslijk ziek is. In een open gesprek in de Cor Podcast deelt hij wat hem bezighoudt, en vooral: welke richting hij zelf kiest.
Wie hem hoort praten, merkt al snel dat Freek niet wil dat zijn diagnose het hele verhaal wordt. Hij benoemt het verdriet, maar zet er ook iets anders naast: een duidelijke behoefte om vooruit te blijven kijken, zonder zichzelf voor de gek te houden.
Het moment dat alles kantelde
Freek vertelt dat zijn leven vorig jaar in één klap veranderde toen hij te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek is. De eerste periode draaide vooral om verwerken wat er was gebeurd, met alles wat daarbij komt kijken.
Die weken stonden volgens hem vooral in het teken van verdriet en rouw. Niet alleen om gezondheid, maar ook om plannen, vanzelfsprekendheden en het gevoel van controle. Pas daarna kwam de vraag: wat kan er nog wél?
Van verlies naar focus op wat nog kan
Na die eerste zware fase zette Freek een andere stap: niet wegduwen wat er is, maar zijn aandacht verleggen naar dingen die binnen zijn bereik liggen. “Wat kan ik wel doen?”, is de vraag die hij zichzelf stelde.
Hij ging op zoek naar verhalen van mensen die ondanks een ernstige diagnose toch op een bijzondere manier herstelden. Dat deed hij onder meer door boeken te lezen en video’s te kijken, vooral om hoop en perspectief te blijven voelen.
Hoop halen uit verhalen en kennis
Freek zegt dat hij veel kracht en hoop haalt uit de ervaringen van anderen. Niet als simpele garantie, maar als bewijs dat het verloop van ziekte niet altijd één rechte lijn is, en dat ieder mens anders reageert.
Tegelijkertijd verdiept hij zich in onderwerpen als voeding, slaap en de invloed van emoties. Hij merkt daarbij op dat sommige inzichten snel worden weggezet als ‘alternatief’, terwijl hij juist benieuwd is naar alles wat mogelijk kan helpen.
Twee manieren van omgaan met hetzelfde nieuws
In het gesprek komt ook voorbij dat Freek en Suzan ieder op hun eigen manier met de situatie omgaan. Hij omschrijft zichzelf als iemand die meer vanuit ratio kijkt, terwijl Suzan het meer vanuit gevoel benadert.
Dat verschil hoeft volgens hem geen botsing te zijn, maar laat juist zien hoe persoonlijk zo’n proces is. De één wil begrijpen, analyseren en zoeken naar opties, de ander wil vooral voelen, verwerken en ruimte maken voor emoties.
Geen label op een kankerpatiënt
Een van de belangrijkste lessen die Freek meeneemt, is dat er niet één ‘soort’ patiënt bestaat. “Er is geen label te plakken op een kankerpatiënt,” benadrukt hij. Iedereen beleeft en doorstaat het op zijn eigen manier.
Wat voor de één werkt, kan voor de ander niets doen. En waar de één zich neerlegt bij de prognose, voelt de ander behoefte om te blijven zoeken naar kansen. Die nuance is volgens Freek essentieel in hoe we over ziekte praten.
Geen berusting, wel realiteit
Opvallend is hoe Freek zijn eigen gevoel omschrijft: hij zegt dat hij zich niet voelt alsof hij ongeneeslijk ziek is. Dat is geen ontkenning, maar eerder hoe zijn dagelijkse beleving soms haaks kan staan op de medische woorden.
Daarin zit ook zijn boodschap: hij heeft “zeker geen berusting”. Natuurlijk is er verdriet, maar hij wil zich niet volledig neerleggen bij wat er gezegd is. Voor hem blijft het belangrijk om ruimte te houden voor mogelijkheden.
De blik op de toekomst
Wat vooral blijft hangen, is de manier waarop Freek probeert zijn toekomst niet te laten bepalen door één uitspraak of één moment. Hij zoekt houvast in kleine keuzes, in routine, in kennis, en in hoop die hij bij anderen ziet.
Dat maakt zijn verhaal herkenbaar voor veel mensen: niet omdat het makkelijk is, maar omdat het menselijk is. Wat vind jij van zijn aanpak? Laat het weten via onze sociale media en praat mee.
