Je ziet hoe intens een avontuur kan worden wanneer iemand niet alleen een fysieke uitdaging aangaat, maar vooral een emotionele strijd voert. Tijdens haar deelname aan No Way Back VIPS werd Jet de Nijs diep geconfronteerd met gevoelens die zij lang had weggestopt.
Haar deelname was geen gewone tv-ervaring, maar een moment waarop kwetsbaarheid, verlies en verantwoordelijkheid samenkwamen. Terwijl je kijkt naar de manier waarop zij zich door zware opdrachten beweegt, merk je dat haar gedachten continu teruggaan naar haar zoon Julius, die zij samen kreeg met haar overleden man Rob de Nijs. Jet probeert een evenwicht te vinden tussen moed tonen, grenzen bewaken en een moeder blijven die haar kind wil beschermen tegen elk mogelijk verlies.
De druk van gevaarlijke opdrachten en een nog zwaardere verantwoordelijkheid
Jet vertelt openhartig hoe elke stap tijdens de opdrachten gepaard ging met spanning. Het gevaar van de fysieke uitdagingen bracht iets naar boven wat dieper ging dan angst voor vallen of pijn. Zij zegt: “Ik merk dat ik bij iedere stap eigenlijk bang ben om te vallen. Ik ben bang om iets te breken.” Maar de grootste angst die in haar stem doorklonk, ging over Julius. Jet benadrukt dat hij maar één ouder heeft, en die verantwoordelijkheid draag je volgens haar in elke situatie mee. De gedachte dat hem opnieuw iets ontnomen zou kunnen worden, maakte elke opdracht dubbel beladen. Je voelt in haar woorden hoe de zorg voor haar zoon verweven blijft met elke keuze die zij maakt.
De zware jaren van mantelzorg en een afscheid dat alles veranderde
Het overlijden van Rob de Nijs, vorig jaar op 82-jarige leeftijd aan de gevolgen van Parkinson, blijft een belangrijk onderdeel van Jets dagelijks leven. Zij vertelt hoe zij vijf jaar lang vrijwel onafgebroken voor hem zorgde. De progressieve ziekte veranderde langzaam hun dagelijks ritme, waardoor zij voortdurend moest bijspringen wanneer Rob dingen niet meer zelfstandig kon. “Ik heb vijf jaar lang echt 24 uur gezorgd,” legt Jet uit. Die langdurige toewijding kwam voort uit haar karakter. Zij zegt: “Ik leg de lat altijd al hoog neer, anders had ik Rob allang naar een hospice gestuurd.” Je merkt in die woorden hoe liefde, plichtsbesef en vasthoudendheid een rol speelden.
Julius hervindt zijn vrolijkheid na een lange periode van spanning
Ondanks het enorme verdriet dat gepaard gaat met verlies, ziet Jet dat haar zoon langzaam zijn eigen licht terugvindt. Zij vertelde eerder dat Julius zichtbaar opbloeide na het overlijden van zijn vader. Volgens Jet kon hij eindelijk weer kind zijn, vrij van de voortdurende spanning die in huis hing. “Hij is vrolijker en blijer,” zegt ze. Het lijkt alsof er een last van zijn schouders viel toen hij merkte dat de voortdurende zorgsituatie voorbij was. Jet vindt daarin troost, omdat zijn geluk haar eigen verdriet draaglijker maakt. Zij vertelt dat Julius altijd uitzonderlijk verstandig is omgegaan met hun open gesprekken over de gezondheid van zijn vader en wat er op termijn zou gebeuren.
Rouw kent geen schema: de zoektocht naar een nieuw evenwicht
Jet beschrijft haar eigen rouwproces als een golfbeweging waarin krachtige dagen worden afgewisseld met momenten waarop ze instort. “Op slechte dagen kun je me oprapen,” zegt ze eerlijk. Toch blijft Julius de belangrijkste reden waarom zij elke ochtend weer verder gaat. Voor Jet helpt het om te geloven dat Rob nog steeds bij haar is. Zij zegt: “Ik heb Rob zo goed leren kennen dat ik weet wat hij tegen me zegt. Hij zit in mijn hoofd en in mijn hart.” Met die gedachte probeert zij opnieuw balans te vinden, ook al voelt het leven zonder hem nog onwennig en onvolledig.
Vakantie voelt anders wanneer je voor het eerst alleen reist
Hoewel Jet na jaren van intensieve mantelzorg eindelijk de vrijheid had om iets voor zichzelf te doen, bleek dat ingewikkelder dan gedacht. Een zomervakantie naar een warm land voelde op papier misschien logisch, maar in werkelijkheid kon zij de stap niet zetten. Zij schreef dat alleen al de gedachte aan vakantie haar onrustig maakte. Ze vroeg zich af wat zij eigenlijk nog leuk vindt en of iets nog voelt zoals vroeger. “Ik ben nog helemaal niet gewend om dingen alleen voor mezelf te doen,” vertelde ze eerlijk. Die zoektocht naar identiteit zonder partner is herkenbaar voor veel mensen die een groot verlies hebben meegemaakt.
