Henk Poort is op een punt in zijn leven beland waarop hij niets meer hoeft te bewijzen. Geen overvolle agenda omdat het ‘zo hoort’, geen projecten waar hij met tegenzin zijn bed voor uit komt. Hij wil het simpel houden: alleen nog dingen doen waar hij echt zin in heeft.
Juist daarom voelde het voor hem meteen goed toen hij alsnog werd gevraagd voor een bijzondere rol in de musical Onze Jordaan. Eind augustus stapt de 70-jarige operazanger en acteur in als Jopie Bos, een rol die hij overneemt van Richard Spijkers. En wie Poort een beetje kent, weet: als hij ja zegt, dan is dat omdat het klopt.
Alleen nog ja zeggen als het echt goed voelt
Poort is open over zijn nieuwe houding. Hij laat zich niet meer leiden door druk, verwachtingen of het idee dat ‘dit nu eenmaal bij het vak hoort’. Zijn keuze is duidelijk: hij wil plezier houden in wat hij doet, en alleen nog projecten kiezen die hem energie geven.
Dat betekent niet dat hij achterover leunt. Integendeel: als er iets moois langskomt, staat hij nog steeds klaar om erin te duiken. Poort hint zelfs dat een solovoorstelling best weer eens kan gebeuren, als het plaatje klopt.
Waarom juist deze rol hem persoonlijk raakt
Onze Jordaan draait om Greet Bos, een oudere vrouw die terugblikt op haar leven in de Amsterdamse Jordaan. In haar herinneringen speelt haar man Jopie Bos een belangrijke rol, maar hij heeft het einde van de Tweede Wereldoorlog niet overleefd.
Voor Poort voelt die wereld niet als ‘decor’, maar als thuis. Hij is niet alleen operazanger, hij is ook Jordanees. En dus raakt het verhaal hem op een plek waar je niet zomaar bij komt. Niet gespeeld, maar echt.
Een scène op de Dam met een familiegeschiedenis
In de musical zit een scène waarin Jopie Bos wordt doodgeschoten op de Dam. Voor Poort is dat geen losse dramatische wending, maar een moment met een diepe persoonlijke lading. Zijn moeder was op 7 mei 1945 op de Dam aanwezig.
Ze werd niet geraakt, maar lag wel tussen de mensen toen de Duitsers begonnen te schieten. Dat verhaal vertelde ze hem altijd. Toen regisseur Diederik Ebbinge zijn idee voorlegde, kreeg Poort kippenvel: hij ziet het als een hommage aan zijn moeder.
De rol was ooit al voor hem bedoeld
Het mooie is: deze samenwerking hing al langer in de lucht. Poort werd ongeveer drie jaar geleden al gevraagd door Ebbinge, die hem zelfs vertelde dat hij de rol voor hem had geschreven. Alleen liep het toen anders door uitstel in de productie.
Uiteindelijk zat Poort destijds al vast aan andere verplichtingen, waardoor het niet lukte. Intussen kreeg hij geregeld de vraag waarom hij die rol niet speelde. Nu komt alles alsnog samen en mag hij Jopie Bos zo’n tachtig keer spelen.
LEES OOK:Suzan en Freek delen update waar veel fans op zaten te wachten
Geen zenuwen, wel zin in de uitdaging
Hoewel Onze Jordaan al succes heeft, maakt Poort zich niet druk over zijn entree. Hij heeft naar eigen zeggen voor hetere vuren gestaan. De stap in een lopende productie ziet hij vooral als een uitdaging, niet als een stressmoment.
Ook kijkt hij uit naar het werken met een relatief jonge cast. Hij vindt het juist leuk om met een frisse groep mensen op het toneel te staan. Volgens Poort maak je zo’n voorstelling samen, en daar hoort geen afstand of verering bij.
‘Niet groter dan de rest’ in een hecht ensemble
Dat jongere collega’s misschien tegen hem opkijken, probeert hij meteen te relativeren. Poort wil niet op een voetstuk. In zijn ogen is hij niet meer en niet minder dan ieder ander die meewerkt aan de voorstelling.
Hij noemt zichzelf gerust iemand die de kar wil trekken, maar dan wel met een team dat mee duwt. Die houding past bij het soort werk waar hij nu voor kiest: projecten waarin het draait om samen spelen, samen bouwen en samen iets laten landen.
Succesvolle tour en straks een vaste periode in Leusden
Onze Jordaan ging in oktober 2024 in première en is sindsdien vrijwel onafgebroken te zien geweest in verschillende theaters. De voorstelling heeft duidelijk zijn publiek gevonden, mede door de herkenbare verhalen en het Amsterdamse hart.
Vanaf eind augustus tot en met eind november strijkt de musical neer in het AFAS Theater in Leusden. In die periode neemt Poort de rol van Jopie Bos op zich, en krijgt het publiek hem te zien in een verhaal dat hem zichtbaar raakt.
Een late instap die voelt als timing
Dat Poort juist nu in kan stappen, voelt bijna als een vorm van timing: eerst niet kunnen, nu alsnog mogen. Voor hem is het meer dan een contract of een rol erbij. Het is een kans om iets persoonlijks te eren, in een verhaal dat dichtbij komt.
Voor theaterliefhebbers is het bovendien een opvallende wissel, omdat Poort een eigen kleur meebrengt: operastem, acteerroutine en die Jordaanse achtergrond. Benieuwd wat jij ervan vindt: laat je een reactie achter op onze social media?
