Het was geen groots, publiek eerbetoon met spotlights en lange rijen bekenden, maar juist een ingetogen afscheid. En precies dat zorgde bij Henkjan Smits voor een knoop in zijn maag toen hij afscheid nam van zijn voormalige Idols-collega Jerney Kaagman, die op 31 juli overleed na een lang ziekbed.
In plaats van troost en herkenning voelde de middag voor hem vooral zwaar. Niet alleen omdat Jerney er niet meer is, maar ook omdat hij vond dat er iets niet klopte aan hoe het afscheid was ingericht.
Een moeilijke middag
Henkjan vertelde in Goedemorgen Nederland dat hij het afscheid van Jerney als “een hele moeilijke middag” heeft ervaren. Daarbij ging het niet om een detail, maar om de complete setting van de besloten uitvaart.
Volgens hem viel vooral op wie er níet waren. De opkomst vond hij mager, zeker gezien Jerneys lange carrière en het uitgebreide netwerk dat zij door de jaren heen opbouwde in de muziek- en tv-wereld.
Het botst met het beeld dat hij van haar had
Henkjan schetst Jerney als iemand die haar privacy belangrijk vond, maar tegelijkertijd ook leefde voor muziek en publiek. In zijn ogen was ze een artiest die applaus kende, en ook waarde hechtte aan de mensen om haar heen.
Juist daarom voelde het voor hem wrang dat het afscheid zo klein bleef: familie en enkele naaste vrienden, meer niet. Hij benadrukte dat hij dat persoonlijk moeilijk vond te rijmen met haar sociale leven.
‘Die mensen waren er allemaal niet’
In het programma noemde Henkjan voorbeelden van bekenden uit de muziekscene die hij had verwacht, omdat zij volgens hem tot het einde contact met Jerney hadden. Namen als Jan Akkerman en Henk Westbroek passeerden daarbij de revue.
Zijn frustratie ging verder dan alleen ‘bekende gezichten’. Hij merkte ook op dat zelfs mensen uit de zorg en begeleiding er volgens hem niet waren, terwijl zij juist vaak een grote rol spelen in iemands laatste fase.
Waarom een besloten afscheid ook logisch kan zijn
Tegelijk is het niet ongebruikelijk dat nabestaanden kiezen voor een uitvaart in besloten kring, zeker als iemand bekend was. Het kan rust geven, het moment beschermen en de nadruk leggen op de intieme band met familie.
LEES OOK:Volendam gonst van geruchten over Jan Smit: ‘Iedereen denkt hetzelfde’
Henkjan erkent ook dat Jerney op privacy gesteld was, maar het schuurt bij hem dat de keuze zo ver doorgetrokken lijkt te zijn. Hij bleef achter met het gevoel dat het voor haar ‘groter’ had mogen zijn.
Kritiek op de euthanasiewet
Naast zijn opmerkingen over het afscheid sprak Henkjan zich ook uit over iets anders dat hem bezighoudt: euthanasie in Nederland. Wat hij het meest tragisch noemt, is dat Jerney volgens hem niet eerder haar rust kreeg.
Jerney leed al langere tijd aan de gevolgen van Parkinson. Henkjan vindt het pijnlijk dat zo’n ziekte iemand langzaam kan afbreken, terwijl de wens om eerder te mogen stoppen niet altijd eenvoudig in te willigen is.
‘Die rust had eerder moeten komen’
Henkjan zei dat hij Jerney die rust gunde en dat hij het einde “op deze manier te pijnlijk” vindt. Hij maakte er wel bij duidelijk dat dit zijn persoonlijke mening is, vanuit het verdriet en de ervaring om haar heen.
De discussie over euthanasie raakt in Nederland vaker een gevoelige snaar, juist omdat het gaat over grenzen: wanneer is lijden uitzichtloos, wie bepaalt dat, en hoe bescherm je mensen tegen druk van buitenaf?
Een pleidooi voor versoepeling
Volgens Henkjan zou de wetgeving wat hem betreft soepeler mogen worden. In zijn woorden: mensen zouden niet op deze manier aan hun einde moeten komen, als een ziekte het leven al lang bepaalt.
Hij pleit voor een mogelijkheid waarbij, als iemand ernstig en langdurig ziek is, er niet per se gewacht hoeft te worden op een natuurlijke dood, maar er eerder ruimte komt voor levensbeëindiging onder duidelijke voorwaarden.
De nasleep en wat dit losmaakt
Zijn uitspraken leggen twee emoties bloot: verdriet om het verlies van een bekende artiest en onmacht over hoe de laatste fase is verlopen. Tegelijk roept het vragen op over wie ‘recht’ heeft op een afscheid en hoe dat wordt vormgegeven.
Bij bekende Nederlanders speelt bovendien altijd mee dat er verschillende ‘kringen’ zijn: familie, echte vrienden, oud-collega’s en publiek. Niet iedereen staat automatisch op dezelfde lijst, hoe betrokken men zich ook voelt.
Jerney’s nalatenschap blijft groter dan één middag
Hoe klein het afscheid ook was, Jerney Kaagman laat een lange carrière en veel herinneringen achter. Voor veel mensen blijft ze verbonden aan muziek, televisie en een periode waarin ze een herkenbare en eigen plek innam.
Wat Henkjan vooral duidelijk maakt, is dat het afscheid voor sommigen niet alleen een moment van rouw is, maar ook van reflectie: over vriendschap, waardigheid in ziekte en de vraag wat ‘passend’ is aan het einde.
LEES OOK:Christina Curry deelt pijnlijke gezondheidsupdate na geboorte dochter
Praat mee
De woorden van Henkjan Smits maken ongetwijfeld veel los: bij mensen die Jerney bewonderden, bij collega’s uit het vak, maar ook bij iedereen die ervaring heeft met ziekte en afscheid nemen. Het onderwerp raakt aan heel persoonlijke grenzen.
Hoe kijk jij hiernaar: moet een afscheid groter kunnen als iemand dat in het leven ook was, of is besloten juist het meest respectvol? Laat het ons weten op onze social media, we zijn benieuwd naar jouw reactie.
