In de radiostudio hangt soms een sfeer waarin herinneringen onverwacht dichtbij komen. In de middagshow Gijs op 10 stond presentator en muziekman Henkjan Smits stil bij het overlijden van Jerney Kaagman, die 79 jaar is geworden.
Smits keek niet alleen terug op hun tijd voor de camera, maar vooral op de persoon achter het bekende tv-gezicht. En zoals dat gaat bij echte band: het ging over verdriet, maar ook over slappe lach en kleine momenten die blijven plakken.
Een afscheid dat veel losmaakt
Het nieuws van Jerney Kaagmans overlijden raakt veel mensen die haar kenden van televisie, muziek en de Nederlandse popgeschiedenis. Voor een groot publiek was ze jarenlang een vaste waarde, iemand met een uitgesproken uitstraling.
Voor Henkjan Smits kwam het verlies ook persoonlijk binnen. Hij sprak in de uitzending met warmte over haar, en benadrukte dat achter het imago dat mensen soms op haar projecteerden een heel andere Jerney schuilging.
Meer dan het tv-beeld
Volgens Smits denken veel mensen bij Kaagman meteen aan een koel, strak gezicht—een soort onaantastbare juryvrouw. In gesprek met het ANP zei hij dat dat beeld hem altijd wat heeft gestoord, omdat het zo eenzijdig is.
Wat hij zelf onthoudt, is juist haar ijdelheid, haar scherpe tong en vooral haar droge humor. Niet hard of gemeen, maar raak en met perfecte timing, precies op momenten dat je het niet zag aankomen.
Idols achter de schermen: vooral heel hard lachen
Smits en Kaagman zaten jarenlang samen in de jury van Idols. Natuurlijk waren er serieuze beoordelingen en gespannen audities, maar in zijn herinnering kregen die momenten vaak een onverwacht luchtige rand door Jerney’s grappen.
Als Smits aan die periode terugdenkt, ziet hij zichzelf en de rest van de jury vooral tranen wegpinken van het lachen. Niet van ontroering, maar simpelweg omdat ze elkaar steeds weer aan het gieren kregen.
Een stoere kant die weinig mensen zagen
Ook buiten de uitzendingen om kon Jerney volgens Smits enorm uit de hoek komen. Hij vertelde een anekdote over Noorderslag, waar Kaagman achter de schermen een enorme boer liet, zonder ook maar een spier te vertrekken.
LEES OOK:Nieuwe liefde voor Monique Westenberg iin zicht en het is geen vreemde
Met een uitgestreken gezicht keek ze hem aan en zei: “Rock-’n-roll, ik ben er weer, let’s go!” Smits noemt juist die stoere, ongeremde kant van haar veel te weinig belicht in alle verhalen die nu rondgaan.
Een icoon uit zijn jeugd
Voor Smits was Kaagman bovendien meer dan een collega uit de tv-wereld. Ze was ook een naam die al lang vóór Idols betekenis had, een artiest die bij hem hoorde bij de soundtrack van zijn jongere jaren.
Hij roemde haar als zangeres: een stem die je volgens hem meteen herkent, uit duizenden. Dat is het soort kwaliteit dat niet verdwijnt met de tijd, maar juist groeit in waarde wanneer iemand er niet meer is.
Wat blijft terwijl de spotlight dooft
Het overlijden van Jerney Kaagman zet opnieuw een lamp op hoe we publieke figuren herinneren: vaak via een paar vaste beelden. Smits probeert dat nu bij te stellen met verhalen die haar menselijker maken, grappiger ook.
Uiteindelijk is dat misschien het mooiste eerbetoon: niet alleen stilstaan bij wat iemand heeft gedaan, maar vooral bij wie iemand was wanneer de camera’s uit stonden. Wil jij Jerney Kaagman herinneren? Laat het weten op onze sociale media.
