Wie André Hazes de laatste jaren een beetje volgt, ziet vooral een artiest die hard gewerkt heeft aan rust, structuur en eerlijkheid. Zijn leven speelt zich nog altijd deels af in het openbaar, maar de manier waarop hij over zijn verleden praat, is veranderd: minder geheimzinnig, meer nuchter.
En toch is er één ding dat onverwacht vaak terugkomt in zijn dagelijkse realiteit. Niet via roddels of headlines, maar heel simpel: in kleedkamers, na optredens en in goedbedoelde cadeautjes van mensen die hem een warm hart toedragen.
Cadeautjes die net de plank misslaan
In de podcast ADHAZES, die André samen met zijn zus Roxeanne maakt, komt een onderwerp voorbij dat tegelijk herkenbaar en wrang is. Hij vertelt dat hij nog regelmatig een fles wijn cadeau krijgt na een show.
Op papier is dat een klassieker: bloemen, een kaart, een drankje. Alleen is André al geruime tijd clean. Roxeanne reageert dan ook verbaasd, alsof ze het amper kan geloven: hoe krijg je dat nou nog voor elkaar?
André’s tweestrijd: irritatie en relativering
André bekijkt het met gemengde gevoelens en zegt eerlijk dat hij soms denkt: hoe dom kun je zijn? Tegelijkertijd nuanceert hij het meteen, want niet iedereen leeft met zijn herstel bezig—en dat is ergens ook logisch.
Daar zit precies die vreemde frictie: voor André is het een gevoelig onderwerp, maar voor een deel van het publiek is wijn nog steeds het standaard “bedankje”. Niet kwaad bedoeld, wél onhandig en soms pijnlijk raak.
De kleedkamer als spiegel van het artiestenleven
Hij haalt in de podcast ook een concreet voorbeeld aan: een kleedkamer waar de koelkast vol lag met bier, terwijl er slechts twee flesjes chocomel stonden. Het klinkt bijna als een grap, maar het zegt veel over gewoontes.
In de entertainmentwereld is drank vaak de norm: voor de sfeer, om te proosten, om te ontspannen na een optreden. Als je daar bewust afstand van neemt, valt ineens op hoe vanzelfsprekend alcohol overal aanwezig is.
Humor als schild (en als bewijs van groei)
Roxeanne probeert de situatie luchtig te maken en grapt dat André eigenlijk eens moet doen alsof hij compleet ontspoord is. Gewoon doen alsof hij alles heeft opgedronken, puur om mensen te laten schrikken van hun eigen aannames.
André schiet in de lach en bouwt het grapje verder uit: “Heel mijn neus wit, een hele terugval gehad.” Zwarte humor, zeker—maar ook het soort humor dat je vaak pas kunt maken als je echt stappen hebt gezet.
Van terugtrekken naar terugkomen
Dat hij dit nu zo kan bespreken, staat in scherp contrast met een paar jaar geleden. In 2021 trok André zich tijdelijk terug uit de schijnwerpers om aan zichzelf te werken, nadat hij vastliep en het niet meer ging.
Later werd duidelijk dat er meer speelde dan alleen oververmoeidheid: hij kampte met een alcohol- en drugsverslaving. Inmiddels is hij al langere tijd clean en spreekt hij open over hoe ingewikkeld het was om hulp te vragen.
De prijs van een “puinhoop” en het herstel daarna
André vertelde eerder dat hij vroeger een puinhoop van zijn leven maakte. Daarbij hoorde ook dat hij mensen die van hem hielden wegduwde, precies op de momenten dat hij ze het hardst nodig had—iets wat veel mensen herkennen uit verslavingsverhalen.
Herstel is zelden één rechte lijn. Het zit in kleine keuzes, in het erkennen van kwetsbaarheid en in leren omgaan met triggers. En soms zit het ook in iets simpels als: wat staat er in de koelkast backstage?
Verslaving blijft een gevoelig onderwerp
Wat André’s verhaal extra menselijk maakt, is dat hij niet doet alsof alles nu “klaar” is. Hij blijft eerlijk over zijn gevoeligheid voor verslavingen, ook wanneer het gaat om dingen die anderen misschien als onschuldig zien.
Zo vertelde hij eerder dat hij zelfs worstelde met een hardnekkige verslaving aan neusspray, waarvoor hij uiteindelijk medische hulp zocht. Het laat zien dat verslavingsgevoeligheid verschillende vormen kan aannemen.
Wat fans (onbedoeld) kunnen leren
Het opvallende aan die flessen wijn is dat ze bijna nooit uit kwade wil worden gegeven. Het is eerder onwetendheid, routine of een misplaatst “dat hoort erbij”. Maar juist daarom is het gesprek erover belangrijk.
Wie iemand wil steunen die clean is, hoeft geen perfecte woorden te hebben. Een kaart, een knuffel, een compliment of iets alcoholvrijs is vaak al genoeg. Soms zit steun in het simpelweg rekening houden met iemands pad.
Meer dan een anekdote
Het verhaal uit de podcast is grappig aan de oppervlakte, maar eronder zit iets groters: hoe lastig het kan zijn om te herstellen in een wereld waar alcohol overal om je heen blijft. Zeker als je leven zich afspeelt op podia en achter de schermen.
Juist dat André er nu open over praat—zonder drama, maar ook zonder het weg te lachen—maakt het sterk. Het is geen zielig verhaal, eerder een kijkje in hoe herstel er in het echte leven soms uitziet.
Wat vind jij: zouden fans en locaties hier beter op moeten letten, of ligt de verantwoordelijkheid vooral bij de artiest zelf? Laat het ons weten en praat mee via onze socialmediakanalen.
