Je merkt aan alles dat Imca Marina zich in een bijzondere levensfase bevindt. De zangeres, die binnenkort haar vijfentachtigste verjaardag viert, spreekt openhartig over ouder worden, gezondheid en afscheid.
Dat doet ze zonder drama of angst. Vijf maanden geleden werd ze nog met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht. Toch overheerst bij haar geen paniek. Integendeel. Ze spreekt met een opvallende kalmte over wat komt en wat gaat. Juist die nuchterheid maakt haar verhaal aangrijpend en nieuwswaardig.
Lichamelijke klachten worden steeds nadrukkelijker voelbaar
Je hoort Imca eerlijk vertellen dat haar lichaam haar vaker in de steek laat. Waar ze vroeger vooral kleine pijntjes kende, blijven klachten nu langer hangen. Ze zegt daar zelf over dat ouderdom zich steeds duidelijker laat voelen. Het verschil met eerdere jaren is merkbaar. Toch klinkt er geen zelfmedelijden door in haar woorden. Ze accepteert wat haar lichaam haar vertelt. Volgens haar hoort dit simpelweg bij het leven. De veranderingen verrassen haar niet meer. Ze ziet ze als onderdeel van een natuurlijk proces dat iedereen uiteindelijk meemaakt.
Geen angst voor de dood maar acceptatie
Opvallend is hoe open Imca spreekt over het einde van het leven. Ze zegt letterlijk: “Het einde nadert. En daar ben ik oké mee.” Die woorden komen zonder aarzeling. Ze benadrukt dat ze niet bang is voor de dood. Voor haar is het iets onvermijdelijks. Iets dat gebeurt wanneer het moment daar is. Ze verwijst daarbij naar haar hartinfarct van ruim tien jaar geleden. Ook toen voelde ze geen angst. “Als het je tijd is, is het je tijd.” Die nuchtere houding tekent haar kijk op het leven.
Alles al geregeld voor het afscheid
Wanneer het moment ooit daar is, wil Imca haar nabestaanden geen zorgen nalaten. Ze heeft haar uitvaart tot in detail voorbereid. Ze wil begraven worden op Ameland. Dat eiland voelt voor haar als thuis. Ze groeide er op en bezit er een tweede huis. Alles is al vastgelegd. Zelfs de pastoor is geregeld. Hij werkt in Amstelveen maar zal speciaal voor haar dienst naar Ameland komen. Die voorbereiding geeft haar rust. Het idee dat alles geregeld is, stelt haar gerust en geeft haar controle.
Vol energie en plannen ondanks alles
Toch is afscheid nemen voorlopig niet aan de orde. Imca staat nog midden in het leven. Ze treedt nog regelmatig op en haalt daar zichtbaar energie uit. Zingen blijft haar grote liefde. Ook haar aankomende verjaardag wil ze groots vieren. In Laren staat een feest gepland. Ze kijkt daar met plezier naar uit. Optreden en mensen ontmoeten geven haar kracht. Ze benadrukt dat zolang haar stem het doet, zij blijft doen wat ze liefheeft. Muziek blijft haar drijfveer en levenslijn.
Ziekenhuisopname maakte veel los
De ziekenhuisopname van vorig jaar september maakte indruk op haar omgeving. Ze werd onwel vlak voordat ze huwelijken zou voltrekken in Schiedam. Nog voor de ceremonie begon, gaf ze aan zich uitgeput te voelen. Kort daarna werd ze per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. De volgende dag volgden onderzoeken en bleef ze ter observatie opgenomen. Ondanks alles liet ze snel weten dat ze zich goed voelde. Ze bleef optimistisch. Dat optimisme typeert haar al haar hele leven.
Operatie zonder gevolgen voor haar stem
Later volgde een operatie aan haar slokdarm. Voor Imca was vooral één ding belangrijk. Haar stem moest intact blijven. Gelukkig bleek dat het geval. Ze benadrukte dat haar stembanden geen schade hadden opgelopen. Daardoor kan ze blijven doen wat ze altijd heeft gedaan. Zingen, schrijven en huwelijken sluiten. Naast haar werk als artiest is ze ook actief als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Dat werk vervult haar met trots en plezier. Ook daarin voelt ze zich nog altijd nuttig.
Leven met bewustzijn en dankbaarheid
Wat Imca’s verhaal zo bijzonder maakt, is haar balans tussen realisme en levenslust. Ze ontkent haar kwetsbaarheid niet. Tegelijk weigert ze zich erdoor te laten beperken. Ze leeft met bewustzijn van de tijd, maar ook met dankbaarheid. Dat ze open spreekt over ouder worden en afscheid, maakt haar verhaal herkenbaar. Ze laat zien dat rust en acceptatie hand in hand kunnen gaan met plezier en plannen. Voor veel mensen is dat een les die blijft hangen.
