Ze stonden het afgelopen jaar niet alleen op grote podia, maar ook midden in een werkelijkheid die je liever nooit tegenkomt. Suzan & Freek laten in een nieuwe Videoland-documentaire zien hoe het is om door te gaan, terwijl alles in je lijf en hoofd soms schreeuwt dat je even wilt stoppen.
De beelden zijn intiem, rauw en soms juist verrassend licht. Niet omdat het onderwerp licht is, maar omdat het duo er bewust voor kiest om het leven vast te pakken wanneer dat nog kan. En dat voel je door de hele docu heen.
Een jaar dat alles op zijn kop zette
Ongeveer een jaar geleden kregen Suzan Stortelder en Freek Rikkerink het nieuws dat hun leven voorgoed veranderde: Freek hoorde op 32-jarige leeftijd dat hij ongeneeslijke longkanker heeft. Vanaf dat moment werd de toekomst ineens iets waar je niet meer achteloos over praat.
Toch besloten ze niet te verdwalen in stil verdriet. In plaats daarvan kozen ze voor een route die misschien nog wel moeilijker is: blijven bewegen, blijven maken, blijven liefhebben. Niet als ontkenning, maar als verzet tegen de machteloosheid.
De documentaire als ongefilterde blik achter de schermen
In Suzan & Freek: Vieren het Leven nemen de twee kijkers mee achter de schermen van wat voor hen waarschijnlijk het heftigste jaar ooit is. Geen gepolijste versie, maar momenten die soms schuren en soms juist troosten.
Je ziet niet alleen de artiesten, maar ook de partner, de aanstaande ouders en de mensen die proberen grip te houden op normale dagen. Juist die combinatie maakt de documentaire herkenbaar, zelfs als je hun situatie nooit zelf hebt meegemaakt.
Hoe de diagnose aan het licht kwam
Freek vertelt open hoe het balletje ging rollen. Rond de voorbereiding op de shows in de Ziggo Dome wilden ze fitter worden en gingen ze hardlopen. Suzan was toen zes weken zwanger en liep hem er, zoals hij het zegt, “faliekant uit”.
Dat moment zette hem aan het denken: hoe kon dat ineens? Freek stapte naar de huisarts om “even polshoogte te nemen”. En daar kwam de diagnose uit die iedereen kent, zegt hij. Zijn woorden zijn eerlijk en ongepolijst: “Dat is superkut.”
De klap na het nieuws
De eerste periode na de diagnose was loodzwaar, ook op een manier die je misschien niet meteen verwacht. Freek kon hun eigen muziek nauwelijks nog horen, omdat alles direct binnenkwam. Alsof elke tekst ineens alleen nog maar over henzelf ging.
Dat dubbele gevoel hangt als een schaduw over alles: succes en angst, applaus en verdriet, plannen maken en tegelijk beseffen dat je niet weet hoeveel tijd je hebt. In de docu zeggen ze niet dat het “wel meevalt” — ze laten het gewoon zien.
Suzan als motor om door te gaan
In de documentaire blijkt hoe groot de rol van Suzan is geweest in het besluit om niet stil te vallen. Niet vanuit stoerdoenerij, maar vanuit een nuchtere keuze. Ze benoemt het helder: de andere optie is niets doen en je overgeven aan het lot.
Juist daarom besloten ze herinneringen te blijven maken. Niet alleen als duo op het podium, maar vooral als gezin. De gedachte is simpel en tegelijk hartverscheurend: als je niet alles kunt bepalen, kun je wél bepalen hoe je de tijd die er is invult.
Zoontje Sef in het midden van alles
Een van de meest opvallende lijnen in de docu is het gezinsleven met baby Sef. Je ziet slapeloze nachten, rommelige huiskamermomenten en een huis dat tegelijk oefenruimte is. Er ligt zelfs tape op de vloer om het GelreDome-podium na te bootsen.
Suzan vertelt zichtbaar emotioneel dat ze altijd al een gezin wilde. Freek noemt hun zoon “het allerbeste medicijn”. Niet als wonderoplossing, maar als warme afleiding van iets dat lange tijd vooral donker was.
Kleine momenten die hard binnenkomen
De dynamiek tussen Suzan en Freek raakt juist door de kleine details. Freek noemt haar “een geboren moeder”, en Suzan vertelt hoe hij thuis geregeld “in een clownspak” staat om Sef aan het lachen te maken. Het is lief, grappig en pijnlijk tegelijk.
Omdat je als kijker voelt: dit zijn momenten die ertoe doen. Niet voor de camera, niet voor een verhaal, maar omdat het echte leven daar gebeurt. En precies dat maakt de docu zo intens: je krijgt geen afstand, je zit er middenin.
Tien keer GelreDome met een andere lading
Tegen die achtergrond krijgen de tien uitverkochte shows in het GelreDome een extra gewicht. Want een jaar geleden dachten Suzan & Freek dat optreden misschien nooit meer mogelijk zou zijn. Dat zinnetje blijft hangen, juist omdat het zo nuchter wordt uitgesproken.
Freek zegt in de documentaire dat ze het leven “een stukje extra” vieren, nu ze een jaar later weer kunnen staan waar ze staan. Niet omdat alles goed is, maar omdat het kán. Soms is dat al reden genoeg om het groots te markeren.
Leven met een rugzak die je niet af kunt zetten
Wat de documentaire ook laat zien, is hoe ze proberen te leven met iets dat altijd mee reist. Suzan vat het samen met een beeld dat meteen begrijpelijk is: “Het zit in de rugzak.” De ziekte is er, maar het leven gaat ook door.
Die houding is niet naïef en ook niet ‘positief denken’ omdat het moet. Het is eerder: ruimte maken voor twee waarheden tegelijk. Verdriet en liefde, angst en hoop, keiharde realiteit en toch een toekomst voor morgen — al is die kleiner dan je ooit dacht.
Waarom dit zoveel losmaakt bij kijkers
De combinatie van openheid, huiselijkheid en grote momenten maakt deze Videoland-release nu al een van de meest besproken van het jaar. Niet omdat mensen sensatie zoeken, maar omdat het verhaal eerlijk voelt. Je kijkt niet naar een marketingverhaal, maar naar mensen.
Daarmee raakt de docu aan iets universeels: hoe ga je om met slecht nieuws, met wachten, met niet-weten? Suzan & Freek geven geen handleiding, maar wel een inkijkje. En misschien is dat precies waarom zoveel kijkers er stil van worden.
Praat mee: hoe kwam dit bij jou binnen?
De documentaire laat zien dat vieren soms niet betekent dat je alles vergeten bent, maar juist dat je het leven extra stevig vastpakt. Of je nu fan bent van hun muziek of niet: het is lastig om er onbewogen naar te kijken.
Benieuwd wat jij ervan vond: raakte het je, of juist niet? Laat het weten via onze sociale media en praat mee met andere kijkers — we lezen alles en reageren waar we kunnen.
