Wie Jan Smit de laatste jaren een beetje volgt, ziet vooral iemand die slimmer met zijn agenda omgaat. Minder rennen, meer kiezen. En precies daar zit ook het antwoord op de vraag die steeds vaker opduikt: wanneer vindt hij het wel mooi geweest?
In een open gesprek op televisie blikte de Volendamse zanger terug op een uitspraak die hij ooit met opvallend veel zekerheid deed. Toen klonk het nog alsof hij een duidelijke einddatum in zijn hoofd had. Inmiddels is dat beeld bijgesteld.
Een oude belofte die weer boven kwam drijven
Jan vertelde vrijdag in Carrie op Vrijdag (NPO 1) dat hij tien jaar geleden behoorlijk resoluut was: op zijn veertigste zou hij met pensioen gaan. “Dat zou dus nu zijn,” zei hij, terugkijkend op die periode.
Het opvallende is niet alleen dát hij het ooit zo stellig zei, maar vooral hoe anders hij er nu in staat. Niet omdat hij per se meer moet, maar omdat hij ontdekt heeft wat er overblijft als je even helemaal stilvalt.
Burn-out en corona veranderden het tempo
De omslag kwam na een burn-out, gevolgd door de coronaperiode. Een combinatie die, zoals bij veel mensen, zijn ritme en kijk op werk flink door elkaar schudde. Hij lag naar eigen zeggen bijna twee jaar grotendeels stil.
En juist die pauze bleek achteraf belangrijk. Want waar hij eerder dacht aan stoppen, kwam er iets terug wat hij miste: het plezier. Het “heilig vuur”, zoals hij het zelf noemde, wakkerde weer aan.
Het plezier op het podium is terug
Volgens Jan maakte die hernieuwde energie één gedachte ineens heel logisch: waarom zou je stoppen met iets dat je eigenlijk het liefste doet? “Je hebt het mooiste beroep ter wereld,” zei hij, en dat klinkt nu minder als een quote en meer als een conclusie.
Hij benadrukte ook dat hij tegenwoordig bewuster kiest hoeveel optredens hij doet. Minder vaak op pad, maar daardoor wel met meer zin. En juist daardoor, zegt hij, geniet hij weer echt als hij op het podium staat.
Nog lang niet klaar, maar wel met realisme
Dat nieuwe evenwicht maakt dat hij denkt het “nog heel lang” vol te houden. Tegelijk zet hij er een nuchtere kanttekening bij: hij weet niet of hij op zijn 65e nog steeds hetzelfde leven leidt, simpelweg omdat je ergens een grens bereikt.
Het klinkt als een volwassen middenweg: niet nu al aftellen, maar ook niet doen alsof tijd geen rol speelt. Zijn carrière hoeft niet abrupt te stoppen; het kan ook rustig verschuiven, zoals hij nu al doet.
Waarom hij toen dacht aan vroeg stoppen
Tien jaar geleden zat er een duidelijke redenering achter zijn pensioenplan. Jan was bang dat het alleen maar minder zou worden met de jaren. Dat de glans eraf gaat, zoals hij dat bij collega-artiesten wel eens had gezien.
Daarnaast speelde zijn gezin mee. Hij wilde meer tijd met zijn kinderen, en dat is een afweging die veel artiesten herkennen: het podium lonkt, maar thuis gebeurt het echte leven. Nu lijkt hij daarin een nieuwe balans te hebben gevonden.
Een carrière die meebeweegt met het leven
Dat Jan zijn koers bijstelt, past ook bij hoe zijn loopbaan altijd al is geweest: meebewegen. Van tieneridool tot volwassen artiest, van volle agenda’s tot bewust selecteren. Hij hoeft niets meer te bewijzen, maar wil het wél blijven voelen.
En misschien is dat wel de kern van zijn verhaal: stoppen is niet alleen een kwestie van leeftijd, maar van energie en betekenis. Zolang hij er plezier uit haalt, blijft hij. Wat vind jij: moet Jan ooit echt stoppen, of juist doorgaan zolang het goed voelt? Laat het weten via onze social media.
