In het leven van John de Bever en zijn man Kees draait veel om samen. Dat is geen pose voor de buitenwereld, maar een dagelijkse realiteit die zich afspeelt tussen thuis in Brabant en op de werkvloer, waar het leven van de volkszanger vaak doorloopt.
Toch ging er achter die hechte eenheid jarenlang iets schuil dat je niet meteen ziet aan de buitenkant: een hardnekkige angst die Kees decennialang met zich meedroeg. Pas onlangs kwam daar, stap voor stap, beweging in.
Altijd samen, bijna zonder pauze
Wie John en Kees volgt, merkt het al snel: ze zijn praktisch onafscheidelijk. Of ze nu thuis zijn of onderweg voor werk, ze doen het samen. Voor Kees voelt dat niet benauwend, maar juist veilig en vertrouwd.
Hij kan zich simpelweg geen leven zonder John voorstellen, en andersom geldt dat net zo. Wel erkent Kees dat John makkelijker dingen alleen doet. Sporten, een saunabezoek of langsgaan bij vrienden: John stapt er sneller in dan hij.
Een sociaal leven dat vaak op het laatste moment verdwijnt
Wanneer John eropuit gaat, blijft Kees meestal bezig. Er is altijd iets te regelen, iets te plannen of iets af te handelen. En als er dan een moment is om iets voor zichzelf te doen, blijkt dat in de praktijk lastiger dan het klinkt.
Hij sport wel, met begeleiding van een voedingsinstructeur en trainer, vooral om gezond te blijven. En ja, er zijn vriendinnen met wie hij uit eten kan. Maar geregeld zegt hij uiteindelijk toch af, gewoon omdat het te veel voelt.
Veertig jaar leven met angst als achtergrondruis
De kern is dat angst lange tijd als een soort onzichtbare regisseur in Kees’ leven meedraaide. Niet één specifieke vrees, maar een breed gevoel: bang voor ziektes, bang voor wat er kan gebeuren, bang om alleen de deur uit te gaan.
Volgens Kees zat dat gevoel er al in sinds zijn jeugd. Jarenlang leefde hij met de gedachte dat het ‘geluk’ zou zijn als hij nog veertig jaar mocht blijven leven. Alsof alles telkens op losse schroeven stond.
Een tv-programma als keerpunt
De omslag kwam niet via een grootse openbaring, maar via een ervaring die hem confronteerde met zichzelf. Kees vertelt dat deelname aan het programma No Way Back VIPS hem liet zien hoe lang hij zich al liet leiden door angst.
LEES OOK:Opvallende nieuwe beelden van René Froger zorgen voor veel vragen
Daar viel het kwartje: hij wilde best nog lang leven, maar dan wél zonder die constante spanning. Niet meer vooruitlopen op rampscenario’s, niet meer wakker liggen van “wat als”. Vanaf dat moment maakte hij een duidelijke keuze.
Dementie dichtbij: de zorgen rond Johns moeder
Een onderwerp dat die angst jarenlang extra voedde, is dementie. In Johns familie speelt het, omdat zijn moeder ermee te maken heeft. De ziekte is niet alleen verdrietig om aan te zien, maar roept ook vragen op over de toekomst.
Kees zegt eerlijk dat hij daar eerder wakker van kon liggen: wat als John het krijgt, of hijzelf? Nu probeert hij anders te denken. Niet wegduwen, maar ook niet vooruit lijden. ‘We zien het wel als het zover is, samen,’ is de nieuwe houding.
Niet meer leven in ‘misschien’
Wat Kees vooral heeft geleerd, is dat angst vaak leunt op mogelijkheden die nooit werkelijkheid worden. Natuurlijk kan er iets gebeuren, maar het kan evengoed niet gebeuren. En dat besef geeft ruimte om het leven nu te leven.
Hij verwoordt het als een soort weigering: hij wil niet langer zijn dagen laten bepalen door wat er misschien ooit op zijn pad komt. Als het komt, dan gaan ze ermee om. En als het niet komt, dan was al die angst voor niets.
Wat dit betekent voor hun leven samen
Voor John en Kees verandert daarmee ook de dynamiek. Samen zijn blijft belangrijk, maar het krijgt een andere lading wanneer samen niet meer voortkomt uit paniek of controle, maar uit keuze en liefde.
John kan zijn eigen dingen blijven doen, terwijl Kees ruimte probeert te maken voor meer zelfstandigheid zonder dat het meteen onveilig voelt. Het is geen knop die je even omzet, maar wel een richting die duidelijk is.
Een open verhaal dat bij veel mensen raakt
Het verhaal van Kees is herkenbaar voor mensen die ook merken dat angst zich stilletjes in dagelijkse routines nestelt. Niet altijd groot of dramatisch, maar als kleine blokkades: uitstel, afzeggen, piekeren, blijven hangen in scenario’s.
Juist daarom komt zijn boodschap binnen: je hoeft niet te doen alsof je nergens bang voor bent, maar je kunt wél besluiten dat angst niet langer de baas mag zijn. En dat is, zeker na veertig jaar, allesbehalve klein.
Praat mee
Hoe kijk jij naar het verschil tussen voorzichtig zijn en leven vanuit angst? En heb jij ooit een moment gehad waarop je dacht: nu is het klaar, ik ga dit anders doen? Het is een onderwerp waar veel mensen zich in herkennen.
LEES OOK:Dochter Patricia Paay laat Angela de Jong niet ongestraft wegkomen
Laat vooral van je horen op onze sociale media. Deel je ervaring of je mening, en reageer ook op anderen. Soms helpt het al om te merken dat je niet de enige bent die met dit soort gedachten rondloopt.
