De afgelopen maanden stonden voor Nicolaas (59) en zijn vrouw Maribelle (66) in het teken van een harde realiteit die je liever alleen van een afstand kent. Op papier hadden ze hun leven op Ibiza goed op orde: zon, rust en een zorgverzekering die ‘alles’ leek te dekken. Tot het ineens serieus werd.
Achter de schermen begon een race tegen de klok. Niet alleen tegen een ziekte die zich niets aantrekt van plannen, maar ook tegen regels, contracten en praktische problemen die je pas ziet als je er middenin zit.
Een diagnose die alles stilzet
Eind vorig jaar kreeg Nicolaas te horen dat hij darmkanker heeft. Het ging niet om een vroege vondst: volgens hem ging het om fase 3, met uitzaaiingen naar de lymfeklieren. Dat nieuws kwam aan als een mokerslag.
Alsof dat nog niet genoeg was, bleek een operatie geen optie. De tumor was ongeveer vijf centimeter groot en zat zo dicht tegen andere organen aan dat snijden te riskant werd. In plaats daarvan lag er een ander traject klaar: chemo en bestraling.
Een bekende strijd, nu aan de andere kant
Voor Maribelle voelde het alsof de tijd terugspoelde. Zij kreeg in het verleden namelijk zelf ook te maken met darmkanker. Ze knokte zich erdoorheen en herstelde, maar nu moest haar partner hetzelfde pad bewandelen.
Dat maakt het dubbel: ze kent de angsten, de onzekerheid en de lichamelijke klappen. Tegelijkertijd is het anders als je niet zelf patiënt bent, maar machteloos naast iemand staat van wie je houdt.
Verzekering in theorie, stress in de praktijk
Nauwelijks hadden ze de diagnose laten bezinken, of de volgende domper diende zich aan. Nicolaas vertelt dat ze al jaren op Ibiza wonen en dat hij ervan uitging dat zijn zorgverzekering de behandelingen netjes zou vergoeden.
Maar toen kwam de verrassing: het ziekenhuis op Ibiza had geen contract met zijn verzekeraar. En dan blijkt ineens hoe snel ‘goed verzekerd’ kan veranderen in maanden vol telefoontjes, twijfel en rekenwerk.
Het eiland verlaten om sneller te kunnen starten
De oplossing was drastisch, maar noodzakelijk: weg van Ibiza. Ze moesten op zoek naar een plek waar de behandeling meteen kon beginnen, omdat wachten het risico vergroot dat de kanker verder uitzaait.
Uiteindelijk kwamen ze uit op Mallorca. Daar was eigenlijk sprake van een wachtlijst, maar de urgentie gaf de doorslag. Uit angst dat de ziekte door zou breken naar andere organen, kon Nicolaas gelukkig snel terecht.
Lotgenoten zonder buffer: de verborgen kosten
Op Mallorca kwamen Maribelle en Nicolaas in contact met andere patiënten die óók vanaf Ibiza moesten uitwijken. En daar werd pijnlijk duidelijk dat het probleem niet alleen medisch is, maar ook financieel en praktisch.
De verzekering vergoedt in zo’n situatie vaak wel de behandeling zelf, maar niet de rest: reizen, tijdelijk wonen, en de periode van herstel en revalidatie. En juist die kosten kunnen mensen breken, zeker als je zes à zeven weken weg moet.
Crowdfunding om anderen te helpen
Maribelle besloot daarom in actie te komen voor lotgenoten die die extra kosten simpelweg niet kunnen dragen. Via GoFundMe is een crowdfunding gestart, met als doel om twintigduizend euro op te halen.
Het idee is helder: zodat patiënten niet hoeven te kiezen tussen gezondheid en geld. Want als de behandeling er wél is, maar je kunt het verblijf niet betalen, dan blijft zorg alsnog onbereikbaar.
Na de behandeling: wachten op duidelijkheid
Voor Nicolaas zelf zit het behandeltraject er inmiddels op. De komende week krijgt hij een scan die moet uitwijzen of de kanker verdwenen is. Dat wachten is vaak bijna net zo zwaar als de behandelingen.
Hij zegt dat hij zich op zich goed voelt, maar dat hij in de spiegel een zieke man ziet. Hij viel volgens eigen zeggen acht à negen kilo af. De artsen geven hem een grote kans op genezing, al wilden ze die kans niet exact uitspreken.
Leven tussen hoop en onzekerheid
Het verhaal van Maribelle en Nicolaas laat zien hoe snel je wereld klein kan worden. Niet alleen door de ziekte, maar ook door de zoektocht naar de juiste plek, het geregel, en alles wat je moet achterlaten om geholpen te worden.
Tegelijk zit er ook iets vastberadens in hun manier van handelen: doorpakken, verplaatsen, en zelfs anderen meenemen in die vechtlust. De scan moet binnenkort meer duidelijkheid geven, en tot die tijd blijft het balanceren.
Wat vind jij: zouden verzekeraars dit soort ‘verborgen’ kosten vaker moeten dekken, zeker als patiënten noodgedwongen moeten uitwijken? Laat het weten via onze social media.
