Als het maar genoeg kliks oplevert, duikt entertainmentnieuws ineens overal op. Zelfs plekken die normaal doen alsof ze er allergisch voor zijn, schuiven dan toch aan. En zo werd de breuk van Jan Smit doodgemoedereerd wereldnieuws, met collectief mee-lijden erbij.
Wat daarbij meteen opvalt: vrijwel iedereen praat over een scheiding alsof het per definitie één grote tragedie is. „Hoe gaat het nu?” „Wat een zware tijd.” Het is een reflex die net zo voorspelbaar is als een zomerhit in juli.
Verdriet is niet het hele verhaal
Scheiding heeft natuurlijk rauwe kanten. Er zijn verwachtingen die sneuvelen, plannen die opnieuw moeten worden uitgevonden en gesprekken die niemand graag voert. Maar eerlijk is eerlijk: als twee mensen uit elkaar gaan, is er meestal ook opluchting.
Want waarom zou je anders die stap zetten? Niet omdat het zo gezellig is om je leven op z’n kop te zetten. En zeker niet „voor de kinderen”, want die zien hun ouders het liefst gewoon samen, met vaste ritmes en zonder gedoe.
De onhandige vraag die niemand durft te stellen
Het ongemakkelijke deel is dat bijna niemand hardop zegt: ik ben blij dat het voorbij is. Dat klinkt hard richting je aanstaande ex, en het past niet in het keurige rouwscript dat we met z’n allen hebben afgesproken.
Toch is dat vaak wel de kern. Scheiden is zelden een impuls, meestal een optelsom. Als je de knoop doorhakt, verwacht je ergens aan de overkant ook weer lucht, ruimte en een leven dat beter past.
Een patroon dat amper wordt benoemd
Terwijl media zich massaal bogen over de geruchtmakende breuk, bleef één ding opvallend onderbelicht: het voelde alsof we dit nieuws al eerder hebben gelezen. Niet één keer, maar vaker, verspreid over de jaren.
Dat wil niet zeggen dat Jan Smit steeds „dezelfde” scheiding beleeft, maar wél dat er rondom zijn naam de laatste tijd opvallend veel verhalen hangen over verdwijnen, verschuiven en opnieuw beginnen. Niet alleen privé.
Niet het gastendoekjes-verhaal, wel de rode draad
Je kunt teruggaan naar oude showbizz-anekdotes en vergeten liefdesgeschiedenissen, maar daar kom je uiteindelijk niets mee verder. Het zegt hooguit iets over hoe gretig het archief is als het om BN’ers gaat.
Interessanter is wat er gebeurde op plekken waar Jan professioneel zichtbaar was. Neem FC Volendam en het Eurovisie Songfestival: twee werelden waarin hij ooit stevig in beeld was, en waar hij later juist naar de achtergrond verdween.
Fc Volendam en het verhaal van de ‘janboel’
Bij FC Volendam werd Jan in 2023 plots ontslagen als directeur, met het verwijt dat hij financieel een rommeltje zou hebben gemaakt. Dat klonk stevig, maar wie naar de cijfers en context kijkt, ziet een minder eenduidig plaatje.
In het jaar na zijn vertrek ging het financieel niet ineens beter; eerder slechter. En er wordt ook vaak vergeten dat de club zonder steun van Smit en een paar welgestelde vrienden mogelijk überhaupt niet overeind was gebleven.
Songfestival: steeds minder grip op het podium
Rond het Songfestival hangt al jaren een waas van verhalen, meningen en interne keuzes waar buitenstaanders weinig van zien. Wat wel rondzingt: dat Jan Smit als enige tegen de selectie Mia & Dion zou zijn geweest.
Als dat klopt, had luisteren naar hem Nederland wellicht een pijnlijke afgang bespaard — en twee jonge artiesten een enorme publieke dreun. Maar in plaats van meer invloed kreeg Smit juist steeds minder zichtbaarheid in het geheel.
Van commentator naar wisselspeler
Uiteindelijk verdween hij zelfs uit het commentaarhokje. Daar kwam Jacqueline Govaert voor terug, een vakvrouw en geliefd gezicht. Maar het blijft een opvallende move: Jan was jarenlang één van de vaste stemmen bij het evenement.
Het voelde alsof er niet werd gezegd: „we kiezen bewust een nieuwe koers”, maar eerder: „we proberen gewoon iets anders”. Alsof zijn plek werd vergeven via een snelle keuze in plaats van een duidelijke waardering voor wat hij bracht.
Wat een scheiding dan ineens wél kan betekenen
En daar komt de opvallende draai: juist tegen die achtergrond krijgt het nieuws over zijn huwelijk een andere lading. Niet alleen ‘verdrietig’, maar ook: een moment waarop hij zelf weer beslist. Zelf de stekker eruit, zelf het stuur.
Na Volendam en het Songfestival — twee dossiers waarin zijn rol werd teruggeschroefd — is het misschien niet eens vreemd dat dit persoonlijke besluit voelt als een zeldzaam stukje regie. Een harde prijs, maar ook een keuze.
De wereld draait door, maar de verhoudingen verschuiven
Hoe pijnlijk ook: na een scheiding gaat het leven praktisch gezien vaak sneller door dan mensen vooraf denken. Kinderen groeien elk jaar, school gaat door, agenda’s vullen zich weer. Ex-partners vinden nieuwe routines en vormen.
Voor Liza geldt dat net zo goed: zij redt zich heus wel. En voor Jan geldt óók: de wereld draait door. Alleen dit keer lijkt hij niet langzaam uit een rol te glijden, maar zelf te hebben besloten waar de grens lag.
Tussen mens en merk: de publieke bril
Het wrange van BN’er zijn, is dat je privéleven zelden echt privé blijft. Een scheiding wordt niet alleen besproken als menselijk verhaal, maar ook als hoofdstuk in een merk. Dat maakt de toon snel overdreven dramatisch.
Misschien is het gezonder om het minder als soap en meer als realiteit te zien: twee mensen die iets afsluiten. Met verdriet, zonder twijfel. Maar ook met de kans om opnieuw te kiezen wat wél werkt.
Stilte, herstel en nieuwe richting
Wat het vervolg wordt, weet niemand. Misschien kiest Jan voor rust, misschien voor werk, misschien voor allebei. Maar dat de komende periode niet alleen om verlies draait, lijkt minstens zo logisch als het standaard verhaal van mislukking.
Want soms is een einde niet alleen een einde. Soms is het ook een reset-knop. Denk jij dat we te snel automatisch medelijden hebben bij scheidingsnieuws? Laat het weten via onze sociale media.
