In de nieuwste aflevering van de podcast ADHazes nemen Roxeanne Hazes en haar broer André hun luisteraars mee in een gesprek dat tegelijk open, ongemakkelijk en verrassend herkenbaar is. Het thema: fetisjen en verslavingen, en alles wat daar soms aan vastplakt.
Wie de podcast vaker luistert, weet dat de Hazes-telgen niet schrikken van een eerlijk verhaal. Maar deze keer schuurt het net wat meer, omdat het niet alleen over grenzen en verlangens gaat, maar ook over controle verliezen—letterlijk én figuurlijk.
Een gesprek dat langzaam de diepte ingaat
De aflevering begint met associaties: woorden die bij het thema passen en vervolgens tot persoonlijke verhalen leiden. Dat klinkt luchtig, maar al snel blijkt dat beide siblings flink wat bagage hebben rondom verslaving, impulsiviteit en de zoektocht naar prikkels.
Roxeanne laat doorschemeren dat één herinnering haar nog steeds laat blozen. Ze waarschuwt vooraf: dit is zo’n anekdote die je liever niet aan je broer vertelt, laat staan aan duizenden luisteraars die meeluisteren.
Roxeanne’s ‘supergenante moment’
Als Roxeanne eenmaal begint, zet ze meteen een disclaimer neer. Het gaat om een ex-vriend, en pas later werd duidelijk dat hij kampte met een drugsverslaving—iets wat zij destijds niet doorhad. Dat detail zet de toon: dit is niet zomaar een ondeugend verhaal.
In die periode las ze samen met een vriendin de Fifty Shades of Grey-boeken. De scènes en fantasieën maakten haar nieuwsgierig, en ze wilde ervaren hoe het was om een keer echt gedomineerd te worden. Haar vriend stond daar, volgens haar, voor open.
Vastgebonden, en toen werd het stil
Ze vertellen hoe ze het ‘moment’ vonden om het uit te proberen. Er moesten alleen nog wat bijpassende attributen komen. Haar vriend stelde voor om even snel naar het centrum te rijden, maar bond Roxeanne eerst vast aan het bed.
En toen gebeurde het deel dat bij André hoorbaar de mond doet openvallen. Roxeanne lag daar—vast—terwijl de minuten uren werden. Ze woonde naar eigen zeggen maar twaalf minuten van de stad, maar ze zag het “elk uur” worden.
André’s verbazing en een gitzwarte grap
André reageert zoals veel luisteraars waarschijnlijk ook zouden doen: met pure verbijstering. Terwijl Roxeanne doorvertelt, blijft hij maar herhalen hoe bizar het is dat iemand iemand anders zo achterlaat, zeker in zo’n kwetsbare situatie.
Als haar ex uiteindelijk wél terugkomt, blijkt hij “doorgesnoven en lam”—maar mét attributen. Voor Roxeanne was de sfeer allang weg. André vat het op zijn eigen manier samen met een harde grap over waar die spullen konden blijven.
Van gênant naar pijnlijk: de rol van verslaving
Het verhaal krijgt een andere lading doordat Roxeanne benadrukt dat ze toen niet wist dat haar ex verslaafd was. In retrospectief valt er ineens veel op zijn plek: weg blijven, verkeerde prioriteiten, en het soort impulsief gedrag dat vaak samengaat met middelengebruik.
Ze houdt het luchtig waar dat kan, maar de kern is duidelijk: wat begon als een onschuldige fantasie, eindigde in een situatie waarin ze letterlijk de controle kwijt was. Inmiddels, zegt ze, zit ze in een fijne relatie en is die periode afgesloten.
André over zijn grootste prestatie
Later in de aflevering is André aan de beurt met zijn associatiewoord: “prestatie”. Waar je misschien een verhaal over werk of vaderschap verwacht, kiest hij een veel persoonlijker route. Hij noemt het overwinnen van zijn verslavingen het belangrijkste wat hij ooit heeft gedaan.
Op Roxeanne’s doorvraag geeft hij zonder omwegen toe dat het om meerdere dingen ging: drugs, alcohol, eigenlijk alles wat grip op hem kon krijgen. Zijn conclusie is helder: er is nu niets meer dat hem “in zijn macht” heeft, en dat voelt voor hem als winst.
Adhd, dopamine en het korte lontje van een nieuwe hobby
Vervolgens leggen ze de brug naar iets dat volgens hen bij beiden meespeelt: ADHD. Niet als excuus, maar als verklaring voor patronen. Roxeanne noemt een voorbeeld dat veel mensen zullen herkennen: een hobby die ineens alles wordt, en daarna net zo snel verdwijnt.
Tijdens corona begon ze sieraden te maken—kettingen en armbandjes—en dat escaleerde flink. Ze kocht kralen en materialen voor duizenden euro’s, maakte een paar items, dacht aan verkoop… en toen was de interesse alweer weg.
Koopdrang en de zoektocht naar ‘een shot’ prikkels
André vat het samen in simpele taal: ADHD’ers zijn volgens hem steeds op zoek naar dopamine, dat beloningsgevoel. Nieuwe dingen geven dat meteen, maar vaak kort. Daardoor kun je van het ene naar het andere schieten zonder dat het ooit echt ‘af’ voelt.
Ook winkelen komt voorbij. Ze bekennen met een half lachje dat samen shoppen meestal betekent dat er iets mee naar huis moet. Lege handen voelt als een mislukking, zeggen ze, zelfs als je eigenlijk niets nodig hebt.
Terugkijken op een jeugd waarin alcohol normaal leek
Aan het einde van de aflevering blikken ze terug op vroeger. Met de ogen van nu vinden ze het allebei absurd hoe jong ze al met alcohol in aanraking kwamen. André zegt dat hij rond zijn twaalfde of dertiende begon met drinken.
Roxeanne herinnert zich dat ze op haar elfde haar eerste Breezer dronk op de camping. Ze maakt vervolgens de vergelijking met André’s zoon: als je dat rekensommetje doortrekt, zou hij nu ook al aan de Breezer zitten. André reageert fel: dat zou hij nooit toestaan.
Waarom deze aflevering blijft hangen
Wat deze podcastaflevering opvallend maakt, is niet alleen het expliciete verhaal of de grappen tussendoor. Het is vooral hoe makkelijk dingen als spanning, impulsiviteit en middelengebruik in elkaar kunnen grijpen, zonder dat je het op tijd doorhebt.
Roxeanne en André laten zien dat je open kunt praten over schaamte en moeilijke perioden zonder het groter te maken dan het is, maar ook zonder het weg te lachen. Juist die mix maakt het menselijk—en soms confronterend herkenbaar.
Praat mee: wat vind jij?
De aflevering roept ongetwijfeld reacties op, van meeleven tot ongeloof. Want waar ligt de grens tussen ‘een spannend experiment’ en een situatie die echt niet oké is? En hoe kijk je later terug als verslaving een rol bleek te spelen?
We zijn benieuwd hoe jij dit ervaart. Vond je het moedig dat ze dit delen, of gaat het te ver? Laat vooral je mening achter op onze sociale media—praat mee, maar houd het respectvol.
