Je voelt meteen de kwetsbaarheid zodra Patty Brard in de kerstspecial van Open Casa begint te vertellen over het gemis van haar moeder. De openhartigheid waarmee ze spreekt, raakt je als kijker direct en zorgt ervoor dat je wordt meegenomen in een verhaal waarin liefde, verlies en verbondenheid met elkaar vervlochten blijven.
Patty laat je niet alleen zien hoe diep dat gemis nog steeds voelt, maar ook hoe ze troost vindt in de aanwezigheid die ze nog altijd in haar dagelijks leven ervaart. Die emotionele lading vormt het hart van haar verhaal, waarmee ze een intiem kijkje geeft in een periode die haar nog steeds raakt en daardoor veel herkenning oproept bij iedereen die een dierbare heeft verloren.
De as van haar moeder blijft dichtbij in een betekenisvolle plek
Wanneer Patty vertelt dat de as van haar moeder nog altijd in haar slaapkamer staat, voel je hoe bijzonder die keuze voor haar is. Ze legt uit dat ze jarenlang dacht dat ze de as zou uitstrooien, zoals veel mensen doen om een hoofdstuk af te sluiten of om een symbolische plek te creëren. Toch merkte ze dat dit moment voor haar anders voelde.
Ze laat weten dat ze juist de nabijheid van haar moeder waardeert en dat die plek in huis meer is dan een herinnering. De urn staat er niet uit uitstel, maar uit liefde. Patty beschrijft dat moment van bewustzijn als iets wat haar richting gaf in een periode vol emoties. Je merkt dat ze die aanwezigheid niet alleen koestert, maar ook nodig heeft in het dagelijks leven.
Het gevoel dat haar moeder nog steeds dichtbij haar is
In haar woorden voel je hoe sterk dat gevoel van verbondenheid nog is. Patty spreekt met zachte stem wanneer ze vertelt dat ze het idee heeft dat haar moeder over haar waakt. De plek waar ze woont speelt daar een grote rol in. Haar moeder wilde namelijk altijd graag aan het strand wonen en nu Patty zelf bij de duinen woont, voelt het alsof haar moeder daar nog even wil blijven.
Dat besef brengt haar rust. Het geeft haar het gevoel dat haar moeder niet alleen in herinneringen bestaat, maar dat ze nog altijd een rol speelt in het leven dat Patty leidt. Elke ochtend kijkt ze naar de urn en zoekt ze steun in dat ritueel. Op moeilijke dagen loopt ze naar de urn toe en vraagt ze haar moeder om kracht, iets wat haar helpt om de dag door te komen en om met vertrouwen verder te gaan.
Verdriet dat onverwacht omhoog komt in een liefdevolle setting
Tijdens het gesprek slaat de emotie bij Patty ineens toe. Ze vertelt dat ze haar moeder nog steeds enorm mist en dat het gemis onverwacht kan opkomen, zelfs in een warme setting zoals een kerstspecial. Terwijl ze spreekt, zie je hoe zwaar dat verlies weegt en hoe de herinneringen soms net zo levendig zijn als de momenten die ze destijds met haar moeder deelde.
De tranen komen vanzelf wanneer ze benadrukt hoe belangrijk het is om te genieten van de mensen die nog om je heen zijn. Het is een boodschap die je raakt omdat ze uit de grond van haar hart lijkt te komen. Ook zanger Claude, die naast haar zit, wordt zichtbaar emotioneel en bevestigt hoe waardevol die boodschap is. Zijn reactie toont aan hoe universeel dit gevoel van gemis is.
De ingrijpende impact van Alzheimer en corona op hun contact
Wanneer Patty terugblikt op de periode waarin haar moeder Alzheimer had, voel je hoe zwaar die tijd is geweest voor haar. Ze vertelt dat haar moeder volledig in paniek raakte bij contact via een scherm, iets wat tijdens de coronaperiode onvermijdelijk werd. Dat gebrek aan vertrouwd fysiek contact maakte de situatie extra ingewikkeld en emotioneel intens.
Patty bleef zoveel mogelijk bij haar moeder, omdat ze anders begon te roepen. Daardoor besefte ze dat die nabijheid voor beiden van grote betekenis was. Het maakte het afscheid later ook moeilijker, omdat het gevoel van verantwoordelijkheid en verbinding zo sterk was. Die ervaringen vormen de basis voor haar overtuiging dat haar moeder nog graag bij haar wil blijven, zelfs nu.
Het bewuste besluit om haar moeder nog niet los te laten
Wanneer Patty uitlegt waarom ze de as van haar moeder nog niet wil uitstrooien, begrijp je dat dit geen kwestie van uitstellen is, maar van voelen dat het juiste moment nog niet daar is. Ze gelooft dat haar moeder nu bij haar is op een manier die haar helpt om verder te gaan. Ze wil dat moment van loslaten niet forceren en kiest ervoor om te luisteren naar haar gevoel.
Ze laat haar moeder symbolisch nog even genieten van de plek waar ze nu woont en neemt tegelijkertijd de ruimte om zelf te wennen aan een leven waarin haar moeder fysiek ontbreekt. Je merkt dat dit besluit haar rust geeft en dat het tegelijk een teken van liefde is. Dat maakt het verhaal des te krachtiger.
