Florida roept voor velen beelden op van zon, ontspanning en avontuur, maar voor Roxeanne Hazes kreeg deze bestemming onlangs een onverwachte lading. Tijdens een reis met haar gezin werden diepe herinneringen aan haar jeugd opgeroepen, waardoor de vakantie een emotionele wending kreeg.
Waar Roxeanne deze Amerikaanse staat vroeger associeerde met geluk en geborgenheid, werd ze tijdens haar terugkeer geconfronteerd met gevoelens die ze lang had weggestopt. De bekende plekken en zelfs een vaste souvenirwinkel onderweg naar het vliegveld bleken doorspekt met herinneringen aan haar jeugd, waarin Florida haar vaak een gevoel van veiligheid bood.
Herinneringen aan een bewogen jeugd
De aanleiding voor deze emotionele reis lag bij het besluit om met haar eigen gezin opnieuw naar Florida te gaan, een plek waar ze als kind talloze vakanties doorbracht. Samen met haar man en zoon Fender bezocht Roxeanne de vertrouwde locaties, maar ervoer deze nu door de ogen van een moeder.
Het verleden leek dichterbij dan ooit, juist op het moment dat ze dacht het achter zich te hebben gelaten.
Tijdens het verblijf werd Roxeanne plotseling overspoeld door gevoelens die ze niet had verwacht. Terwijl haar zoon zich moeiteloos aanpaste aan het idee om weer naar huis te gaan, voelde Roxeanne het contrast met haar eigen jeugd toenemen.
Als kind vond ze het vreselijk om na een verblijf in Florida weer terug te keren naar Nederland, omdat de vakanties voor haar een ontsnapping waren aan spanningen thuis.
Een jeugd getekend door spanning
Roxeanne blikt openhartig terug op haar jeugd, waarin ze vaak op haar hoede was vanwege de huiselijke situatie. Haar vader, André Hazes senior, stond bekend om zijn optredens, maar thuis was de sfeer niet altijd rustig.
“Hij dronk veel en kon soms zo boos worden dat hij de platen van de muur sloeg,” vertelt Roxeanne in een interview met Mezza. “Ik was overal bang voor, maar vooral bang om te veel te zijn.”
Die angst beperkte zich niet tot het gezinsleven. Ook op school voelde ze zich niet veilig. Roxeanne werd gepest en had niemand om mee te praten over haar gevoelens. “Dat ging best ver. Dan riepen kinderen dat mijn vader een alcoholist was en sloeg ik erop los,” herinnert ze zich.
Ondanks deze moeilijke periodes waren er ook lichtpuntjes: de vakanties naar Florida boden haar rust en veiligheid, ver weg van de spanningen thuis.
De reis naar Florida met haar eigen gezin
Nu, jaren later, besloot Roxeanne opnieuw naar Florida te reizen, ditmaal met haar man en zoon. Onderweg naar het vliegveld passeerden ze net als vroeger de bekende souvenirwinkel. Maar dit keer stond ze daar niet met haar ouders, maar met haar eigen gezin.
“Ik keek naar mijn zoon Fender en hij vond het helemaal niet erg om naar huis te gaan,” zegt Roxeanne. Zijn ontspannen houding stond in schril contrast met de spanning die zij vroeger voelde bij het naderende einde van de vakantie.
Op dat moment werd Roxeanne overspoeld door een onverwachte emotie: niet woede, maar een intens gevoel van heimwee. “Normaal zou ik op zo’n moment vooral woede hebben gevoeld over mijn eigen jeugd, maar ik werd juist overvallen door een gevoel van heimwee.
Ineens miste ik mijn vader ontzettend.” Deze plotselinge golf van verdriet was verrassend voor haar, omdat ze dacht het verlies van haar vader verwerkt te hebben.
Verlies en verwerking
Het overlijden van haar vader, André Hazes senior, in 2004, leek jarenlang een afgesloten hoofdstuk. Toch bleek tijdens deze reis dat het verdriet dieper zat dan ze had gedacht. Roxeanne geeft aan dat ze jarenlang niet om haar vader heeft kunnen huilen.
“Toen ik in Florida ineens zo moest huilen, dacht ik; wat is dit voor een gekkigheid? Ik heb zijn dood toch allang al verwerkt?”
Om haar gevoelens en de trauma’s uit haar verleden een plek te geven, besloot Roxeanne therapie te zoeken. Ze wilde niet alleen haar eigen pijn aanpakken, maar was ook vastbesloten te voorkomen dat haar zoon Fender dezelfde lasten zou dragen als zij in haar jeugd.
“Ik keek naar mijn leven en dacht: wat ben ik nou eigenlijk aan het doen?” Door therapie leerde ze omgaan met haar woede en verdriet. “Ik moest door die woede heen om uiteindelijk ruimte voor mededogen te krijgen.
Ook voor mijn vader. Ik heb hem altijd heel veel kwalijk genomen.”
Therapie als keerpunt
De therapie bleek een belangrijk keerpunt voor Roxeanne. Het hielp haar om de jeugdtrauma’s achter zich te laten en te werken aan een toekomst waarin haar zoon niet wordt belast met de pijn uit het verleden.
“Ik wilde die jeugdtrauma’s niet doorgeven,” benadrukt ze. Door haar verleden onder ogen te zien en erover te praten, kon ze voorkomen dat de pijn zich in een volgende generatie zou herhalen.
Het was uiteindelijk de ogenschijnlijk eenvoudige stop bij een souvenirwinkel die het verleden weer naar boven bracht. In plaats van boosheid of frustratie voelde Roxeanne nu vooral gemis. De reis naar Florida confronteerde haar niet alleen met haar kindertijd, maar ook met het verlies van haar vader. “Ineens miste ik mijn vader ontzettend.”
Een nieuwe betekenis voor Florida
Hoewel Roxeanne jarenlang veel kwalijk heeft genomen van haar vader, heeft therapie haar geholpen ruimte te vinden voor mededogen. Ze heeft geleerd haar verleden te accepteren en de pijnlijke ervaringen uit haar jeugd een plek te geven.
De reis naar Florida werd daardoor niet alleen een vakantie, maar ook een emotioneel keerpunt in haar leven.
Voor Roxeanne Hazes blijft Florida een bijzondere plek: ooit een symbool van ontsnapping, nu een staat waar haar verleden, heden en toekomst samenkomen. De tranen die ze tijdens haar laatste bezoek niet kon bedwingen, markeren het begin van een nieuw hoofdstuk in haar verwerking en haar relatie met het verleden.
