Wie ooit backstage bij een artiest is geweest, weet het: er gebeurt van alles, maar het meeste blijft buiten beeld. Juist daarom is het zo leuk als er tóch iets doorsijpelt uit die kleedkamerwereld vol routines, bijgeloof en rare vaste gewoontes.
In de podcast ADHAZES gooien Roxeanne Hazes en haar broer André geregeld het gordijn een stukje open. Niet met grote PR-verhalen, maar met van die details die je alleen vertelt als je je op je gemak voelt en het gesprek lekker losjes is.
Een opvallend item in de kleedkamer
Tussen het praten over optredens en alles wat daarbij komt kijken, vertelt Roxeanne dat ze standaard een satisfyer meeneemt naar haar shows. Dat klinkt voor veel mensen waarschijnlijk meteen als een statement, en dat is het ergens ook.
Volgens Roxeanne reageren mensen vaak met een opgetrokken wenkbrauw: waarom zou je in hemelsnaam zoiets meenemen naar je werk? Haar antwoord is typisch Roxeanne: ze gebruikt ’m om haar keel te masseren, al blijft er ook nog iets anders meespelen.
Shockeren als kleine backstage-traditie
Wanneer André in het gesprek voorstelt dat een “massage gun” misschien praktischer is, schiet Roxeanne in de lach. Ze geeft toe dat het haar óók gewoon amusant lijkt om mensen even te laten twijfelen aan wat er precies gebeurt backstage.
Ze legt het ding naar eigen zeggen pontificaal in de kleedkamer neer, zichtbaar voor iedereen die binnenkomt. Het idee dat iemand zich dan afvraagt of dit haar ‘opwarm-dingetje’ is, vindt ze heerlijk.
Wat artiesten echt vragen achter de schermen
Die openhartigheid past in een groter gesprek dat de twee voeren: wat wil je eigenlijk geregeld hebben op locatie? Voor buitenstaanders klinkt een rider vaak als diva-gedrag, maar meestal gaat het om comfort en simpele gewoontes.
André somt op wat voor hem echt telt. Geen bizarre wensen, maar wel heel specifiek: schone, zwarte, gewassen handdoeken. Waarom zwart? Hij kan het niet eens heel logisch onderbouwen; het voelt voor hem gewoon frisser.
Thee, gember en vooral… honing
Daarnaast wil André graag thee met gember en honing. Dat klinkt als iets wat elke locatie zo kan regelen, maar in de praktijk blijkt dat lastiger. Zeker als je schematisch van zaal naar zaal reist en weinig tijd hebt.
André vertelt dat hij dit jaar rond de 135 shows doet en dat op maar een klein deel van die plekken daadwerkelijk honing aanwezig is. Iets dat zo simpel lijkt, wordt dan ineens een terugkerende teleurstelling.
Geen honing? Dan regel je het zelf
Roxeanne vraagt zich hardop af wat er gebeurt als er geen honing is. Ga je dan iemand laten rennen naar de supermarkt? Het is precies zo’n praktische vraag die je alleen stelt als je weet hoe chaotisch een showdag kan zijn.
Maar André vindt dat te ver gaan. In plaats van drama maken of eisen stellen, heeft hij het inmiddels opgelost zoals veel artiesten dat doen: hij neemt het gewoon zelf mee. Dan weet je zeker dat je niet misgrijpt.
Podcast als plek voor eerlijke verhalen
Dat is ook een beetje de charme van ADHAZES: het voelt als een gesprek dat je per ongeluk mee mag luisteren. Soms grappig, soms ongemakkelijk open, en af en toe met zo’n detail dat je daarna niet meer uit je hoofd krijgt.
Roxeanne en André zijn in eerdere afleveringen ook niet bang om persoonlijke onderwerpen aan te snijden, van wilde avonden tot herinneringen aan ‘eerste keren’. Het past bij hun stijl: ongefilterd, maar met humor en zonder toneel.
Backstage blijft backstage, maar dit blijft hangen
Wat je er ook van vindt: het vertelt iets over hoe artiesten hun eigen mini-wereld bouwen rondom een optreden. De één met zwarte handdoeken en honing, de ander met een kleedkamer-item dat vooral vragen oproept.
En misschien is dat ook precies waarom dit soort verhalen blijven hangen. Niet omdat het schokkend móét zijn, maar omdat het menselijk is: iedereen heeft z’n eigenaardigheden. Wat vind jij hiervan? Laat het weten via onze socials.
