Op papier leek alles te kloppen. Een succesvolle muziekcarrière, een warm gezin en een thuis waar weinig reden was om te klagen. Toch merkte Simon Keizer dat er iets begon te schuren, zonder dat hij er direct de vinger op kon leggen.
Het zat ’m niet in één groot drama dat ineens de boel op z’n kop zette, maar juist in kleine signalen die zich opstapelden. Een korter lontje, minder plezier in dingen die hem altijd energie gaven en een gevoel dat hij steeds vaker op de automatische piloot leefde.
Een leven waar iedereen voor tekent
Simon Keizer (42) stond jarenlang bekend als iemand die het goed voor elkaar had. Met Nick & Simon vulde hij grote zalen, thuis wachtte Annemarie (40) en samen bouwden ze aan een gezin dat voor buitenstaanders als een veilige basis voelde.
Juist daarom kwam het besef zo ongemerkt binnen: hij was wel aanwezig, maar niet echt verbonden. Naar de buitenwereld toe functioneerde alles, maar van binnen groeide de twijfel of hij nog wel écht voelde wat hij hoorde te voelen.
Het moment waarop het begon te wringen
Dat gevoel kwam niet pas jaren later, maar stak al vroeg de kop op. Bij de geboorte van hun dochter Kiki in de zomer van 2017 verwachtte Simon, net als iedereen, die beroemde “explosie van liefde”. Alleen: die bleef uit.
Hij vond het moment indrukwekkend en bijzonder, maar het overweldigende waar mensen vaak over praten kwam niet. Het maakte hem onzeker, omdat hij bij Annemarie juist wél zag wat hij bij zichzelf miste.
Als zelfs het podium niets meer doet
Wat het extra verwarrend maakte: ook in zijn werk begon de emotie weg te glippen. Optredens die normaal een adrenalinepiek geven, voelden ineens vlak. Zelfs een concert in een bomvolle Ziggo Dome, met zo’n 17.000 fans, raakte hem nauwelijks.
Hij kon rationeel bedenken dat het “kicken” was, maar het echte genieten bleef uit. Voor een artiest is dat een vreemde ontdekking: je staat midden in een hoogtepunt, en toch voelt het alsof je er langsheen kijkt.
Een kort lontje thuis
In eerste instantie bleef Simon doorgaan, zoals zoveel mensen doen: werken, zorgen, volhouden. Maar ondertussen werd hij sneller boos en reageerde hij prikkelbaar. Kleine dingen konden opeens groot worden, en dat zette druk op de sfeer in huis.
Uiteindelijk kwam er een moment waarop het niet meer te negeren was. Een ruzie thuis werd de directe aanleiding om wél in te grijpen, omdat de gevolgen ineens heel tastbaar en persoonlijk werden.
De zin die alles kantelde
Tijdens die ruzie sprak Annemarie woorden uit die binnenkwamen als een klap. Ze zei dat ze niet wist of ze nog veel langer van deze versie van hem kon blijven houden. Dat was voor Simon een grens waar hij niet overheen wilde.
De boodschap was helder: dit ging niet alleen om een dipje of stress, maar om wie hij aan het worden was. Het schrikte hem zó, dat hij diezelfde middag nog hulp is gaan zoeken.
Waarom voelen soms te pijnlijk is
In therapie werd al snel duidelijk dat die gevoelloosheid niet zomaar uit de lucht kwam vallen. Zijn psycholoog legde een verband met twee gebeurtenissen die diep hebben ingehakt: het overlijden van zijn vader en kort daarna de nieuwjaarsbrand in Café ’t Hemeltje in Volendam.
Bij die brand, op oudejaarsnacht 2000, kwamen veertien mensen om het leven en raakten veel anderen zwaargewond. Volgens Simon was het zó’n hoeveelheid ellende, dat zijn jonge brein het onbewust heeft afgesloten om te kunnen doorgaan.
Een muur die ooit hielp, maar later tegenwerkt
Wat ooit een beschermingsmechanisme was, werd op latere leeftijd een probleem. Niet voelen kan je door een crisis heen trekken, maar het kan je óók weghouden van liefde, plezier en verbinding. En juist die dingen maken een relatie en gezin levend.
Bij Simon uitte het zich in afstand, vlakheid en irritatie. Niet omdat hij niet van zijn gezin hield, maar omdat hij die gevoelens als het ware niet meer makkelijk kon bereiken. Het verschil lijkt klein, maar de impact is groot.
De prijs van blijven doorgaan
Het verhaal laat zien hoe misleidend een “perfect plaatje” kan zijn. Succes en stabiliteit betekenen niet automatisch dat iemand zich ook vanbinnen goed voelt. Juist als alles goed lijkt, durven veel mensen minder snel toe te geven dat er iets knaagt.
Voor Simon zat de waarschuwing in de combinatie van signalen: vlakheid op momenten die normaal ontroeren, én een steeds sneller oplopende frustratie. Die cocktail is slopend, zeker als je omgeving er direct mee te maken krijgt.
Hulp zoeken als keerpunt
Dat Simon meteen hulp zocht na die confronterende woorden van Annemarie, zegt veel. Niet iedereen zet die stap, zeker niet als je gewend bent om te presteren en door te gaan. Maar juist het erkennen van het probleem opent de deur naar verandering.
Therapie draaide in zijn geval om begrijpen waar die afgesloten gevoelens vandaan komen en hoe je langzaam weer ruimte maakt voor emotie. Het is geen snelle fix, maar wel een route terug naar meer rust, zachtheid en contact.
Wat we hiervan kunnen meenemen
Simons ervaring is herkenbaar voor meer mensen dan je denkt: je functioneert, je lacht, je regelt alles, maar je voelt weinig. Dat betekent niet dat je kapot bent, maar soms wel dat je lichaam en hoofd eerder iets hebben meegemaakt dan je nu doorhebt.
Zijn verhaal maakt één ding duidelijk: het echte risico zit vaak niet in één groot moment, maar in langzaam wegzakken. Herken jij dit bij jezelf of iemand om je heen? Laat het weten op onze social media, we zijn benieuwd naar jouw reactie.
