Hij staat al jaren in de spotlights en zijn naam is voor veel mensen bijna een merk geworden. Toch is Simon Keizer de laatste tijd vooral bezig met iets dat je niet op het podium ziet: de vraag wie hij is als je alles weghaalt wat anderen in hem herkennen.
In de podcast Missie Mentale Kracht, waar Weekend over schrijft, vertelt Simon openhartig over een proces dat voor hem voelt als zijn grootste mentale uitdaging tot nu toe. Het gaat daarbij niet om een nieuwe plaat of een volle agenda, maar om loskomen van het ego.
Een andere blik op zichzelf
Simon zegt dat hij steeds minder wil leven vanuit de identiteit die hij door de jaren heen heeft opgebouwd. Niet omdat hij die periode afwijst, maar omdat hij merkt hoe sterk zo’n ‘beeld’ je kan sturen, zonder dat je het doorhebt.
Zijn doel klinkt eenvoudig en is tegelijkertijd bijna onhaalbaar: zo ego-loos mogelijk leven. “Dat is natuurlijk niet te doen, vandaar de uitdaging,” zegt hij. Juist dát maakt het voor hem zo interessant om te onderzoeken.
Wat blijft er over zonder ego?
Volgens Simon ontdekte hij pas relatief laat wat ego en identiteit precies betekenen. Hij bedoelt dan niet alleen ijdelheid of trots, maar vooral het geheel aan overtuigingen en gedachten dat je jezelf toeschrijft: zo ben ik, zo werk ik, zo hoor ik te reageren.
Hij verwoordt het als de bril waardoor je naar de wereld kijkt. En zodra je die bril herkent, komt automatisch de volgende vraag: wie ben je zonder die lens? Simon noemt dat “waanzinnig interessant” en wil dat gevoel zo vaak mogelijk ervaren.
Het moment dat iets op z’n plek viel
Een belangrijke versnelling in dat denken kwam drie jaar geleden tijdens de retraite Heal Your Mind. Daar begon hij, naar eigen zeggen, pas echt te begrijpen wat zijn ego voor hem deed en hoe sterk het verweven was geraakt met zijn dagelijkse leven.
Tijdens die retraite kwam een inzicht binnen dat bleef hangen: het ‘beeld van Simon’ had hij zelf gebouwd, maar hij ís dat beeld niet. Hij noemt het een openbaring, juist omdat het zo simpel klinkt en toch zo veel verschuift in je hoofd.
Veertig jaar bouwen aan een identiteit
De moeilijkheid zit hem er volgens Simon in dat je niet in één middag afstand neemt van iets dat je decennialang hebt opgetrokken. In zijn geval gaat het om bijna veertig jaar “bouwen” aan het idee: dit ben ik.
LEES OOK:Zorgen om Freek Rikkerink na opvallende keuze voor wonderdokter
Daar komt nog iets bij: niet alleen jijzelf gelooft in dat verhaal, de buitenwereld doet net zo hard mee. Mensen zien hem al snel als “die zanger”. En als dat label wegvalt, blijft dan nog hetzelfde over?
Het publiek en het plaatje
Bekend zijn is in die zin extra ingewikkeld, omdat je identiteit vaak hard wordt teruggekaatst door fans, media en verwachtingen. Je wordt een rol in het hoofd van anderen, zelfs als je zelf allang door wilt groeien.
Simon lijkt zich daar steeds bewuster van te worden. Het gaat hem niet om ondankbaarheid voor zijn carrière, maar om ruimte maken voor een mens achter het imago, met gevoelens, reacties en kanten die niet altijd ‘handig’ zijn.
Kleine momenten, grote spiegel
Om niet automatisch terug te schieten in oud gedrag, probeert Simon zijn reacties beter te observeren. Hij noemt voorbeelden uit het dagelijks leven die bijna iedereen herkent, zoals irritatie wanneer iemand voordringt in een winkel.
Vroeger kon hij dan denken: “Hallo! Ik weet niet wat je doet, maar het was mijn beurt!” Nu probeert hij precies dat soort momenten te herkennen als een soort waarschuwingslampje: dit is het ego dat zich roert.
Het ‘onderscheppen’ van die reflex
Simon beschrijft die situaties als “sluimermomentjes” die je ongemerkt meenemen. Niet omdat je een slecht mens bent, maar omdat je brein graag houvast zoekt in gelijk krijgen, gezien worden of controle houden.
Zijn nieuwe aanpak is om er tussen te komen voordat het hem overneemt. Niet streng of geforceerd, maar met een soort innerlijke correctie: nee, dát ben ik niet. Die persoon wil ik niet automatisch zijn.
Het ego verdwijnt niet zomaar
Ook maakt Simon geen ‘happy end’-verhaal van complete verlichting. Hij is er eerlijk over: het ego is niet weg en zal waarschijnlijk ook niet verdwijnen. Het hoort nu eenmaal bij mens-zijn, zeker in een leven vol prikkels.
De echte uitdaging zit volgens hem daarom niet in het wegduwen van het ego, maar in het losser vasthouden. Niet meer samenvallen met die stem die alles meteen wil labelen: dit ben ik, zo moet het gaan.
Af en toe uitzoomen
Wat hem helpt, is bewust uitzoomen: even afstand nemen van het eigen verhaal en kijken naar wat er óók is. Niet de ‘zanger Simon’, niet de ‘mening’, niet het reflexmatige oordeel, maar een zachtere laag.
LEES OOK:Vreselijk nieuws voor Babette van Veen na ziekenhuisbezoek
Hij wil meer ruimte maken voor een lievere, zachtaardigere kant. Dat klinkt klein, maar het vraagt oefening, zeker als je jarenlang gewend bent geweest om via een sterke identiteit je plek te bepalen.
Waarom dit gesprek nu resoneert
Dat Simon dit zo open deelt, past in een bredere trend: steeds vaker praten bekende Nederlanders over mentale gezondheid, grenzen en zelfbeeld. Niet als PR-verhaal, maar omdat die thema’s ook achter de schermen hard kunnen spelen.
Voor luisteraars maakt dat het onderwerp herkenbaar. Je hoeft geen artiest te zijn om vast te zitten in een rol die je ooit hielp, maar later knelt. Simon zet die worsteling om in iets waar je zelf ook over gaat nadenken.
En jij, wat zou jij los willen laten?
Het verhaal van Simon draait uiteindelijk om een heel menselijke vraag: hoe blijf je jezelf, terwijl je ook verandert? En hoe ontdek je wat er overblijft als je minder leunt op het plaatje dat je van jezelf hebt gemaakt?
Benieuwd hoe jij hiernaar kijkt. Herken jij dat gevoel van ‘vastzitten’ in een identiteit, of juist het verlangen om vaker uit te zoomen? Laat het weten via onze sociale media en praat mee.
