De nieuwste aflevering van The winner takes it all laat opnieuw zien hoe sterk het programma in de kijkcijfers blijft. Toch merk je als trouwe kijker dat het enthousiasme rond het format verschuift. De spanning en originaliteit die het programma jarenlang kenmerkten, worden nu overschaduwd door groeiende irritatie.
Op sociale media stromen reacties binnen waarin kijkers steeds vaker dezelfde frustraties delen. De opmerkingen richten zich opvallend vaak op de sfeer aan de jurydesk, waar vooral de wisselende samenstelling veel discussie losmaakt. Dat zorgt voor een dynamiek die niet bij iedereen in de smaak valt en die de aflevering een ander gevoel geeft dan eerdere seizoenen.
De kracht van het format blijft overeind, maar de uitvoering roept vragen op
Als presentator leidt Hélène Hendriks het programma met zichtbaar plezier. Haar energie houdt het tempo hoog en zorgt ervoor dat je als kijker makkelijk in het spel wordt meegetrokken. Vijftig zangers staan opgesteld op een grote ledvloer, waar elk vak een specifiek lied aanduidt.
Deze visuele structuur geeft helderheid en laat de spanning oplopen zodra een deelnemer zijn keuze maakt. Dat onderdeel blijft volgens veel kijkers een sterk punt. Toch wringt er iets zodra de jury zich uitlaat over de prestaties. De kritiek op de beoordeling groeit en zet het format onder druk, omdat de waarde van de optredens daardoor minder krachtig wordt neergezet.
Keuzevrijheid brengt spanning, maar legt extra druk op de jurering
Het unieke element van het programma blijft dat kandidaten zelf bepalen wie zij willen uitdagen voor een directe battle. Hierdoor ontstaat een onverwachte dynamiek waarbij elk optreden op elk moment kan veranderen in een confrontatie. Je merkt dat deze vrijheid de spanning vergroot en deelnemers dwingt om strategische keuzes te maken.
Toch brengt dat ook een verantwoordelijkheid mee voor de jury, die helder en overtuigend moet uitleggen waarom iemand doorgaat of afvalt. Precies daar ontstaan de grote problemen. Veel kijkers geven aan dat zij de beoordelingen onvoldoende vinden onderbouwd, waardoor de uitkomst van een battle minder geloofwaardig voelt.
De samenstelling van de jury blijft onderwerp van gesprek
Waylon vormt de constante factor aan de jurydesk en neemt die rol zichtbaar serieus. Zijn aanwezigheid biedt ervaring en continuïteit. Elke week schuiven twee gasten naast hem aan, wat bedoeld is om variatie en nieuwe inzichten te brengen. Toch zorgt die variatie steeds vaker voor frictie. Eerdere kritiek op Francis van Broekhuizen en Mart Hoogkamer zette de toon en leidde tot felle online discussies. Veel kijkers vinden dat de gastjuryleden soms te veel persoonlijke voorkeuren laten meewegen. Dat gevoel legt een druk op de geloofwaardigheid van de hele jurytafel en beïnvloedt de manier waarop je de battles beleeft.
Billy Dans en Martin Buitenhuis zorgen opnieuw voor verdeeldheid
In de aflevering van deze week nemen Billy Dans en Martin Buitenhuis plaats naast Waylon. Opnieuw ontbrandt een debat op sociale media. Veel kijkers uiten hun twijfels over de deskundigheid van vooral Billy Dans. Zij vinden zijn opmerkingen te licht en missen onderbouwing die aansluit bij een serieuze zangcompetitie.
Daarnaast roept zijn betrokkenheid vragen op, omdat hij eerder heeft aangegeven dat hij sommige kandidaten persoonlijk kent. Die openheid over zijn netwerk wordt door veel kijkers niet gewaardeerd, omdat objectiviteit hierdoor steeds ter discussie staat. Dat versterkt het gevoel dat de jury meer aandacht vraagt dan de kandidaten zelf.
Tina Nijkamp benoemt de kern van de kritiek
Mediawatcher Tina Nijkamp reageert op Instagram uitgebreid op de aflevering en benoemt precies waar veel kijkers mee worstelen. Zij vraagt zich af waar de populariteit van Billy Dans vandaan komt en of hij wel geschikt is voor deze rol. Volgens haar is het problematisch dat hij kandidaten kent en daardoor nooit volledig onafhankelijk kan oordelen. Ze benadrukt dat er weinig inhoudelijke beoordeling plaatsvindt, terwijl dat essentieel is in een competitie die draait om zang en prestatie. Haar opmerkingen vinden breed bijval en geven woorden aan wat veel kijkers al langer voelen.
Gebrek aan diepgang ondermijnt de geloofwaardigheid
De belangrijkste klacht die Nijkamp en vele kijkers delen, draait om het gebrek aan inhoud in de feedback. Veel juryleden lijken te blijven hangen in luchtige opmerkingen of oppervlakkige complimenten. Hierdoor mis je de uitleg waarom een kandidaat beter presteert dan een ander.
Zeker in een format waarin de winnaar alles mee naar huis neemt, verwacht je dat de jury zich verdiept in techniek, interpretatie en performance. Wanneer die elementen ontbreken, zakt de spanning weg en voelt het juryoordeel minder waardevol. Daarmee raakt het programma aan een kwetsbaar punt in zijn succesformule.
