Het is een opvallend detail uit de wereld van radio en televisie dat ineens weer boven komt drijven: een oud tv-moment waarin een grap veel harder aankwam dan de bedoeling was. In de nieuwe biografie over Tineke de Nooij wordt teruggeblikt op een pijnlijke opmerking van Paul de Leeuw.
Het gaat niet om een roddel die net is ontstaan, maar om iets dat al langer speelde en nu opnieuw wordt besproken. Alleen krijgt het verhaal dit keer extra lading, omdat Tineke zelf vertelt wat het met haar deed.
Een fragment dat opnieuw opspeelt
In TINEKE!, de nieuwste biografie over Tineke de Nooij, komt Paul de Leeuw ook kort ter sprake. Tineke vertelt dat hij destijds grapjes maakte over haar ontbrekende tiende vinger, en dat zij daar absoluut niet om kon lachen.
In gesprek met Weekend zegt Tineke dat het onderwerp haar nog steeds niet koud laat, maar dat de scherpe rand er wel af is. Ze benadrukt vooral dat dit soort opmerkingen volgens haar niet thuishoren op televisie, hoe ‘grappig’ ze ook bedoeld zijn.
Het telefoontje rond de feestdagen
Het moment zelf zag Tineke niet direct, maar ze hoorde er snel genoeg over. Rond kerst of oudjaar werd ze benaderd door iemand die het had gezien. Een vriendin belde haar overstuur op met wat er op televisie was gezegd.
Volgens Tineke was die vriendin zelfs aan het huilen aan de telefoon. Ze vertelde dat Paul op tv iets riep in de trant van: “Die kuttenkop met die vier vingers en zo.” Voor Tineke voelde dat, juist doordat het op televisie was, extra vernederend en gênant.
Waarom het zo hard binnenkwam
Wat de situatie pijnlijk maakt, is niet alleen de inhoud van de grap, maar vooral het publieke karakter. Een opmerking in een studio, uitgezonden voor een groot publiek, kan iemand in één klap reduceren tot een uiterlijk kenmerk, ongeacht iemands carrière of prestaties.
Bij Tineke raakt het bovendien aan iets persoonlijks. Ze is jarenlang een bekend gezicht en stem geweest in de media, en juist dan kan zo’n ‘grap’ voelen alsof je niet meer serieus genomen wordt. Alsof je hele persoon even wordt teruggebracht tot één kwetsbaar punt.
Excuses en bloemen van Paul de Leeuw
Achteraf zag Paul de Leeuw volgens Tineke zelf ook in dat hij te ver was gegaan. Ze vertelt dat hij zich schuldig voelde over wat er gezegd was. En dat bleef niet bij een vaag ‘sorry’ in de wandelgangen.
Paul stuurde haar een bos bloemen en bood zijn excuses aan. Tineke geeft toe dat ze het op dat moment nog steeds ‘niet goed’ vond, maar ze erkent tegelijk dat het wel degelijk een excuus was. Niet wegwuiven, maar toegeven dat het fout zat.
De manier waarop Tineke omgaat met vergeven
Tineke is daar heel resoluut in, vertelt ze. Voor haar is het vaak geen grijs gebied: iemand is óf vergeven, óf iemand heeft het voorgoed verpest. Ze zegt dat ze niet eindeloos blijft hangen in halve verzoeningen of knippen en plakken aan een relatie.
In dit geval lijkt ze het hoofdstuk te hebben afgesloten. Niet omdat het ineens niets meer voorstelt, maar omdat er excuses kwamen en omdat ze voor zichzelf een duidelijke grens trekt. Zo blijft het incident niet haar hele leven de hoofdrol spelen.
Breder gesprek over humor op televisie
Dit soort verhalen laten ook zien hoe humor in entertainment kan schuren. Televisie draait vaak om tempo, bravoure en het scoren van de grap, maar soms gaat het mis. Niet elke scherpe opmerking is ‘gewoon een grap’, zeker niet als die iemand persoonlijk raakt.
De discussie is niet nieuw: wanneer wordt humor kwetsend, en wie bepaalt dat? Wat Tineke in elk geval duidelijk maakt, is dat ze vindt dat fysieke kenmerken of beperkingen geen makkelijk mikpunt mogen zijn, zeker niet in een publieke setting.
Een biografie als spiegel van een tijd
Dat dit voorval nu weer opduikt via een biografie, is ook veelzeggend. Biografieën halen niet alleen hoogtepunten naar boven, maar ook momenten die laten zien hoe de mediawereld vroeger werkte: scherper, ruwer en soms minder bewust van de impact.
Tegelijk geeft zo’n boek ruimte aan nuance. Niet alleen: “Dit gebeurde.” Maar ook: wat deed het met iemand, werd er verantwoordelijkheid genomen, en hoe kijkt iemand er jaren later op terug? Precies die laag maakt het verhaal relevanter dan een losse rel.
Tot slot
Voor Tineke lijkt het nu afgerond: er waren excuses, er was erkenning, en zij heeft haar eigen conclusie getrokken. Maar het is wel een herinnering aan hoe snel woorden kunnen blijven hangen, ook als het moment zelf allang voorbij is.
Wat vind jij: moet humor op tv harder kunnen, of hoort er altijd een duidelijke grens te zijn? Laat het weten in een reactie op onze sociale media.
