Wie Wibi Soerjadi een beetje volgt, weet dat muziek niet het enige is waar hij zijn hart in kwijt kan. Op Instagram deelt de pianist geregeld flarden uit zijn leven buiten de concertzaal, en juist daar kwam deze week een bericht voorbij dat veel volgers raakte.
Tussen de foto’s en herinneringen door werd langzaam duidelijk dat het om een definitief afscheid ging. Geen groot gebaar, geen lange uitleg, maar woorden die je meteen voelt: Wibi rouwt om Niska, het paard dat jarenlang een heel persoonlijke plek in zijn leven innam.
Afscheid van niska
In zijn bericht schrijft Wibi dat hij met “diepe droefheid” afscheid heeft moeten nemen van Niska. Onder een reeks foto’s is te zien hoe vaak ze samen waren: momenten in de stal, buitenritten en rustige beelden waarop vooral de vertrouwensband naar voren komt.
Wat het extra bijzonder maakt, is dat Niska volgens Wibi het eerste paard was dat hij ooit echt in zijn leven en “in zijn wereld” verwelkomde. Daarmee plaatst hij haar niet alleen als huisdier, maar als iemand die onderdeel werd van zijn dagelijkse ritme.
Een band die verder ging dan rijden
Wibi vertelt dat hij zich diep verbonden voelde met Niska. Hij omschrijft haar karakter als buitengewoon: levendig, vol energie, en vanaf het eerste moment was er een klik. Het zijn woorden die je meestal gebruikt voor een vriend, niet voor ‘zomaar’ een dier.
Volgens de pianist voelde elke rit met haar onvergetelijk en oprecht bijzonder. De band die zij deelden betekende alles voor hem, schrijft hij. Niska was niet alleen een metgezel, maar ook een soort ankerpunt in zijn leven buiten het podium.
Zijn ‘droompaard’ werd 30 jaar
In de post noemt Wibi haar zijn droompaard. Dat zegt iets over hoe hij haar zag: niet als een toevallige match, maar als een dier dat precies paste bij wie hij is en wat hij nodig had. Niska is 30 jaar geworden.
Die leeftijd maakt ook duidelijk dat ze een lange tijd deel uitmaakte van zijn leven. Met paarden bouw je, net als met mensen, aan vertrouwen over jaren. Juist daarom kan het afscheid zo hard binnenkomen, ook als je weet dat het ooit onvermijdelijk is.
‘Rust zacht’ en dankbaarheid
Wibi sluit zijn bericht af met woorden die vooral dankbaarheid ademen. Hij zegt dat hij de herinneringen die hij met Niska maakte nooit zal vergeten. Het is geen opsomming van prestaties of hoogtepunten, maar een simpele erkenning van wat ze hem gaf.
“Rust zacht, lieve Niska, en dank je wel voor alles wat je mij hebt gegeven,” schrijft hij. Daarmee zet hij de toon: een afscheid dat klein en persoonlijk voelt, maar juist daardoor veel oproept bij mensen die zelf ooit zo’n band hadden.
Eerder nam hij ook al afscheid van flashback
Het is bovendien niet de eerste keer dat Wibi een paard moet missen. Vorig jaar overleed zijn paard Flashback, dat de bijnaam Flash had. Dat verlies kwam onverwachts, nadat het dier in de wei een beenbreuk opliep.
Wibi vertelde destijds dat Flash “heel veel” voor hem betekende en dat hij na diens dood ontroostbaar was. Zijn vriendin Mirthe was een grote steun, maar hij merkte ook hoe lastig rouw kan zijn: hij kon er niet over praten en vond moeilijk woorden.
Waarom dit zoveel mensen raakt
De reacties onder dit soort berichten zijn vaak herkenbaar: wie ooit een dier heeft gehad dat als familie voelde, weet dat het verdriet niet ‘minder’ is omdat het geen mens is. Het is de stilte daarna die het zwaar maakt: het vaste ritueel valt weg.
Bij Wibi komt daar nog iets bij: zijn leven speelt zich voor een deel in het openbaar af. Juist dan is zo’n breekbaar bericht opvallend eerlijk. Hij laat niet de artiest zien, maar de man achter de piano, die net als iedereen afscheid moet nemen.
Praat mee
Het verlies van Niska markeert opnieuw hoe belangrijk dieren voor Wibi zijn geweest, als gezelschap en als rustpunt. Zijn woorden blijven eenvoudig, maar de lading is duidelijk: dit was een band die je niet vervangt, alleen meedraagt.
Wat vind jij: mag verdriet om een dier net zo serieus genomen worden als ander verlies? Laat het ons weten op onze social media, en deel vooral jouw herinnering of verhaal als je dat prettig vindt.
