Het leven na een lange relatie is zelden een rechte lijn, zeker niet als er een kind bij betrokken is en de spotlights altijd meebranden. Bij André Hazes en Monique Westenberg lijkt het uiterlijk inmiddels rustig: geen publiek geruzie, geen moddergooien, vooral praktische afspraken.
Maar achter die kalme buitenkant speelt er wél van alles. Niet alleen omdat André inmiddels verder is gegaan met Noa Braaf, maar ook omdat hun zoon Dré (9) in een fase zit waarin je als ouder extra scherp bent.
Een breuk zonder drama, maar niet zonder pijn
André Hazes (32) en Monique Westenberg (48) besloten ongeveer een jaar geleden definitief uit elkaar te gaan. Opvallend: dat gebeurde zonder de harde woorden die je bij BN’er-breuken vaak ziet. Voor de buitenwereld oogde het volwassen en netjes.
Voor Monique voelde het trotzdem anders. Zeker omdat André relatief snel weer nieuw geluk vond bij Noa Braaf (25). Dat kan je rationeel begrijpen en toch emotioneel als een klap binnen krijgen, helemaal als je samen een kind opvoedt.
Waarom Monique toch vooral vooruit blijft kijken
Monique heeft de afgelopen periode duidelijk gekozen voor één prioriteit: stabiliteit voor Dré. In Fabulous Mama, waar ze de Solo Mom of the Year Award kreeg, zegt ze dat ze later hoopt dat haar zoon terugkijkt en voelt: mijn moeder was er.
Die onderscheiding maakt haar trots, maar het alleenstaande moederschap was nooit het plan. Monique had Dré liever een ‘klassiek’ thuis gegund, met twee ouders onder één dak. Alleen: je kunt een ideaalbeeld niet forceren.
Een knipperlichtrelatie met een beladen geschiedenis
Wie het koppel al langer volgt, weet dat hun relatie ruim tien jaar lang aan en uit ging. Dat soort dynamiek is voor volwassenen al ingewikkeld, laat staan voor een kind dat probeert te snappen wanneer ‘samen’ ook echt samen is.
Vorig jaar april leek er tijdens een familievakantie naar Amerika nog even een soort gezinsgevoel te hangen. Juist in die periode vertelden André en Monique aan Dré dat ze definitief uit elkaar gingen—bewust getimed, om te laten zien dat ze wél verbonden blijven.
Co-ouderschap als team, niet als stel
Volgens Monique verloopt het co-ouderschap goed en is communicatie daarbij het sleutelwoord. Ze benadrukt dat je bij elkaar moet kunnen binnenlopen en dat je als ouders zichtbaar samen optrekt, ook als de relatie voorbij is.
Dat zie je terug in de kleine dingen: samen langs het voetbalveld staan, afspraken helder houden en Dré laten voelen dat hij niet hoeft te kiezen. “We zijn een team,” is de boodschap, “ook al zijn we geen stel meer.”
De zorgen rond Dré: concentratieproblemen en ADHD
Toch is er een onderwerp dat zwaarder weegt dan wie met wie is: Dré’s welzijn op school en thuis. De afgelopen tijd kreeg hij steeds meer concentratieproblemen. Uiteindelijk kwam daar een diagnose uit: ADHD.
Voor ouders is dat vaak dubbel. Aan de ene kant geeft het duidelijkheid—eindelijk een verklaring. Aan de andere kant start je ineens gesprekken over begeleiding, structuur en mogelijke behandeling. En die keuzes voelen al snel groot.
Een moeilijke beslissing: medicatie op jonge leeftijd
Monique vertelt dat zij en André besloten om met medicatie te beginnen, omdat Dré er in de praktijk echt baat bij zou hebben. Ze zegt er eerlijk bij dat ze daar niet luchtig over deed: ze stemde er ‘huilend’ mee in.
Dat is herkenbaar voor veel ouders. Je wilt je kind helpen, maar het idee van pillen bij een negenjarige kan schuren. Tegelijk kan medicatie bij ADHD, samen met goede begeleiding, juist rust brengen in hoofd en gezin.
Wat er nu verandert: een ontmoeting in een nieuwe setting
Alsof opvoeden in twee huishoudens nog niet genoeg organisatie vraagt, komt er binnenkort een nieuwe stap bij: een ontmoeting tussen André’s nieuwe liefde, zijn ex Monique en hun zoon. Een moment dat voor iedereen beladen kan zijn.
Als zoiets goed gaat, kan het Dré juist zekerheid geven: dit is de nieuwe werkelijkheid, en iedereen blijft normaal doen. Maar het vraagt volwassenheid, timing en vooral: het belang van het kind altijd vóór je eigen gevoelens zetten.
Stabiliteit boven alles, ook als het privé schuurt
Het verhaal van André en Monique is daarmee niet alleen een showbizz-update, maar vooral een kijk in hoe moderne gezinnen soms opnieuw moeten worden uitgevonden. Niet vanuit perfectie, maar vanuit praktische liefde en duidelijke grenzen.
De grootste winst lijkt nu dat Dré merkt dat zijn ouders hem serieus nemen—ook als het gaat om moeilijke beslissingen zoals medicatie. En dat ze, ondanks alles, proberen één lijn te trekken. Wat vind jij: doen André en Monique het als co-ouders goed? Laat het weten via onze social media.
