Het leven binnen het huishouden van Carola Smit heeft de afgelopen periode een heel andere wending gekregen. Waar ooit een ontspannen sfeer heerste, hangt nu een sluier van onzekerheid en voorzichtigheid over het dagelijkse bestaan.
De bekende zangeres uit Volendam, jarenlang het gezicht van BZN, merkt dat niets meer vanzelfsprekend is, terwijl de onderlinge liefde en verbondenheid onaangetast blijven.
De emoties in het gezin lopen sinds een bewuste dag hoog op. Carola, die zelf in het verleden werd geconfronteerd met ernstige gezondheidsproblemen, wordt opnieuw herinnerd aan die moeilijke tijd.
Haar eigen strijd tegen ziekte ligt nog vers in het geheugen nu zij en haar naasten opnieuw worden geconfronteerd met zorgen en angst, maar nu staat haar echtgenoot centraal in het verhaal.
Plotselinge verandering in gedrag
Het was een onverwacht moment dat de wereld van Carola en haar man, Herman Sier, op zijn kop zette. Op een dag merkte Carola dat Herman, die inmiddels 73 jaar is en een verleden heeft als stedenbouwkundige, ineens niet meer normaal kon spreken.
Voor Carola, die als geen ander weet hoe snel de gezondheid kan omslaan, was de schrik groot. De herinnering aan haar eigen herseninfarct op jonge leeftijd kwam direct boven.
Zonder aarzeling besloot Carola om 112 te bellen toen Hermans gedrag opvallend veranderde. Herman werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht, waarna een periode van spanning en onzekerheid volgde. Na enkele dagen onderzoeken stelden de artsen de diagnose: herpes encefalitis, een ernstige vorm van hersenontsteking veroorzaakt door het herpesvirus.
Deze diagnose bracht veel onzekerheid met zich mee over het verdere verloop en herstel.
Een lang herstelproces
“Een gevaarlijk virus dat met medicijnen kon worden teruggedrongen, maar dat toch schade heeft aangericht aan het hersenweefsel”, vertelt Herman in een interview met Margriet, ruim anderhalf jaar na het incident. Na een ziekenhuisopname van meer dan vijf weken mocht hij uiteindelijk naar huis terugkeren.
Toch voelde alles anders: de vertrouwde omgeving was vreemd geworden en Herman had het gevoel opnieuw zijn plek binnen het gezin te moeten vinden, vooral in relatie tot Carola en hun jongste dochter, die nog thuis woont.
“Ik vroeg me af: hoe pas ik hier in dit gezin? Ik kon niet terugvallen op mijn oude rol of op routine, want die waren er niet meer,” legt Herman uit. De vanzelfsprekendheid van het dagelijks leven was verdwenen, en het proces van herstel bleek lastig en langdurig.
Omgaan met geheugenverlies
De hersenontsteking heeft blijvende gevolgen achtergelaten. Herman kampt met geheugenverlies en vergeet tegenwoordig ongeveer de helft van wat hij op een dag doet of meemaakt. Volgens de artsen zal deze situatie blijvend zijn.
Herman erkent dat hij rationeel begrijpt dat hij bepaalde dingen moet accepteren, maar emotioneel vindt hij het lastig de hoop op volledig herstel los te laten. “Rationeel zie ik de noodzaak daarvan in, maar emotioneel kan ik de hoop dat ik ooit nog de oude word moeilijk loslaten.”
Het volgen van geheugentraining leverde tot nu toe weinig resultaat op. Om toch grip te houden op de dag, houdt Herman een dagboek bij waarin hij alles noteert wat hij doet. “Dan kan ik dat teruglezen,” beschrijft hij zijn nieuwe dagelijkse routine.
Deze methode helpt hem om niet te vergeten welke activiteiten hij heeft ondernomen.
Ondanks zijn beperkingen blijft Herman actief buitenshuis. Hij is vrijwilliger bij twee verschillende stichtingen, waar hij respectievelijk de rol van penningmeester en fondsenwerver op zich neemt. Daarnaast kookt hij wekelijks in een bejaardentehuis. Om te voorkomen dat hij belangrijke taken dubbel uitvoert, noteert hij direct als hij bijvoorbeeld een e-mail heeft verstuurd.
“Dit doe ik om te voorkomen dat ik dit even later opnieuw ga doen. Die gaten in mijn geheugen zijn een beproeving. Voor mij, maar natuurlijk ook voor Carola.”
Steun en verbondenheid binnen het gezin
De impact op Carola is groot. Thuis is ze voortdurend alert en probeert ze zo goed mogelijk om te gaan met de veranderde situatie. Ze omschrijft haar leven als ‘lopen op eieren’, omdat haar man zich anders gedraagt sinds de hersenontsteking.
Toch blijft Carola onwankelbaar trouw aan haar echtgenoot. Ze staat hem bij in goede en slechte tijden en laat hem geen moment in de steek.
Ook binnen het gezin moeten de rollen opnieuw verdeeld worden. De aanwezigheid van hun jongste dochter, die nog thuis woont, zorgt ervoor dat er extra aandacht gaat naar de onderlinge dynamiek. Iedereen in huis moet zich aanpassen aan de veranderde situatie van Herman.
Begrip en geduld zijn essentieel in deze zoektocht naar een nieuw evenwicht. De gezinsleden proberen samen een nieuwe balans te vinden waarin iedereen zich kan aanpassen aan de omstandigheden.
Vooruitkijken en hoop houden
Ondanks de tegenslagen geven Carola en Herman niet op. Ze richten zich samen op de toekomst en blijven plannen maken. Activiteiten als fietsen, scrabbelen, samen trainen in de sportschool en vooral plezier maken staan nog steeds op hun lijstje.
“Het is bij ons een hoge uitzondering als er een dag niet gelachen wordt,” vertellen ze over hun gezamenlijke kracht en optimisme.
De situatie vereist veel veerkracht van Carola, maar haar doorzettingsvermogen en loyaliteit blijven onverminderd groot. De familie blijft, ondanks alle hindernissen en moeilijke momenten, samen vooruitkijken. Het leven is anders geworden, maar de band tussen de gezinsleden is sterker dan ooit.
