Het leven van Carola Smit, bekend van BZN, staat al enige tijd op z’n kop door een ingrijpende gebeurtenis binnen haar gezin. De sfeer in huis is veranderd en de zangeres moet sindsdien met zorg omgaan met alles wat ze doet en zegt. De onzekerheid is groot, maar de liefde blijft onveranderd sterk aanwezig.
Zorgen en emoties spelen een grote rol sinds die bewuste dag. Carola heeft in het verleden zelf al eens moeten knokken tegen ernstige gezondheidsproblemen. De herinneringen aan haar eigen strijd komen opnieuw naar boven.
Dit keer is het echter haar man, Herman Sier, die getroffen wordt door iets wat hun dagelijks leven volledig op z’n kop zet.
Plotselinge verandering in gedrag
Het begon allemaal met een verontrustend moment: Herman, voormalig stedenbouwkundige en inmiddels 73 jaar oud, kon op een dag ineens niet meer normaal praten. Carola schrok zich rot, want zij weet als geen ander hoe snel de gezondheid kan omslaan.
Ze herinnert zich haar eigen herseninfarct op 23-jarige leeftijd, dat haar destijds tijdelijk halfzijdig verlamd maakte.
Toen Herman zich vreemd begon te gedragen, aarzelde Carola geen moment en belde direct 112. Herman werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Na enkele dagen vol spanning en onzekerheid kwam de diagnose: herpes encefalitis, een gevaarlijke vorm van hersenontsteking veroorzaakt door het herpesvirus.
‘Een gevaarlijk virus dat met medicijnen kon worden teruggetrokken, maar wel wat hersenweefsel heeft beschadigd,’ vertelt Herman anderhalf jaar later in een interview met Margriet.
Een lang herstelproces
De periode na de ziekenhuisopname was alles behalve eenvoudig. Na ruim vijf weken mocht Herman naar huis, maar daar voelde alles onwennig en vreemd. Hij moest zichzelf en zijn gezin, en met name Carola, opnieuw leren kennen.
‘Onze jongste dochter woont nog thuis en ik vroeg me af: hoe pas ik hier in dit gezin? Ik kon niet terugvallen op mijn oude rol of op routine, want die waren er niet meer,’ legt Herman uit. Het vertrouwde gezinsleven was veranderd.
De gevolgen van de hersenontsteking zijn nog steeds merkbaar. Herman vergeet nu ongeveer de helft van wat hij dagelijks doet en meemaakt. Dit geheugenverlies blijkt, volgens de artsen, blijvend te zijn. Herman moet leren accepteren dat sommige dingen niet meer terugkomen.
‘Rationeel zie ik de noodzaak daarvan in, maar emotioneel kan ik de hoop dat ik ooit nog de oude word moeilijk loslaten,’ geeft hij toe.
Omgaan met geheugenverlies
Het herstel verloopt langzaam en kent tegenslagen, bijvoorbeeld op het gebied van geheugentraining. Ondanks de inspanningen heeft deze training weinig resultaat opgeleverd. Om grip te houden op de dag, houdt Herman nu een dagboek bij waarin hij noteert wat hij allemaal doet. ‘Dan kan ik dat teruglezen,’ vertelt hij over deze dagelijkse routine.
Zijn activiteiten buiten de deur zijn ondanks alles niet tot stilstand gekomen. Herman blijft zich inzetten als vrijwilliger bij twee verschillende stichtingen. Bij de ene is hij penningmeester, bij de andere fondsenwerver. Daarnaast kookt hij één keer per week in een bejaardenhuis.
Om te voorkomen dat hij belangrijke taken vergeet, schrijft hij alles op zodra hij bijvoorbeeld een mail heeft verstuurd. ‘Dit doe ik om te voorkomen dat ik dit even later opnieuw ga doen. Die gaten in mijn geheugen zijn een beproeving. Voor mij, maar natuurlijk ook voor Carola.’
Steun en verbondenheid binnen het gezin
De impact op Carola is groot. Thuis probeert ze zo goed mogelijk met de nieuwe situatie om te gaan. Ze loopt op eieren, zoals ze het zelf omschrijft, omdat het gedrag van haar man is veranderd sinds de hersenontsteking.
Toch laat ze haar grote liefde geen moment in de steek. Ze blijft aan zijn zijde staan, in goede én slechte tijden.
Ook binnen het gezin moeten de rollen opnieuw worden verdeeld. De jongste dochter woont nog thuis, waardoor er extra aandacht uitgaat naar de dynamiek in huis. Iedereen moet zich aanpassen aan Hermans veranderde situatie. De gezinsleden zoeken samen naar een nieuwe balans, waarbij begrip en geduld centraal staan.
Vooruitkijken en hoop houden
Ondanks alle tegenslagen proberen Carola en Herman samen de blik op de toekomst te richten. Ze geven niet op en blijven plannen maken. Dingen als fietsen, scrabbelen, samen trainen in de sportschool en vooral plezier maken staan nog steeds op hun wensenlijstje.
‘Het is bij ons een hoge uitzondering als er een dag niet gelachen wordt,’ vertellen ze over hun gezamenlijke veerkracht en optimisme.
De situatie vraagt veel van Carola, maar haar trouw en doorzettingsvermogen zijn onverminderd groot. De familie blijft ondanks alles, met vallen en opstaan, samen vooruit kijken. Het dagelijks leven is anders geworden, maar de onderlinge band is sterker dan ooit.
