De familie Bauer wordt op dit moment geconfronteerd met een ingrijpende en emotionele situatie. Oma Wies, de moeder van zanger Frans Bauer en grootmoeder van Christiaan Bauer, woont sinds kort in een verzorgingstehuis.
Door haar vergevorderde dementie is zelfstandig wonen niet langer veilig. Voor Christiaan is dit een moeilijke periode, vol verwarring, liefde en het loslaten van wie zijn oma ooit was. Toch blijft hij haar trouw bezoeken, bijna elke dag, met een positieve blik op wat er nog wél is.
Verhuizen uit liefde: de moeilijke keuze van Frans Bauer
Frans Bauer sprak eerder met weekblad Privé over de moeilijke beslissing om zijn moeder te laten verhuizen. De zanger vertelt hoe zijn moeder steeds vaker vergat waar ze haar sleutels had gelaten of zonder waarschuwing het huis uit wandelde. “Mijn moeder lijdt aan dementie en begon de laatste tijd steeds vaker dingen te vergeten. Zo liet ze regelmatig haar sleutels liggen of ging ze wandelen zonder dat wij wisten waarheen. Dat werd gevaarlijk en daarom hebben we uiteindelijk die beslissing genomen.” Voor haar veiligheid was ingrijpen onvermijdelijk, ook al ging dat gepaard met veel verdriet.
Dagelijkse bezoeken als vorm van houvast
Voor kleinzoon Christiaan is het een intensieve tijd. Hij ziet van dichtbij hoe zijn oma verandert door haar ziekte, maar hij weigert de band met haar te laten verslappen. “Het is niet leuk om te zien dat mijn oma door haar ziekte vergeetachtig is. Maar het doet me wel goed om te zien dat ze in het verzorgingstehuis goed wordt verzorgd en daar ook de zorg krijgt die ze nodig heeft.” Elke dag opnieuw zoekt hij haar op. Die momenten geven hem rust, zeker nu ze letterlijk om de hoek woont. “Het verzorgingstehuis staat in de straat achter ons. Oma woont nu nog dichter bij ons dan waar ze eerder woonde op het woonwagenkamp.” Dat fysieke nabijheid troost biedt, blijkt uit alles wat hij deelt.
Pijnlijke momenten van niet-herkenning
Eén van de moeilijkste aspecten van de ziekte is het verlies van herkenning. Soms herkent oma Wies haar kleinzoon niet meer. “Dat oma me soms niet herkent, is wel lastig. Het ene moment weet ze wel wie je bent en het andere moment niet.” Zulke momenten zijn pijnlijk, maar Christiaan laat zich er niet door ontmoedigen. Hij houdt vast aan de keren dat haar blik oplicht van herkenning. In die zeldzame seconden herleeft hij de vertrouwde band. Hij weet dat zijn oma niet expres vergeet en hij haalt kracht uit het idee dat ze zich veilig voelt waar ze nu woont.
Lichtpuntjes in het verzorgingstehuis
Ondanks alles probeert de familie Bauer zich te richten op wat nog wél goed gaat. Wies voelt zich inmiddels thuis in haar nieuwe omgeving. Ze geniet van het koor, de dagelijkse rituelen en het gezelschap van anderen die haar situatie begrijpen. “Het is altijd een beetje afwachten, maar oma is wel vrolijk, gaat naar het koor en heeft in het verzorgingstehuis vriendinnen die ook allemaal een beetje vergeetachtig zijn,” vertelt Christiaan aan Party. Die momenten van vrolijkheid geven houvast. Ze laten zien dat plezier nog steeds mogelijk is, ook als herinneringen vervagen.
De kracht van familie in moeilijke tijden
De familie Bauer staat al jaren bekend om hun hechte band, en in deze moeilijke periode wordt duidelijk hoe sterk die familieband blijft. Christiaan kiest ervoor om zijn oma elke dag te blijven opzoeken, ook al herkent zij hem niet altijd. Voor hem zijn het geen verloren bezoeken, maar waardevolle herinneringen in het nu. Liefde verandert niet door ziekte, dat bewijst hij met elke stap die hij naar haar kamer zet. Zo blijft de familie Bauer overeind, in goede en in zware tijden.
