De openheid waarmee Frans en Mariska Bauer terugkijken op een van de zwaarste periodes uit hun leven laat diepe indruk achter. In het programma Frans en Mariska, Stellen op de Proef vertellen zij aan Sebastiaan en Tooske Ragas hoe het herseninfarct van Mariska hun wereld volledig op zijn kop zette.
Je voelt tijdens het gesprek hoe onverwacht en beangstigend de situatie was en hoe krachtig hun gezin uiteindelijk bleek. De emoties zitten nog altijd dicht onder de oppervlakte en je merkt hoe groot de impact is geweest op hun dagelijks leven, hun relatie en hun rol binnen het gezin.
Het moment waarop alles misging
Mariska vertelt hoe de eerste signalen zich onverwacht aandienen tijdens een ogenschijnlijk gewone dag. Ze wilde boodschappen doen en reed weg zonder enig vermoeden dat haar gezondheid binnen enkele minuten zou instorten. Ze legt uit dat ze iemand wilde bellen omdat ze niet meer precies wist hoe laat haar afspraak plaatsvond. Op dat moment voelde ze dat haar woorden niet meer klopten. Ze zegt: “Met Mariska Bauer, althans, dat wilde ik zeggen. De ‘Mariska’ kwam eruit, maar de ‘Bauer’ niet.”
Op dat moment drong het nog niet volledig tot haar door wat er gebeurde, maar haar lichaam gaf duidelijke waarschuwingen. Ze merkte dat haar rechterarm niet deed wat zij wilde toen ze haar auto in zijn achteruit wilde zetten. Ze moest de handeling met haar linkerarm uitvoeren. Die onverwachte beperking voelde angstig en vreemd. Ze besloot thuis haar bloeddruk te meten en zag dat die veel te hoog was. Dat besef was voor haar het moment waarop haar zorgen toenamen.
De noodzaak om snel te handelen
Frans vertelt dat hij geen seconde wilde wachten en direct besloot naar de eerste hulp te gaan. Hij vroeg of er naar Mariska gekeken kon worden, maar kreeg te horen dat zij eerst telefonisch een afspraak bij de huisarts moesten maken. Dat voelde voor hem bijna onwerkelijk, gezien de ernst van haar klachten. Hij zette Mariska op een stoel in de hal en liep meteen naar buiten om de huisarts te bellen.
Tijdens dat telefoongesprek werd duidelijk hoe ernstig haar toestand was. Frans zegt: “Ik zei dat het niet best was wat ze had.” De reactie die volgde maakte alles plotseling echt. Hij vertelt dat op dat moment “de hel losbarstte” en dat het meteen heel serieus werd. De medische zorg kwam snel op gang, maar het besef dat hun leven van het ene op het andere moment kon veranderen, kwam pas later.
Onzekere dagen en een zware emotionele achtbaan
Frans blikt terug op de dagen die volgden en noemt ze zonder twijfel “heel onzeker”. Hij vertelt dat Mariska uitstekende zorg ontving, maar dat hij zich toch in een soort nachtmerrie bevond. De angst, machteloosheid en spanning maakten die periode bijna onwerkelijk. Je voelt in zijn woorden nog altijd de intensiteit van die tijd.
Hij vertelt hoe zijn rol binnen het gezin in één dag volledig veranderde. Hij stond er ineens alleen voor met hun vier zoons. Voorheen werd veel geregeld door Mariska, en nu moest hij plotseling alle ballen tegelijk in de lucht houden. Die ervaring liet hem zien hoe sterk hun gezin is, maar ook hoe kostbaar de steun uit hun omgeving bleek. Hij zegt dat je in zulke situaties pas ziet “waar je echte vrienden zitten”.
De kracht van een hechte gezinsband
Mariska en Frans laten duidelijk zien dat liefde en loyaliteit in moeilijke tijden kracht geven. Het herseninfarct bracht veel onzekerheid, maar het zorgde ook voor een diepe verbondenheid die zij nu met dankbaarheid koesteren. Je merkt hoe zij elkaar door die periode trokken en hoe sterk hun relatie daardoor is geworden.
De manier waarop Mariska terugpraat over haar herstel, haar verwarring tijdens het moment zelf en haar dankbaarheid voor de steun uit het gezin maakt het verhaal indrukwekkend menselijk. Door hun eerlijkheid krijg je als kijker een helder beeld van de kwetsbaarheid die zij hebben toegelaten en de moed die zij samen hebben getoond. De impact van die periode blijft voelbaar, maar hun verhaal bewijst dat liefde, familie en veerkracht alles kunnen dragen.
