In de wereld rond de familie Hazes lijkt bijna niets écht privé te blijven. Toch zijn het juist de kleine, ongemakkelijke herinneringen die soms het hardst binnenkomen. In de podcast ADHAZES duikt André Hazes terug in zo’n moment uit zijn jeugd, eentje waar hij nog altijd met schaamte op terugkijkt.
Het gesprek begint luchtig, maar krijgt al snel een serieuzere ondertoon wanneer Roxeanne haar broertje iets vraagt dat veel mensen waarschijnlijk herkennen: heb je ooit de naam van je beroemde vader gebruikt om indruk te maken? André hoeft niet lang na te denken. En het antwoord is pijnlijk eerlijk.
Een vraag die meer losmaakt dan verwacht
Tijdens de podcast stelt Roxeanne Hazes aan André een opvallend directe vraag: of hij de naam van hun vader, André Hazes sr., ooit heeft misbruikt. Het klinkt bijna als een plagerijtje, maar André’s reactie laat meteen voelen dat er meer achter zit.
Waar sommige mensen het zouden wegwuiven als ‘pubergedrag’, schiet bij André direct een concrete herinnering te binnen. Niet eentje waar je stoer mee kunt lachen, maar een moment dat hij zelf nog steeds associeert met schaamte en spijt.
Terug naar een kwetsbare periode thuis
De herinnering speelt zich af in de laatste fase van het leven van Hazes sr., toen hij ernstig ziek was en grotendeels in bed lag. Voor André was dat thuis een verwarrende tijd: rouw die nog niet officieel was, maar al wel in de kamer hing.
Juist in zo’n periode kan aandacht van buitenaf extra verleidelijk zijn, zeker voor een jongen die opgroeit met een achternaam die overal deuren opent. André vertelt dat hij toen contact had met twee meisjes en zich tegenover hen wilde bewijzen.
De webcam en het bewijs dat te ver ging
Wat hij vervolgens beschrijft, is confronterend simpel: om te laten zien dat hij écht de zoon van André Hazes was, draaide hij zijn webcam richting zijn slapende vader. “Ik draaide mijn webcam en liet papa zien die daar zo lag,” vertelt hij in de podcast.
Het besef dat hij iemands kwetsbaarheid gebruikte als ‘bewijs’ voor zijn eigen verhaal, komt nu hard terug. André zegt dat hij zich daar lang rot over heeft gevoeld. Het is geen stoere anekdote, maar een voorbeeld van hoe ver onzekerheid je kan duwen.
Ook na het overlijden bleef het gedrag hangen
Alsof dat ene moment nog niet ongemakkelijk genoeg is, geeft André toe dat het niet stopte toen zijn vader overleed. Ook daarna bleef hij de naam van Hazes sr. gebruiken om indruk te maken, alsof het een soort snelle route was naar aandacht.
“Ik gebruikte altijd papa. Gewoon tot het einde,” zegt hij, zichtbaar beschaamd. Het klinkt hard, maar juist die eerlijkheid maakt het gesprek in de podcast zo anders dan de standaard showbizzpraat die vaak om de familie heen hangt.
Roxeanne’s reactie: schrik en een voorzichtig lachje
Roxeanne reageert in eerste instantie geschrokken. Het idee dat André hun vader in zo’n intiem en kwetsbaar moment heeft ‘ingezet’ voor bewijsdrang, raakt aan iets wat in veel gezinnen heilig is: de grens tussen privé en buitenwereld.
Toch zit er ook een menselijk randje aan haar reactie. Nadat de schrik wat zakt, kan ze er voorzichtig om lachen—niet omdat het grappig is, maar omdat het zo pijnlijk eerlijk is. “Wat zielig,” zegt ze tegen haar broertje.
Waarom dit soort bekentenissen blijven hangen
Wat dit verhaal zo opvallend maakt, is dat André niet probeert zichzelf eruit te praten. Hij noemt het geen ‘stomme fout’ om snel af te sluiten, maar laat voelen dat het hem echt heeft beziggehouden. Die openheid is zeldzaam in bekende families.
Daarnaast zegt het ook veel over opgroeien in de schaduw van een icoon. De naam Hazes is groot, maar voor kinderen van een beroemdheid kan diezelfde naam ook een vreemde rol spelen: als schild, als ticket, en soms als valkuil.
De familie Hazes en het leven in het openbaar
Voor Roxeanne en André is het bijna normaal geworden dat persoonlijke gebeurtenissen onderwerp van gesprek zijn—op televisie, in interviews en nu dus ook in hun eigen podcast. Dat levert openheid op, maar ook momenten waarop je achteraf denkt: had ik dit wel moeten delen?
Toch lijkt ADHAZES juist te draaien om dat eerlijke randje: niet alleen de glans van de Hazes-naam, maar ook de rafelranden. Dit gesprek laat zien dat achter elke bekende achternaam gewoon mensen zitten met schaamte, spijt en groei.
Wat vind jij: herkenbaar of een grens te ver?
De bekentenis van André roept automatisch discussie op. Was dit ‘gewone puber-onhandigheid’ in een uitzonderlijke situatie, of ging hij hiermee echt over een morele grens? Feit is: hij lijkt het zelf als iets zwaars te blijven dragen.
Benieuwd hoe jij hiernaar kijkt. Vind je het sterk dat hij dit zo open vertelt, of had hij dit juist privé moeten houden? Laat het weten via onze socials en praat mee in de reacties.
