In een paar seconden kan alles kantelen. Dat is precies wat Mariska Bauer (50) in 2022 overkwam, toen ze plots in een medische rollercoaster belandde die haar blik op het leven voorgoed zou veranderen. Niet door een lang ziekbed of een maandenlange aanloop, maar door een gebeurtenis die zonder aankondiging binnenviel.
In een openhartige terugblik in Bridget& vertelt Mariska hoe ze die periode beleefde: van verwarring en ontkenning tot angst, doorzetten en uiteindelijk een herstel waar ze nu met zichtbare trots op terugkijkt. Het is een verhaal dat niet alleen over schrik gaat, maar vooral over veerkracht.
Een dag die ineens anders was
Toen Mariska in het ziekenhuis terechtkwam, drong de ernst van de situatie nog nauwelijks tot haar door. Artsen dachten aan een herseninfarct, maar dat nieuws leek in eerste instantie langs haar heen te glijden alsof het iemand anders betrof.
Dat had ook te maken met het moment: het was coronatijd, dus ze moest veel alleen doen. Frans, haar vertrouwde steun, kon niet zomaar bij haar zijn. Daardoor voelde alles nog onwerkelijker, alsof ze naar haar eigen leven zat te kijken.
Het moment waarop het kwartje viel
De echte schok kwam pas toen ze opstond om naar het toilet te gaan. Een simpele handeling, iets dat je nooit bewust doet. Maar juist daar merkte ze dat haar lichaam niet meer meewerkte zoals altijd, en ineens werd het verhaal echt.
“Toen wilde ik naar de wc, maar ik was aan een kant verlamd,” vertelt ze. Vanaf dat moment ging het niet meer om vermoedens of medische termen, maar om de harde realiteit: er was iets gebeurd in haar hoofd met directe gevolgen.
Ontkenning, daarna pure angst
Mariska kreeg een informatiemap mee, maar in het begin wilde ze er niets van weten. Ze hield zichzelf voor dat dit haar niet kon overkomen. Alsof je door het weg te duwen ook voorkomt dat het waar is.
Die ontkenning sloeg later om in angst. “Ik dacht: nu ga ik dood.” Vooral de gedachte dat een verlamming blijvend kon zijn, raakte haar. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal: wie ben je nog als alles anders wordt?
Het internet als valkuil
Op zoek naar houvast belandde Mariska online, wat voor veel mensen herkenbaar zal zijn. Alleen: internet is zelden mild. Je stuit al snel op de heftigste scenario’s, de uitzonderingen en de verhalen die je nachtrust kosten.
Achteraf is ze daar duidelijk over: dat moest ze eigenlijk niet doen. Het maakte haar banger dan nodig was. Toch is het menselijk: als je geen controle voelt, ga je zoeken naar antwoorden, ook als die je niet geruststellen.
Herstellen als dagtaak
Bij de pakken neerzitten was geen optie, en dat werd de rode draad in haar herstel. Haar dagen stonden in het teken van oefenen, trainen en prikkels. Niet een beetje, maar consequent — omdat elke stap vooruit telde.
Ze deed geheugentrainingen en opdrachten om haar hersenen actief te houden. Het was werken aan iets wat je niet kunt zien, maar wel voelt. En steeds bleef die ene gedachte terugkomen: dit gaan we even oplossen.
Langzaam weer Mariska worden
Herstel komt zelden in één rechte lijn. Het is vaak een optelsom van goede dagen, slechte dagen en alles ertussenin. Bij Mariska duurde het ongeveer een jaar voordat ze weer het gevoel had dat ze zichzelf terughad.
Nu zegt ze dat ze weer “voor 99 procent de oude” is. Dat is niet alleen een percentage, maar een overwinning. En dat laatste procentje vergeetachtigheid? Daar heeft ze zelf ook een nuchtere verklaring voor: misschien is het gewoon de overgang.
Trots, relativering en vooruitkijken
Wat vooral blijft hangen is hoe ze terugkijkt: niet alleen met schrik, maar ook met trots. Ze heeft iets meegemaakt dat je wereld kleiner kan maken, en toch lijkt het haar juist scherper te hebben gemaakt op wat belangrijk is.
De aflevering van Bridget& waarin Mariska dit vertelt, laat zien hoe kwetsbaarheid en kracht prima naast elkaar kunnen bestaan. Wat vind jij van haar openheid en haar manier van omgaan met angst en herstel? Laat het weten via onze socials.
