Simon Keizer staat al jaren bekend als de rustige helft van het voormalige duo Nick & Simon, maar achter dat vriendelijke imago blijkt soms een hoofd te schuilen dat behoorlijk hard kan draaien. In een open gesprek deelt hij hoe kleine irritaties, oude overtuigingen en vastgezet verdriet hem jarenlang meer beïnvloedden dan hij zelf doorhad.
Het zijn geen grote schandalen of heftige onthullingen, maar juist de herkenbare, menselijke momenten die blijven hangen. Van streng zijn voor je kinderen tot mopperen om iets kleins in een hotel: Simon vertelt eerlijk hoe snel je in je eigen gedachten verstrikt kunt raken.
Een retraite die meer losmaakte dan gedacht
Een tijd geleden trok Simon er twaalf dagen op uit voor een retraite in Costa Rica. Niet voor een leuk tripje, maar om orde te scheppen in zijn hoofd. Daar ontdekte hij dat er nog verdriet zat dat, zoals hij het zelf noemt, “vastgeroest” was.
Die ontdekking werkte door op meerdere lagen. Simon realiseerde zich dat hij misschien eerder hulp had moeten zoeken, omdat zijn innerlijke onrust en ontevredenheid ook een rol speelden in hoe hij naar zijn werk en succes keek. Achteraf gezien had dat zelfs invloed kunnen hebben op de toekomst van het duo.
Twijfel aan eigenwaarde ondermijnde het succes
Wat Simon vooral raakte, was hoe streng hij jarenlang voor zichzelf was. Hij vertelt dat hij regelmatig dacht dat de muziek niet ‘stoer’ of ‘serieus’ genoeg was, en dat hij het soms wegzette als “vrouwenmuziek”. Dat stemmetje in zijn hoofd bleek hardnekkig.
Die gedachten kwamen niet zomaar uit de lucht vallen. Simon koppelt ze aan een diepe overtuiging dat hij niet goed genoeg was. En als je zo denkt, kun je je eigen succes ook gaan saboteren, soms zonder dat je het doorhebt. Hij merkt daarbij op dat een afgevlakt gevoelsleven het makkelijker maakte om nare dingen minder binnen te laten komen, maar mooie momenten dus óók.
Nieuwe gewoontes om beter met zichzelf om te gaan
Inmiddels probeert Simon zijn leven anders in te richten, met meer rust en minder automatische reacties. Een van zijn nieuwe gewoontes: elke dag om zes uur opstaan om te journallen, oftewel schrijven om gedachten te ordenen. Dat stille uur, nog vóór iedereen wakker is, noemt hij “goud”.
Opvallend: hij houdt die routine ook vol op vakantie. Juist dan, wanneer de dagen vaak rommelig zijn en prikkels sneller binnenkomen, helpt zo’n vast moment hem om zijn stemming niet te laten bepalen door alles wat er om hem heen gebeurt.
Het espresso-moment op Ibiza en de kracht van zelfreflectie
Een voorbeeld dat hij zelf deelt, laat precies zien hoe snel irritatie kan ontstaan. Op Ibiza zat hij in een hotel waar een vriendelijke nachtwaker elke ochtend de lichten alvast aandeed en een espresso voor hem klaarzette. Na een paar dagen werd dat een verwachting.
Maar aan het einde van de week stond er ineens een andere nachtwaker. Geen licht, geen espresso. En voor Simon het wist, was hij om vijf over zes al flink geïrriteerd en had hij de nieuwe medewerker in zijn hoofd al bestempeld als “vervelend”. Tot hij zichzelf betrapte en dacht: wat ben je aan het doen?
Gedachten zijn niet altijd de waarheid
Dat moment gaf hem een belangrijk inzicht: gedachten zijn vaak slechts gedachten, geen feiten. Misschien was die nieuwe nachtwaker wel een geweldige vent, bedacht Simon. Het probleem zat niet in de situatie, maar in de automatische interpretatie die hij eraan gaf.
Simon benadrukt dat hij niet ineens een “verlicht mens” is geworden. Hij kan zijn denken niet uitzetten, zegt hij, maar hij probeert zijn gedachten wel minder serieus te nemen. De oude Simon zit er nog steeds, alleen herkent hij hem nu sneller en kan hij soms op tijd bijsturen.
Thuis blijven de scherpe randjes soms zichtbaar
Die eerlijkheid maakt het verhaal ook geloofwaardig: Simon doet niet alsof hij altijd kalm en zen is. Hij geeft toe dat zijn omgeving die oude reflexen soms nog steeds merkt. Vooral op momenten dat hij onverwacht wakker wordt, kan hij niet bepaald gezellig zijn.
Als zijn dochter Kiki hem bijvoorbeeld ’s ochtends wakker maakt, zegt hij, dan is hij “gewoon niet zo’n leuk mens”. Geen dramatische bekentenis, maar wel eentje waar veel ouders (en partners) zich waarschijnlijk in herkennen: slaap en humeur zijn soms een lastige combinatie.
Van duo naar solo: een nieuwe fase sinds 2023
De persoonlijke ontwikkeling van Simon loopt parallel aan een grote verandering in zijn carrière. Sinds 2023 zijn Nick & Simon geen muzikaal duo meer. Ze sloten hun gezamenlijke hoofdstuk af met een afscheidsconcert, waarna het rond de samenwerking stil bleef.
Nick koos daarna voor een solopad, en Simon deed hetzelfde. In 2025 bracht Simon het nummer Ik Zeg Het Te Weinig uit. Rond dat lied vertelde hij ook over zijn drijfveren en wat hij ermee wilde zeggen—een teken dat hij muziek nu misschien eerlijker en dichter bij zichzelf durft te maken dan voorheen.
Wat dit verhaal vooral laat zien
Het gesprek met Simon laat vooral zien hoe dun het lijntje is tussen succes en zelftwijfel, en hoe makkelijk je in automatische patronen belandt. Niet omdat je ‘slecht’ bent, maar omdat je hoofd soms sneller oordeelt dan je hart kan bijbenen.
Zijn verhaal is geen kant-en-klare handleiding voor geluk, maar wel een inkijkje in iemand die probeert vriendelijker te worden voor zichzelf en anderen. Wat vind jij: herken je dit soort irritaties of dat strenge stemmetje in je hoofd? Laat het weten op onze social media.
