Voor Trijntje Oosterhuis is donderdag zo’n dag die je al voelt aankomen zodra je wakker wordt. Er hangt iets in de lucht dat moeilijk uit te leggen is, alsof alles nét wat stiller is dan anders. Op Instagram deelt ze een persoonlijk bericht, zonder veel opsmuk, maar met woorden die recht binnenkomen.
Ze laat haar volgers weten dat er een datum is die ze niet zomaar voorbij kan laten gaan. Wie haar al langer volgt, weet dat familie een grote plek inneemt in haar leven. En juist op dagen als deze schuift dat gemis naar voren.
Drie jaar na het afscheid
Precies drie jaar geleden overleed haar vader, Huub Oosterhuis. Trijntje staat daar nu bij stil met een foto en een tekst die tegelijk zacht en krachtig aanvoelt. Niet alleen als herinnering, maar ook als een manier om hem dichtbij te houden.
In haar bericht schrijft ze dat haar vader nog altijd dichtbij voelt. “In gedachten kruip ik met al m’n kinderen nog elke dag zo tegen je aan,” deelt ze. Een zin die veel zegt: over liefde, over gemis, en over hoe familiebanden doorlopen.
De lente kreeg een andere kleur
Het valt op dat Trijntje specifiek de lente noemt, het seizoen waarin haar vader is overleden. Waar de lente voor veel mensen vooral gaat over zon, groei en nieuwe plannen, heeft het voor haar een extra laag gekregen. Iets zachts én iets verdrietigs.
Ze beschrijft de lente als symbool voor nieuw leven, een nieuw begin en een nieuwe fase. Daarbij klinkt ook een soort persoonlijke belofte door: elke dag opnieuw zien als een kans om te groeien en dichter bij jezelf te komen.
Geen einde, maar een verschuiving
Wat haar woorden bijzonder maakt, is de manier waarop ze het verlies benadert. Ze schrijft niet alsof de band met haar vader is verdwenen, maar alsof die van vorm is veranderd. Rouw als iets dat meebeweegt, in plaats van iets dat afsluit.
“Jouw overlijden was geen einde, maar een nieuw begin van onze vader-dochterrelatie,” schrijft ze. Dat is een opvallende gedachte, maar ook eentje die veel mensen herkennen: iemand kan weg zijn, en toch in je dagelijks leven aanwezig blijven.
De lessen die blijven hangen
Trijntje haalt ook aan wat haar vader haar meegaf, niet met grote quotes of zware levenswijsheden, maar met iets simpels en menselijks. Het gaat haar om groei: jezelf mogen worden, steeds een beetje meer. Dat blijft, zelfs als iemand er niet meer is.
Ze schrijft: “Dat wij mogen groeien naar wie wij zijn. Dat hebben we van jou geleerd.” Het is zo’n zin die je meteen terugbrengt naar opvoeding, naar gesprekken aan tafel, naar hoe ouders je stiekem vormen—ook als je volwassen bent.
Muziek als plek om samen te komen
De invloed van Huub Oosterhuis leeft niet alleen voort in herinneringen, maar ook in muziek. Trijntje vertelt dat ze tijdens haar jaarlijkse concert in de Dominicuskerk zijn liedjes zingt, samen met meerdere generaties. Alsof de tijd even naast elkaar mag bestaan.
Op zulke momenten, schrijft ze, vult haar hart zich opnieuw met liefde. Het is niet moeilijk voor te stellen: muziek als brug, als ritueel, als iets wat mensen bij elkaar brengt zonder dat je alles hoeft uit te leggen.
Huub Oosterhuis en zijn nalatenschap
Huub Oosterhuis overleed op 9 april 2023, op 89-jarige leeftijd. Zijn woorden en liedteksten leven voor veel mensen door, juist omdat ze vaak gaan over zingeving, hoop en menselijkheid. Voor sommigen zijn ze troostend, voor anderen vertrouwd.
Voor Trijntje komt alles samen in één conclusie die ze ook in haar bericht benadrukt: liefde is wat blijft. “Liefde is het enige,” schrijft ze. Wat vind jij van haar woorden? Laat het weten via onze sociale media.
