Irritaties in een relatie: ze horen erbij, zelfs als je dol bent op elkaar. Soms zit het ’m niet in grote ruzies of drama, maar juist in die ene gewoonte die elke dag weer terugkomt. En dan merk je: liefde en lichte ergernis kunnen prima naast elkaar bestaan.
Ook Chantal Janzen is daar opvallend eerlijk over. In gesprekken deelt ze geregeld grappige, herkenbare momenten uit haar gezinsleven met man Marco Geeratz. En ergens tussen het lachen door, herkennen veel mensen precies dat gevoel: je partner is geweldig, maar soms wil je hem ook even achter het behang plakken.
Een rode vlag die stiekem best handig is
Chantal noemt het zelf een ‘rode vlag’: Marco heeft volgens haar geen enkel besef van tijd. Waar zij leeft op planning, structuur en “als we nu gaan, zijn we net op tijd”, lijkt hij te functioneren op een volledig eigen, ontspannen klok.
En toch komt daar meteen de twist: het levert hem eigenlijk geen problemen op. Sterker nog, de eigenschap die haar het meest irriteert, is dat Marco ondanks dat gebrek aan tijdsdruk… nooit te laat is. Dat is precies het punt waarop Chantal zichzelf niet meer begrijpt.
Ochtendspits in huis: twee totaal verschillende routines
Het wordt pas echt duidelijk in de ochtend, wanneer zoon Bobby naar school moet. Chantal pakt haar routine zorgvuldig aan: douchen, haren wassen, en als het even kan ook nog een maskertje. Alles liefst met een beetje rust en overzicht.
Marco heeft een andere aanpak. Volgens Chantal bestaat zijn ochtend vooral uit zich aankleden en vervolgens extreem lang op het toilet zitten. Niet even snel, maar echt alsof hij een compleet ochtendprogramma afwerkt. En dat botst nogal met haar manier van starten.
De wc-kwestie waar Chantal niet tegen kan
Chantal maakt er geen geheim van: zij kan zich niet voorstellen dat je ’s ochtends zo lang rustig kunt gaan zitten. In haar beleving is het bijna ondenkbaar om daar de tijd voor te nemen, terwijl de dag al roept en iedereen de deur uit moet.
Voor Marco lijkt het juist een vast ritueel. En hoe irritant zij het ook vindt, hij blijft er kalm onder. Het komische is: ondanks zijn uitgebreide wc-sessie krijgt hij Bobby wél gewoon op tijd op school. Dat gegeven prikt extra in Chantal’s perfectionistische planning.
Altijd alles klaarzetten, en toch het nakijken hebben
Chantal vertelt dat zij vaak al de avond van tevoren spullen klaarlegt. Tas, kleding, planning: alles staat in de startblokken, zodat de ochtend zo soepel mogelijk loopt. Ze probeert zichzelf wijs te maken dat het allemaal wel past.
Maar dan ziet ze dat Marco, zonder dat hele voorbereidingscircus, gewoon op tijd is. En daar zit de frustratie: zij rent, regelt en schakelt, terwijl hij rustig zijn routine doet. Chantal geeft zelfs toe dat ze dan zelf de hele dag “niet geweest” is.
Waarom het haar toch aan het denken zet
Het klinkt grappig, maar Chantal is ook eerlijk over wat zoiets met je kan doen. Als je een eigenschap dagelijks tegenkomt, kan het voelen alsof je soms liever je eigen ritme volgt, zonder rekening te houden met iemands totaal andere tempo.
Ze zegt zelfs dat het haar weleens het idee geeft: ik zou het niet erg vinden om nu alleen te wonen, gewoon in mijn eentje. Niet omdat ze weg wil bij Marco, maar omdat het soms aantrekkelijk klinkt om je eigen systeem te kunnen draaien.
De voordelen die ze niet kan negeren
Toch is de balans duidelijk: Chantal wil niets liever dan bij Marco blijven. En dat komt niet door perfecte gewoontes of een vlekkeloze planning, maar juist doordat hij in de kern iemand is die zichzelf makkelijk op de tweede plek zet.
Ze noemt hem een ultiem goede vader. Iemand die meegaat in het spelen, ook als het heet is, ook als het zand overal zit, ook als het eigenlijk makkelijker is om “nu even niet” te zeggen. Marco doet het gewoon, keer op keer.
Een energielevel waar Chantal soms van smelt
Waar Chantal zelf zonder schuldgevoel “nee” kan zeggen als ze moe is, lijkt Marco bijna oneindige energie te hebben. Als Bobby vraagt om te spelen, is Marco volgens haar bijna altijd direct beschikbaar, alsof het vanzelf gaat.
Chantal vindt dat vertederend. Niet omdat zij zichzelf tekort vindt schieten, maar omdat het iets laat zien van zijn karakter: geduld, speelsheid, aanwezigheid. En dat is precies waarom een irritatie aan de oppervlakte niet opweegt tegen wat eronder zit.
Aantrekkelijk blijft aantrekkelijk
Alsof het nog niet genoeg is, gooit Chantal er ook nog een simpele, eerlijke reden achteraan: ze vindt Marco gewoon heel aantrekkelijk. Soms is dat de meest nuchtere conclusie die er is, zonder moeilijke analyses.
En misschien is dat ook de kern van dit soort bekende-relatieverhalen: relaties bestaan niet uit perfecte lijstjes, maar uit een mix van ergernissen, gewoontes, humor en loyaliteit. Juist dat maakt het voor veel mensen zo herkenbaar.
Herkenbaar voor veel koppels
Wat Chantal deelt, is uiteindelijk geen aanval op Marco, maar een inkijkje in hoe twee verschillende mensen samen een gezin runnen. De één leeft op schema’s, de ander op gevoel. En meestal is het juist die mix die werkt.
De kleine irritaties zijn dan bijna een soort bijgeluid van iets groters: je kiest elke dag opnieuw voor elkaar, mét alle eigenaardigheden erbij. En soms helpt het al als je er samen om kunt lachen, zelfs als je het stiekem bloedirritant vindt.
Wat vind jij: onschuldig of onweerstaanbaar irritant?
Iedereen heeft wel iets: een partner die te laat is, te vroeg is, nooit de vaatwasser goed inruimt of altijd nog “even snel” iets doet als jullie al de deur uit moeten. Bij Chantal is het de combinatie van tijdloosheid en toch punctualiteit.
Ben jij team ‘laat maar, ik regel het wel’ of team ‘ik begrijp niet hoe je dit zo relaxed kunt doen’? Laat het ons weten op onze sociale media—wat is jouw grootste (maar stiekem hilarische) partner-irritatiepunt?
