Zeventien jaar samen en nog altijd zichtbaar verknocht: John de Bever en zijn partner Kees laten regelmatig zien dat liefde ook na al die tijd gewoon lekker kan blijven stromen. In hun realityserie, op het podium en online vormen ze al jaren een hecht duo dat alles samen lijkt te doen.
Toch klinkt er in hun verhaal af en toe ook iets van weemoed door. Niet omdat het tussen hen niet goed zit, maar omdat er één onderwerp is dat stiekem blijft terugkomen: een kinderwens die nooit helemaal van tafel is verdwenen.
Een wens die blijft kriebelen
In een openhartig interview vertelt John dat hij het mooi had gevonden om zijn “voetbalgenen” door te geven. De zanger en oud-zaalvoetballer fantaseert soms nog over een zoon met wie hij een balletje had kunnen trappen, gewoon zoals hij dat zelf vroeger graag deed.
Het is geen groot drama of relatie-issue waar dagelijks ruzie over is, maar eerder zo’n onvervulde wens die af en toe opduikt. John spreekt er eerlijk over: het had hem echt iets geleken om vader te worden en die rol volop te beleven.
Kees ziet het anders
Waar John soms nog mijmert over vaderschap, staat Kees daar een stuk minder om te springen. En dat is uiteindelijk bepalend: een kind krijg je samen, en als één van de twee het niet ziet zitten, houdt het op. John lijkt dat ook te accepteren.
Dat maakt het onderwerp wel extra gevoelig. Want hoe gelukkig ze ook zijn, het blijft een verschil in wens. John noemt het zelf jammer dat “De Bevers” op deze manier uitsterven, maar hij begrijpt ook dat je zoiets niet forceert.
Is er nog een mogelijkheid?
Helemaal afgesloten voelt het voor John niet. Hij wijst erop dat er tegenwoordig veel kan, bijvoorbeeld met kunstmatige inseminatie. In theorie zou dat een route kunnen zijn als hij die kinderwens tóch nog wil waarmaken. Maar dan moet hij snel beslissen.
Daar zit meteen de realiteit: John is 61 en beseft dat vader worden op die leeftijd een heel andere uitdaging is dan wanneer je jong bent. De twijfel klinkt mee in zijn woorden: wil je dat nog, kun je dat nog, en past het bij het leven dat je nú leidt?
Tussen droom en verstand
Wat het extra menselijk maakt, is dat John niet doet alsof hij er recht op heeft. Hij spreekt het uit als een gemis, maar ook als iets waar hij realistisch naar kijkt. De tijd tikt door, en het leven dat ze samen hebben opgebouwd is ook veel waard.
Als je het zo hoort, gaat het niet alleen om “een mini-John”, maar vooral om het idee van iets doorgeven: liefde, energie, een passie voor sport. Tegelijk is de vraag of dat verlangen opweegt tegen de impact die het zou hebben op hun leven.
Vooruitkijken richting pensioen
Ondertussen is John ook bezig met de toekomst op een heel andere manier. Hij komt langzaam in de buurt van de pensioengerechtigde leeftijd, al klinkt stoppen met werken niet als iets dat op zijn planning staat. Wel denkt hij na over een rustiger tempo.
In zijn ideale plaatje werkt hij straks minder en geniet hij meer. Hij ziet zichzelf al liggen op het strand in Spanje, even weg van de drukte, zonder dat hij volledig uit beeld verdwijnt. Want stilzitten? Dat past niet echt bij hem.
De bevers blijven nog wel even
Fans hoeven voorlopig niet bang te zijn dat de agenda leegloopt. John en Kees blijven de komende jaren nog gewoon op televisie te zien. Ook zijn er andere projecten, zoals een bioscoopfilm waarin ze samen te zien zijn, en dat houdt de aandacht levendig.
Wel plaatst John er een duidelijke kanttekening bij: hij wil geen karikatuur van zichzelf worden. De soap kan volgens hem nog jaren doorgaan zonder dat het energie kost, maar optreden is fysiek en mentaal een ander verhaal. Daar zit op termijn een grens.
Meer dan alleen televisie
Buiten de camera’s om bouwen John en Kees ook aan hun eigen platform. Ze maken een podcast waarin ze met bekende Nederlanders praten en zich van een persoonlijke kant laten zien. Dat past bij hoe ze de laatste jaren steeds meer “dichtbij” hun publiek zijn gaan staan.
Juist daarom maakt zo’n onderwerp als een kinderwens indruk: mensen volgen hen al lang en herkennen de kwetsbaarheid. Of het ooit nog gebeurt, weet niemand. Maar dat John er eerlijk over blijft, laat zien dat achter de glimlach ook echte verlangens zitten.
Wat vind jij: te laat of juist nu?
De vraag blijft hangen: is 61 te laat om vader te worden, of is het vooral een kwestie van hoe je je voelt en hoe je leven eruitziet? John lijkt er zelf tussenin te zitten: het idee is er, maar het verstand praat ook mee.
Ben jij team “doen als je het nog wilt” of juist team “laat het zoals het is”? Laat het vooral weten via onze sociale media: wat zou jij John en Kees adviseren als het onderwerp nog eens serieus op tafel komt?
