In een tijd waarin beroemdheden hun privéleven steeds vaker afschermen, kiest Katja Schuurman juist voor openheid. In een gesprek dat ze onlangs voerde in de podcast Borrelpraat, vertelde de actrice opvallend eerlijk over wat er allemaal in haar hoofd en lijf speelt.
Ze noemt het zonder omwegen: ADHD, borderline, dwanggedachten én ook nog de overgang. Niet bepaald een licht lijstje, maar Katja lijkt het te benaderen met een mengeling van nuchterheid en zelfspot—alsof ze het liefst de regie houdt, ook als het intern soms chaos is.
Een cocktail van diagnoses en toch door
Katja steekt haar verhaal niet weg achter zachte woorden. Ze zegt dat ze ADHD en borderline heeft en dat ze nu ook in de overgang zit. In plaats van er verdrietig of dramatisch over te doen, trekt ze het naar haar eigen stijl.
Ze vergelijkt zichzelf met een topsporter: iemand die constant moet schakelen, pareren en doorgaan. Dat klinkt stoer, maar tussen de regels door hoor je ook: dit is iets waar ze dagelijks mee moet dealen, niet alleen ‘op slechte dagen’.
Die dwanggedachten: “Ik moest het afmaken”
Wat ze vroeger vooral merkte, was een hardnekkige drang om gedachten ‘af te maken’. Tijdens gesprekken kon ze ineens wegvallen: vrienden zagen haar ogen afdwalen, omdat ze in haar hoofd iets móést afronden voordat ze verder kon luisteren.
Dat afdenken kon lang duren, juist omdat het steeds terugkwam. En het onderwerp maakte weinig uit: het kon over van alles gaan. Het was vooral het mechanisme zelf dat haar klem zette—alsof haar brein geen pauzeknop had.
Als ze minder lekker gaat, komt het terug
Katja vertelt ook dat het niet volledig verdwenen is. Wanneer ze zich minder goed voelt, steekt de dwang weer de kop op. Dan gaat het niet alleen om gedachten, maar ook om concrete handelingen die ze steeds opnieuw wil doen.
Voorbeelden zijn herkenbaar voor veel mensen met dwang: het gasfornuis keer op keer controleren of steeds opnieuw voelen of haar telefoon wel in haar tas zit. Ze noemt het zelf “heel iets raars” en zelfs “totaal bizar”.
Waarom dwang zo uitputtend is
Het lastige aan dwang, legt ze uit, is dat je wéét dat het irrationeel is. Je begrijpt met je verstand dat het niet nodig is, maar je gevoel blijft aandringen. En hoe vaker je toegeeft, hoe sterker het patroon lijkt te worden.
Volgens Katja is het daarom belangrijk om de dwang niet steeds te voeden: niet telkens doen wat je brein eist, maar je focus verleggen. En daar speelt ook medicatie een rol in, zegt ze, als extra steun.
Humor als reddingsboei
Wat opvalt: Katja probeert het onderwerp niet zwaarder te maken dan nodig. Ze zegt dat humor voor haar essentieel is om met uitdagingen om te gaan. Niet om het weg te lachen, maar om het draaglijker te maken.
Volgens haar helpt het ook richting anderen: als je er met wat luchtigheid over praat, komt er sneller begrip. Het wordt minder ongemakkelijk, minder ‘taboe’, en mensen durven er makkelijker vragen over te stellen zonder op eieren te lopen.
Toch kan het je dag kapen
Maar luchtigheid betekent niet dat het altijd meevalt. Katja geeft toe dat dwang haar vroeger enorm veel tijd kostte—zoveel zelfs dat het haar hele dag kon verpesten. Eén gedachte of impuls en ze wist: daar gaan we weer.
Ze beschrijft dat gevoel heel direct: alsof je dag ineens ‘weg’ is. Dan zit er niets anders op dan wachten tot het voorbijtrekt, slapen en hopen dat de volgende dag beter is. Dat is de kant die je niet op Instagram ziet.
Borderline en relaties: leren dat het van binnen zit
Naast ADHD en dwang noemt Katja ook borderline. En juist dat kan ingewikkeld worden in relaties, vertelt ze. Ze heeft moeten leren dat periodes waarin ze zich heel down voelt, iets zijn wat in haar zelf ontstaat.
Vroeger legde ze de oorzaak sneller buiten zichzelf. Als ze zich slecht voelde, dacht ze dat het door haar partner kwam. Dan ging ze zoeken naar wat de ander verkeerd had gedaan, terwijl dat achteraf lang niet altijd de echte reden bleek.
Open praten zonder jezelf te reduceren
Wat Katja’s verhaal interessant maakt, is dat ze haar diagnoses niet gebruikt als etiket dat alles verklaart. Ze benoemt wat er speelt, maar laat ook zien dat ze ermee om leert gaan—met vallen en opstaan, en met hulpmiddelen wanneer nodig.
Voor veel luisteraars kan dat herkenbaar of zelfs geruststellend zijn: je kunt last hebben van je hoofd, je stemming of dwang, en tóch functioneren, werken en leven. Niet omdat het ‘wel meevalt’, maar omdat je manieren vindt om het te dragen.
Wat vind jij van haar openheid?
Katja Schuurman is duidelijk niet bang om dingen te benoemen waar anderen liever omheen praten. Juist die eerlijkheid levert discussie op: de één vindt het moedig en helpend, de ander vraagt zich af waar privé ophoudt en publieke openheid begint.
Wat vind jij: helpt het als bekende Nederlanders zo open zijn over mentale gezondheid en de overgang, of hoort dit vooral buiten de spotlights te blijven? Laat het weten op onze social media—reageer jij mee?
