Zondagavond in het Utrechtse Schiller Theater hing er een sfeer die je niet vaak meemaakt: warm, intiem en tegelijk beladen. Mensen kwamen niet alleen luisteren, maar ook iets afsluiten. De zaal was gevuld met fans die al jaren met Lenny Kuhr meereizen, soms letterlijk, vaak in herinneringen.
Het werd een concert waarin muziek en betekenis in elkaar overvloeiden. Niet alles hoefde uitgesproken te worden om gevoeld te worden. Sommige momenten waren stil tussen de noten door, alsof het publiek samen met haar even de tijd wilde vasthouden.
Een avond die meer was dan een optreden
Kuhr stond in Utrecht voor wat haar laatste concert in Nederland zou worden. Ze speelde haar afscheidsprogramma Licht, en dat woord paste opvallend goed bij de avond: zacht, gelaagd, soms kwetsbaar. In de zaal werd meegezongen, maar ook veel geknikt en geslikt.
Volgens Kuhr zelf verandert zingen als je weet dat iets eindigt. In gesprek met De Telegraaf vertelde ze dat alles wat je zingt een andere lading krijgt. Ze merkte dat ze vaak emotioneel werd zodra ze het publiek iets wilde meegeven.
Emotie op het podium en in de zaal
Dat raakte meteen aan een praktisch punt: zingen met een brok in je keel werkt niet. Ze vertelde dat ze soms ‘volliep’ op het moment dat ze iets wilde zeggen. En juist omdat ze steeds zo bewust bezig was met afscheid, kwam die emotie sneller dan normaal.
Het past ook bij de manier waarop Kuhr al decennialang optreedt: dichtbij, zonder veel poespas, met aandacht voor tekst en betekenis. Voor veel bezoekers voelde het vertrek daarom niet als het einde van een carrière, maar als het einde van een stukje eigen leven.
Zingen, signeren en elkaar in de ogen kijken
Na afloop was er tijd voor handtekeningen en een kort moment van persoonlijk contact. Kuhr vertelde dat ze haar fans bij het signeren echt aankeek en zag hoe aangedaan sommigen waren. Een deel van hen volgt haar al tientallen jaren, soms vijf decennia lang.
Die trouw is niet alleen nostalgie. Fans schrijven haar brieven, vertelde ze, waarin ze uitleggen dat ze haar muziek opzetten als het moeilijk gaat. Woorden als ‘helend’ komen terug. Kuhr noemt dat een geschenk, al zit er ook een pijnlijke ondertoon in.
Waarom dit afscheid wringt
Ze zei het hardop: het is jammer dat het zo moet eindigen na ruim vijftig jaar in het vak. Niet omdat het optreden tegenviel of omdat ze muzikaal klaar is, maar omdat de aanleiding achter dit vertrek allesbehalve licht voelt.
Kuhr vertrekt met haar man naar Israël. Daar wonen haar kinderen en kleinkinderen, waardoor de keuze praktisch ook logisch is. Maar het is vooral het gevoel dat het klimaat voor Joden in Nederland verslechterd is dat voor haar de doorslag geeft.
Een persoonlijke achtergrond die meespeelt
Op haar 25e werd Lenny Kuhr Joods. Dat is een belangrijk gegeven in dit verhaal, omdat het haar vertrek geen ‘gewone verhuizing’ maakt, maar een keuze die raakt aan identiteit en veiligheid. Dat maakt het afscheid extra geladen.
Ze gaf aan dat ze de afgelopen tijd te maken had met bedreigingen, vooral via e-mail. En dat bleef niet beperkt tot online. Eerder werd ook een concert verstoord door pro-Palestijnse activisten, iets wat diepe indruk maakte op haar en haar publiek.
Ook bij het laatste concert demonstratie buiten
Zelfs haar laatste show verliep niet helemaal zonder randgeluid. Buiten stond een kleine groep demonstranten met spandoeken. Binnen merkte je dat sommige bezoekers daarvan schrokken of er zelfs emotioneel van werden, juist omdat dit een afscheidsavond had moeten zijn.
Voor fans voelde het wrang: een artiest met zo’n lange staat van dienst die Nederland verlaat, terwijl er op de achtergrond spanning en protest meeklinken. Het maakte de avond tegelijk intiemer en zwaarder, alsof iedereen extra zijn best deed om het mooi te houden.
Dankbaarheid als laatste boodschap
Toch wilde Kuhr vooral niet dat haar verhaal eindigt in bitterheid. Ze benadrukte haar dankbaarheid: dat ze dit heeft mogen doen, dat ze zoveel jaren heeft kunnen zingen, en dat haar muziek nog altijd iets betekent voor mensen die steun zoeken.
Het concert in Utrecht werd daardoor een laatste buiging die niet alleen om haar ging, maar ook om het publiek dat haar al die jaren droeg. Wie erbij was, kreeg geen groot afscheid met confetti, maar een avond waarin het echt was.
Wat blijft, ook na deze laatste Nederlandse avond
Het vertrek naar Israël sluit een hoofdstuk af, maar het wist niet uit wat er is opgebouwd. Liedjes blijven rondzingen, in huiskamers, op autoradio’s, in playlists die mensen aanzetten op momenten dat ze iets zachts nodig hebben.
Ben jij erbij geweest in Utrecht, of heb je een herinnering aan een optreden van Lenny Kuhr? Laat het weten op onze sociale media: we zijn benieuwd welk lied van haar voor jou het meest blijft hangen.
Bron: omroepbrabant.nl
