In een beroemde familie opgroeien betekent dat er altijd een publiek meekijkt, ook op momenten waarop je liever de gordijnen dichttrekt. Voor Roxeanne Hazes is dat geen theorie, maar dagelijkse praktijk: de achternaam opent deuren, maar houdt ze soms ook ongenadig open.
In de podcast ADHAZES schuift ze aan bij haar broer André Hazes om terug te blikken op wat roerige jaren. Daarbij komen niet alleen de voordelen van bekendheid voorbij, maar vooral ook de momenten waarop het schuurt, botst en pijn doet.
Een achternaam die overal voor je uit loopt
Roxeanne en André bespreken hoe hun familienaam vaak al een oordeel oproept voordat iemand hen überhaupt ontmoet. Dat kan handig zijn in de entertainmentwereld, maar het werkt net zo goed als een stempel waar je moeilijk vanaf komt.
Voor André voelt dat soms alsof hij continu opnieuw examen moet doen. Mensen hebben een beeld van hem, vaak gebaseerd op fragmenten, krantenkoppen en oude tv-optredens. En voor je het weet ben je in andermans verhaal al de slechterik.
Het moment op het voetbalveld
Dat vooroordeel dook onlangs weer op tijdens de voetbaltraining van zijn zoon Dré. André vertelde dat een moeder hem daar aansprak met een opmerking die tegelijk vriendelijk én pijnlijk eerlijk was: ze vond hem “veel leuker dan verwacht”.
Ze gaf er meteen bij aan wat ze vooraf dacht: dat hij “een kwal” zou zijn. Zo’n zinnetje blijft hangen, juist omdat het verraadt hoe sterk het publieke beeld kan zijn. André kreeg zelfs letterlijk terug: “Zo word je wel neergezet.”
Ook eigen aandeel: “Ik doe natuurlijk ook veel zelf”
André laat het niet alleen bij klagen over beeldvorming. In de podcast erkent hij dat hij in het verleden zelf ook genoeg olie op het vuur gooide. Sommige uitspraken en acties waren simpelweg zijn eigen verantwoordelijkheid.
Roxeanne is het daarmee eens en benoemt dat er een periode was waarin het echt uit de hand liep. Een tijd waarin hij, terwijl het contact tussen hen minder was, worstelde met verslaving en volgens haar “er ook wel een potje van maakte”.
Waarom Roxeanne die interviews niet kon aanzien
Een van de meest indringende passages gaat over de interviews die André destijds gaf, toen alcohol en drugs een rol speelden in zijn leven. Roxeanne vertelt dat ze er nauwelijks naar kon kijken, omdat ze zich er machteloos door voelde.
Ze vergelijkt het met “een treinongeluk in slow motion”: je ziet iets misgaan, maar je kunt het niet stoppen. Terwijl ze keek, dacht ze telkens: “Wat zeg jij nou weer?” Niet uit leedvermaak, maar uit zorg en frustratie.
De kloof tussen intentie en impact
Volgens Roxeanne zat de pijn niet alleen in het feit dát hij interviews gaf, maar vooral in wat hij daarin zei. Ze had het gevoel dat zijn woorden soms nergens op sloegen of de plank missloegen, alsof hij zichzelf en anderen onnodig beschadigde.
Daarbij dacht ze regelmatig: “Jouw fans zijn echt slimmer dan dat.” Tegelijkertijd toont ze ook begrip. In die periode, zegt ze, was André er oprecht van overtuigd dat wat hij vertelde klopte. Dat maakt het tragisch én herkenbaar.
Terugkijken met andere ogen
Roxeanne benadrukt dat ze trots is op de ontwikkeling die haar broer heeft doorgemaakt. Juist omdat ze dichtbij stond, zag ze hoe donker het kon worden en hoe lang zo’n proces duurt, ook wanneer de buitenwereld alleen de headlines ziet.
Ze vindt het mooi dat André nu zelf kan erkennen dat die tijd niet zijn beste periode was. Het is een ander soort volwassenheid: niet doen alsof het niet gebeurd is, maar er eerlijk naar kunnen kijken zonder erdoor opgeslokt te worden.
André over shockeren en verkeerde keuzes
André vertelt dat hij het eigenlijk altijd wel leuk vond om te shockeren en alles te zeggen wat hij denkt. Op papier klinkt dat als ongefilterde eerlijkheid, maar in de praktijk ging het destijds vaak mis door de dingen die hij eruit pikte.
Hij zegt nu te zien dat hij daarmee mensen heeft gekwetst. Dat inzicht is belangrijk, juist omdat publiek gedrag publieke gevolgen heeft. Een losse opmerking kan jarenlang blijven rondzingen, zeker als het eenmaal onderdeel wordt van iemands imago.
Een nieuwe stap: de cameraploeg bij Roxeanne thuis
Alsof het verleden nog niet genoeg lagen heeft, komt ook het heden langs: Roxeanne vertelt dat de cameraploeg van André’s realityserie voor het eerst bij haar thuis is geweest. Een kleine gebeurtenis, maar met een groot gevoel erbij.
Ze zegt dat ze “heel zenuwachtig” was. Dat is begrijpelijk: camera’s in huis betekenen dat je privéleven weer een stukje publiek wordt. Zeker in een familie waar alles al snel onderwerp van gesprek wordt, weegt dat extra zwaar.
Wat dit gesprek zo opvallend maakt
Het bijzondere aan deze podcastaflevering is niet dat er harde claims of spectaculaire onthullingen worden gedaan. Het zit juist in de openheid: twee mensen die zowel broer en zus zijn als publieke figuren, die proberen eerlijk te blijven naar zichzelf.
Hun gesprek laat zien hoe ingewikkeld “bekend zijn” kan worden wanneer verslaving, verwachtingen en media-aandacht door elkaar lopen. En hoe herstel ook betekent: terugkijken, erkennen, en soms simpelweg zeggen dat het pijn deed.
Praat mee
De aflevering zet ongetwijfeld opnieuw gesprekken in gang over beeldvorming, familiebanden en wat we van bekende Nederlanders verwachten. Want hoe vaak denken we iemand te kennen, terwijl we eigenlijk alleen de highlights — en de missers — kennen?
Wat vind jij: moeten oude interviews uit moeilijke tijden blijven rondgaan, of is het beter om mensen daarop minder vast te pinnen? Laat het weten in een reactie op onze social media; we zijn benieuwd hoe jij hiernaar kijkt.
